Kasım Engin

Diyarbakır canlanmayı sürdürdükçe etraftakilere çekim merkezi oluyor.
Her ne hikmetse Diyarbakır’ın ismini unutanlar, Diyarbakır’a gelmeyi sever oldular. Hatta “Diyarbakır’ı çok sevdiler.’
Önce Erdoğan sonra da hızını alamayıp gelen Baykal önemli mesajlar veriyorlar. Erdoğan’ı dinlerken “vay be” diyorum. Baykal’ı dinlerken de “vay be” ama sunturlu bir “vay be” diyorum.
Baykal; " Bu devletin temelinde kafatası, kan, ırk yoktur. İçinde Kürt, Arap, Çerkez, Gürcü, Arnavut vardır, hepsi vardır" dedikten sonra ekliyor, "İnsanların bir kısmının belli bir etniğe sahip olması devlete yönelik tehlike olarak anlaşılamaz. Devlet karşısındaki insanı görür. İnsanın arkasındaki etnik kimliği devlet göremez, görmemeli. Devlet etnik kör olmak durumundadır." diyor.
Güzel şeyler söylüyor değil mi. ama bu kadarıyla yetinmiyor daha da öteye giderek "Herkesin etnik kimliği onun şerefidir. Kimse kimsenin şerefine müdahale edemez. "
"Bu terörü yapana da, uygulayana da, uğruna yaptığını söylediği davaya da yanlıştır. Terörü besleyen psikolojik gerginlik, husumet, düşmanlık ortamının yerini iyi niyet, karşılıklı saygı, işbirliği ve diyalog kültürü almalıdır. Ve bu, bilinçli olarak teşvik edilmelidir. Şiddeti temel parametre olmaktan çıkarmamız lazım" diyor.
Dediğim gibi ondan önce ise Erdoğan geliyor ve 12 milyarlık bir paketi burada açıklıyor. İlginç olan ise bir işgal hükümeti gibi neredeyse tüm bakanlarını ve bir sürü takım taklavatı da eksik etmiyor. Hepsi Diyarbakır’ı çok severcesine cümbüş cemaat buraya gelmişler.
İnsan kendisine sormadan edemiyor, neden bu işgal eder tarzda ki çıkarmalar?
Kimimiz diyebilir ki bunlar seçim yatırımlarıdır. Bu ihtimal dâhilindedir. Yakında yapılacak yerel seçimler ile birlikte son Anayasa Mahkemesi kararıyla askıya alınan Türban olayı olası bir erken seçimi tetikleyebilir ve bu da bir erken seçim demek olabilir. Özcesi seçim yatırımı değerlendirmesi çok isabetsiz değildir.
Lakin ben başka bir görüş dile getirmek istiyorum. Bence Baykal’ın Diyarbakır da yaptıkları salt seçim yatırımları değildir. En azında klasik anlamda değildir. AKP’nin böyle bir paketi-kimine göre çanta dan çıka çıka kabak çıktı” da olsa, önemli bir süreçte yapılan bir “kabak çıkartmaydı.”
Büyük ZAP direnişi ardından Türkiye tümden bir krize girdi. Tarihte ilk kez ordu prestij kaybını yaşadı. Sesi soluğu kesilir oldu. Kayseri mantısı ve mantığı ile Erdoğan patentli Suudi ticaret pazarlama zekâsı Büyükanıt gibi bir heykeli Dolmabahçe de gayri meşru bir sahte İslami evlilikle bağladı. “Kazan kazan” temelinde içerisine girilen bu ticaret anlaşması ZAP’ta çivisi düşürülerek ipliği piyasaya çıktı. Ve o gündür bugündür Türkiye bir türlü durulamıyor. Temize çıkamıyor. Ergenekon, Türban, Rektörler, Kapatma davası, Yargı darbesi ve en sonda da Anayasa Mahkeme’sinin kararıyla Meclisin boş ve içi kof bir kelleler topluluğu olduğu ortaya çıktı.
