Aram Masis

Başta önderliğimizin ve genel Özgürlük Hareketinin tüm uyarı ve çağrılarına rağmen, Türk devleti ve hükümette olan AKP tarafından operasyon ve halkımıza vahşice saldırmakla cevap verildi.

Önderliğimiz ve genel Özgürlük Hareketi tarafından barış ve demokratik çözüm için atılması gereken tüm adımlar atıldı. Artık çok da yapılacak bir şey kalmadı. Bu gelişmelerden sonra icazetini almış HPG, şehitlerin anısına ve halkımızın alanlarda haykırdıkları “intikam” istemleriyle yeni bir süreç başlattı. Misilleme Süreci diye adlandırdığımız ya da İntikam Süreci de diye tabir edilen bu süreç, düşman güçlerinin Cudi Dağına yönelik geliştirdikleri operasyonda gerillalarımız eylemleri ile start aldı. Herkes kendi cephesinden şehitlere layık olmanın çabasında olacaktır, olmalıdır. Hemen hemen kuzey Kürdistan’ın her alanında çatışmalar başlamış ve her çatışmada, özgürlük savaşçıları direnişleriyle kahramanlık destanları tarihe mal ediyorlar. En son Gülbahar, Kurtay ve Adil arkadaşların görkemli direnişleriyle, PKK militanlığı en üst düzeyde sergilenerek, gelecek nesillere büyük miraslar bırakıp şehitler kervanına katıldılar. Onların anısına bağlılık, pratikte en üst düzeyde geliştirilecek direniş ve intikam savaşıyla ancak alınabilir.

Savaşın özgürlük dağlarından halkların arasına sıçrama endişesi, en son Adapazarı’nda daha önceden örgütlendirilmiş faşist grupların yurtsever halkımıza saldırmaları ve bir yurtsever insanımızın şahadeti, halklar arası çatışma ve savaş kıvılcımlarının çıkmasına neden olacak. Özgürlük hareketimizin mücadeleye başladığı günden bu yana, hiçbir şekilde halklara karşı ve özellikle Türk halkına karşı bir düşmanlığı olmamıştır. Bu faşist çevrelerin önü alınmazsa, bu önü alınmayacak düşmanlıklara neden olabilir. Şimdi de Amed de ya da Şırnak’ta gençler kalkıp, bir Türk ailesinin düğününü basarsa, ya da Ankara’da İstanbul’da bu yapılırsa, sonuçlar ne olacak. Öyle görünüyor ki, AKP hükümeti ordu ile gerillayı çatıştırma politikasından sonuç almamış olacak ki, bu sefer halkları birbirine düşürme çabasında.

Tüm bu gelişmelerin sonucu olarak, artık kılıçlar kuşanmış, son sözler söylenmiş ve baharın bütün güzelliklerinin ortasında amansız bir direniş başlamış. Kürdistan dağlarının yabancı olmadığı bu sahneler, çok daha farklı duygu, moral ve heyecanla yeni sayfalar açacak. Tabi bu yeni sayfalara şehirler, köyler ve özellikle Türkiye metropolleri dahildir. Kış boyunca saldırı ve operasyonlarını durdurmayan faşist Türk ordu birlikleri, tüm kirli savaş yöntemleriyle, kendini kar kış demeden dağlara taşlara vura vura yalpalayarak operasyonlarını devam ettirdi. Zap yenilgisinin ordu ve hükümeti allak bullak ettiği bir dönemde, generaller ha bire değişiyor ve her biri kendi kılıfından daha büyük sözler ederek göreve başlıyorlar ve sonrasında emekliler kervanında yerlerini alıp, ara sıra akbabalar gibi bir görünüp kayboluyorlar.

Özellikle düşmanın Botan sahasını tampon bölge yapma çabaları, yine hareketin doğuş yeri olan Botan’ı ele geçirme planları, yerli işbirlikçi çete aşiretlerin yardımıyla duracak gibi gözükmüyor. Kürt halkının ve özelde gençliğin özgür vatanı olan Botan için, nice yiğit yoldaşlarımız şahadete ulaştı ve bu uğurda ne bedel gerekiyorsa veriliyor. Düşmanın tüm Botan sahasını elde etme çabasına karşın, gençlerin akın akın özgür vatana akıp, düşmanın bu hevesini kursağında bırakması gerekiyor. 2008-2009 yılları çözüm için belirleyici bir yıllardır. Bu yıllarda sergilenecek büyük direnişler ve gerilla ordusunun büyütülmesi, 30 yıllık mücadelenin finalini belirleyecektir. Bu gerçeklik düşman için de geçerli. Düşman da tüm gücünü seferber ederek, yüklenme çabasındadır. Zap direnişi bir nebze de olsa bu heveslerini kursaklarında bıraktı, ama bu yeterli değildir. Onlarca Zap direnişleri yaratarak, daha çok gencin kanı dökülmeden bu düşmanı yola getirebiliriz. On yıllardır acı çeken bu halkın tek umudu gerilla ve gerilla olması gereken gençlerdir ve başka da bir umut da yoktur.