Rodan Zap

Her ilerici ve aydın insan şunu bilir. Devlet mekanizmasının, iktidar zihniyetinin beyinlerde yüzyıllarca yer etmesini sağlayan mekanlar vardır. Büyük beton duvarlarla inşa edilen meclisler, zindanlar ve karakollar. Ancak sivilde ya da askerde kafalardaki yegane kötü mekanların başını çeken tek bir yer var. Karakollar.
Siyasi arenada milyonların sözde temsilcilerinin bir araya geldiği, büyük beyinlerin devasa atmosfer içinde küçüldüğü mekanlar…meclis binaları. Diğer yandan insanları ehlileştirip topluma kazandırma yeri olarak seçilen ama tam tersine tepkici toplumu yaratan zindanlar. Toplulukları bu şekilde yönetmekten başka çaresi ve gücü olmayanların başvurdukları yüce binalar.
Ancak bunların içinde başı çeken karakolların, toplumdaki bireylerde oluşturduğu izlenimler içinde olumlu bir duruma rastlamak çok zor. Nefretle, korkuyla, tepkiyle anılan ve anımsanan bu binaların, savunma ve güvenlik eksenli iş yaptıklarını teorize edenlerin safsatalarıyla temize çıkacağını sanmıyorum. Çünkü insan beyninde yarattıkları tahribat bir gerçektir. Yaşananlar acıdır, acılar gerçektir. Ortadoğu insanı ne dediğine değil daha çok ne yaptığına bakar.
Adalet temsilcilerinin yöntemsizliğinden dolayı adaleti insanların yüzüne kusan bu zihniyet sonrasında büyük bir gerçeklik oluştu. O da şu; insanlar kişiliksizleşti, adaletsizleşti, biçimsizleşti. Artık kontrol edilemeyen bir güruhun yaratılmasında büyük rol oynayan bu mekanın insan beyninden çıkarılması kadar önemli bir çalışma olamaz. Beyinlerdeki karakol boşaltıldıktan sonra ilerici bir insan nerede olursa olsun özgürlükten nasibini alacaktır. Yeter ki istesin.
Bu güzelim Kürdistan dağlarına dış düşmanlardan korunma amaçlı yerleştirilen karakolların şimdi aynı misyonunu oynadığı acaba ne kadar gerçektir. Savunma pozisyonundan çok nasıl terörist avlarızın planlarının uygulanma yerleri olduğunu kim bilmiyor.
Operasyona çıkışın, operasyondan dönüşün sadık mekanında öldürdüğü kardeşlerinin acısını hissetmeden haylazca eğlenip, aferin ve rütbe alıp rahatça uyuyanların mekanı olan bir yeri ne kadar içimize sindirmemiz isteniyor. Gerçekler bu kadar acıyken gerçekten sindirebilir miyiz?
Bu akşam hangi yiğit insanların kanına gireceklerini hesaplayanlara artık yaşamın bir zehir olacağını herkesin bilmesine gerek yok. Çünkü herkes görecek.
Kalabalık bir grupla girdiğimiz bir karakolun duvarındaki yazı herhalde gerçeği ve geleceği görebilen bir asker tarafından yazılmış. Her karakol bir gün boşalır derken o da anlamsızlığı anlamış olsa gerek.
Büyük gerilla savaşları sonrasında boşaltılan sonra doldurulan tekrardan boşaltılan onlarca karakol örneği mevcuttur. Sözde güvenlik nedeniyle konuşlandırılan yüzlerce karakol binasının ağırlığı artık sadece işgal ettiği toprak üzerindedir. Bu kadar anlamsızlaşıp savaşın sembolize misyonunu yitirmesini sağlayan da şüphesiz ki Kürt halkının yiğit evlatlarının kanları ve canları olmuştur.
Özgürlüğe baş koymuş yiğit genç kız ve erkeklerin fedai ruhları olduğu sürece karakollar yakılacak, yıkılacak, kaldırılacak. Boşaltılan mekanların ardından dökülen boyalar, eskiyen pencereler ve yıkılan tuğlalar kalacak.