Türkiye'nin tam bir keşmekeşlik içerisinde yüzdüğünü söylemek yanlış olmaz.
Böylesine süreçlerde diller sertleşir, hakaret ve küfürlere varır. Bireyler gerilir. Psikolojiler nazikleşir. Hiç umulmadık taş baş yarar misali, böylesine durumlarda hiç beklemediğiniz kişiler aklıselimin dışında söylem ve davranışlarda bulunurlar. Dış güçler alışılmadık bir tarzda müdahil olmaya başlar. Daha fazla söz sahibi rolüne bürünürler. Ekonomik veriler sallanır. Dövizlerde deprem yaşanır. Finans kapital daha nazik yaklaşmaya başlar. Toplumsal gerilme ya da çekişme adım adım his edilir. Kavgalar, sokaklarda linçler ve karşılıklı itişme kakışmalar baş gösterir. Meydan artık salvo atışına müsait hale gelmiştir. Rejim çatırdar. Kılıçlar çekilir. Hâlbuki kılıçlar erken çekilmez ve çekilmemelidir. Çünkü bir çekilmeyi görsün yaşanacak olan kandır.
Yukarı da dediğim gibi küresel sermaye ya da finans kapital gelecek çıkarları için daha hassas yaklaşım göstermek zorundadır.
Bu hassas yaklaşımlarından biri belki de en önemlisi bu coğrafya da Kürt Sorunu’nu bir şekilde çözme zorunluluğunu hissetmeleridir. Aksi takdirde kendilerince güvencesi olmayan bir Ortadoğu’nun onların politik ve ekonomik çıkarlarına katacakları az olacaktır.
Bundan olmalıdır ki artık bu soruna kendi çözümünü dayatmaktadırlar. Kim olursa olsun, bu soruna göstereceği positiv yaklaşımların yanı sıra küresel sermayenin diğer hassasiyetlerini de dikkate alan politik hareketler destekleneceklerdir.
Siz buna tüm yoğun saldırılara rağmen ayakta dimdik duran gerillasıyla Kürt özgürlük hareketini, onun yurtsever demokratik halk kitlesinin gösterdiği yeniden yaratılma direnişini, Kürt ulusal birlikteliği temelinde dört parçadan gelişen önderliğine sarılma mücadelesini ve giderek Türkiye demokrasi, emek ve aydın cephesiyle buluşmasını da eklerseniz ortaya yeni bir durumun doğuşun şafağında olduğumuzu göreceksiniz. Bu doğuşun çokta para babalarını, emperyalistleri, finans kapitali sevindirmeyeceği açıktır.
Gerillanın ZAP direnişiyle yerinde oynatarak çıkardığı çivinin böylesine gelişmelere yol açacağı beklenmiyordu. Herkesi şoke etti bu direniş.
Tüm gelişmeler, küresel güçleri yeni planlar yapmaya zorlamıştır. Türkiye de giderek kapatılma davasıyla yüz yüze kalacak olan Adaletsiz Kâfirler Partisi yerine alternatif arayışları başlarken, herkes kendi cephesinde bu aranan kişi, parti, kurum, cemaat olmak için kıyasıya yarışıyorlar. Yarışacaklar da. Başka da çareleri kalmamıştır.
Yukarıda saydığımız nedenlerden dolayı bu aralar “Diyarbakır’ı çok sevdiler.” Daha çokta sevecekler.
Kürt özgürlük gerillasının yaza daha görkemli açılımı, Doğu Kürdistan gerillasını kurnazlıklarla örülü İran bukalemun siyasetini delmesi, Kürt ve Türk demokrat, emekçi ve aydınları kardeşleşme temelinde daha fazla eylemlilik çıkararak güçlü bir muhalefet oluşturması ve Kürtler artık başkalarının maşaları olmadıklarını göstermeleri durumunda “Diyarbakır çok sevilmeye” devam edecektir.
Kim ne yaparsa yapsın artık Türkiye siyasetinde turnosol kâğıdı rolü Diyarbakır’ı sevmekten geçecektir.