Yürek Yoldaşım Newal’a Mektup

Dur neçe Newal (Heval)
Na na! Tu dûr neçe!
Zemherî tofane
Bahoz û Barane
Xew şerîne, Na heval!
 

Uzun, soğuk ve pusulu geçen gecelerimizin şarkısıyla başlamak istedim. Dağlara sevdalı yüreğimizle bizi çocukluğumuza ve hayallerimizdeki özgürlüğe götüren patikaları hep bu şarkıyla yürümüştük. Yoldaşlığa bağdaş kurduğumuz her ateşin başında “Dur Neçe” demiştik seninle!
“DUR NEÇE!”
Tarifini hiçbir sözcükte bulamadığım yoldaş sevgisinin bu dağlarda bana öğrettiği çok şey oldu. Ama en çok da senden öğrendim sevgiyi, dostluğu, yoldaşlığı, paylaşımı ve erdemi.
Kardelenler hiç haziran’da açmadı. Badem çiçekleri ise hiç haziran’a kalmadı. Haziran, toprağın suya sevdalandığı zamanlardı. Haziran, hüzünlerin, ayrılıkların ve özlemlerin apansız baskınlarında yalnızca virane bir zamandı. Haziran, zamansız gidişlerin zamanıydı ve seninle hiç sevemedik haziranı!
Öfkeliyim, kinliyim ananın kınalı saçlarını bir daha koklamasına, yoldaşlarının umut dolu gözlerine bir daha bakmasına fırsat vermeyen, seni haksız bir kıskançlıkla çalan zamana!

ÜLKEMİN KALBİ   

Her fotoğrafın bir öyküsü vardır. O yaşananların içenden çekilip çıkarılmıştır. O geçmişten bir izdir... Öncesi ve sonrasını anlamlandıran bir yaşam parçasıdır. Bir hatırlatmadır hepimizi için, gözlerimizin tanık olamadığı yaşamların anımsanmasıdır. Ve anımsanan, hatırlanan şey hiçlikten kurtarılmış demektir. Unutulan şey ise terkedilmiş, yitirilmiş demektir.

Bir zamanlar bu dağlarda bir çocuk gezerdi. Masmavi gözleri ve sapsarı saçları ile dolaşırdı aramızda.  Hepimiz onu çok severdik. Çok az konuşurdu. Ama herkese yetecek kadar gülümsemesi vardı. Yaz güneşinde terlemiş o kırmızı yüzü ve kocaman sessiz gülümsemesiyle hatırlıyorum onu. Yüzünün yarısını yakan tank ateşi bile küçültememişti gülümsemesini...

Bendeki tek fotoğrafı budur... Masmavi gözler, sapsarı saçlar ve o sessiz büyük gülümseyiş... Fotoğraflayamadığım bir fotoğraftır ve hep taşırım yanıbaşımda. Ve fotoğrafları anlamlarından koparmak en büyük haksızlıktır...

BİR UÇURUM ÇİÇEĞİ  BERİVAN

Kod adı: Berivan

Adı-soyadı: Kadriye Gürhan

Doğum tarihi-yeri: 1974 Eruh-Ers Köyü

Katılım tarihi: 1992-İlkbahar

Şahadet tarihi-yeri: 1994 Sason’da uçurumdan atlayarak şehit

Tarihimizdir uçurumlar; dünümüz, bugünümüz ve geleceğimize dair olandır. Hem de yeni doğuş kadar kutsal ve de günahsız. Yaşamdır bizler için uçurumlar; ihanete geçit vermez enginlikleriyle fırtınalı kişilikleri kucaklar. Uçurumlar herkes için ölümün adı olurken, ateşin ve güneşin çocukları için yaşamın, başlangıcın ta kendisidir. Uçurumlar herkese açmaz bağrını. Gayrı sıradanlık gururuna dokunur, heybetine gölge düşürür. Uçurumlar özgürlük değerlerine bağlı olanları ve onuruna sahip çıkanları ise, sonsuza dek yaşatırcasına ölümsüzleştirir. Uçurumların çağdaş Kürdistan tarihindeki anlamı, bin yılların kirli ve köhnemiş beyinlere vurulan darbesi kadar derinliklidir. Yani uçurumlar Kürtler için yeni yaşamdır. Gelenek olması da, yaşama yön vermesi de bundandır.

HAMİT YOLDAŞ ÜZERİNE

Ülkemiz güzel bir alanında yüce dağların eteğinde Silopi’nin bir köyünde Büyük Güney sınırına yakın bazı Kürt aşiretleri “Koçer” şeklinde yaşar. Baharın başında yazın sonlarına doğru bu yaşam biçimi devam eder. Hayvanlarına otlak ve su bulmak için sürekli hareket halindedir. Çünkü tüm geçimlerini hayvancılıkla  sağlıyorlardı. Hamit yoldaşın çocukluğu bu koşullarda geçer. Sürekli mutlu, sevilen ve sakin bir kişiliğe sahiptir. Onun doğa sevgisi tarifsiz, barışa aşkı sınırsızdır. Ailesiyle başkalarının düşüğü çelişkiyi önler, fırsat vermezdi. Aşiret kalıplarından nefret ederdi. Ailesinin çelişkili olduğu ailelerin çocuklarıyla ilişki kurardı. Her zaman mutlu bir yüze, gülen gözlere sahipti. Bunu da her zaman ortaya koymaktan büyük bir haz duyardı. Koçer yaşamının doğal sonucu olarak, hemen hemen Kürdistan’ın tümünü tanıma imkanı bulabilmişti. Özellikle yaylalara sonsuzluk derecesinde bağlanmıştı. Koçer olmalarından, halk içinde kendilerine “Koçerên Spêrtî” denilirdi. Böyle bir ortamda gelişen barış duygusu Hamit yoldaşta çocuk kardeşliği anlayışını geliştirdi ve bunlar Hamit Yoldaşta güçlü bir toprağına bağlı bir kişilik oluşmasına yol açtı. Ceviz ağaçlarının kökleri gibi sağlam bir yapıya ulaştı.