Zerdeşt DERSİMİ

 Bir ulus uyanıyordu…
Köyler, kasabalar, ateş çemberindeydi. Büyük kentlerin varoşlarındaki sürgün kadınlar, erkekler, işçiler, işsizler ve gençler taşıyordu sokaklara.
Dağlar alev alevdi. Ve gençler, yangından kaçarcasına değil, yangına koşarcasınaydılar.
Kalaşnikof sesleri ve bomba patlamalarıyla sarsılıyordu yer gök.
Umut dağlarda gülüyordu, adına hasret bir ülkenin her yanına.
Umut yıpranmış gabardine ve yırtık mekaplara sarılıpta geliyordu.
Her gün ve her gün yiğit gençler ölüyordu.
Ellerinde kalaşnikoflarıyla, yüreğinde sevdalarıyla türkü söyler gibi koşuyorlardı, adı konmamış ülkenin adı belli dağlarına.
Bir ülke uyanıyordu.
Çocuklar kurşunlanıyor, analar-yüreği küle dönmüş analar sokaklarda sürükleniyordu.
Ve kılıç kadar keskin öfkemizi, volkan gibi ateşlenen yüreğimizi yatıştıran ise barış sloganlarıydı. Ki onu da, yalnızca analarımızdı haykıranlar.
Bir halk isyan haykırışlarıyla korku salıyordu savaş kodamanlarının uykularına.
Onlarsa;
Tehditkar, küçümser ve kaçamaklı bakışlarla bakmaya devam ediyorlardı bu uyanışa. Tehditler savurarak iş görmeye çalışıyorlardı. Oysa bu halk ne tehditler savarak ve ne korku duvarlarını parçalayarak gelmişti buralara. Ve korkular cesarete çevrilmişti çoktan.
Şafak söküyordu… parçalanmış cesetlerimizi ardında bırakarak.
Gençler günün o muhteşem doğuşunu kaçırmamak için dağlara koşuyorlardı. Her dağı, her taşı öpülesi mekanlara dönmüştü, ülkemin.
Onlarsa ‘iki yüz elli bin’lik rakamların sığıntısıydı halen. Ekonomik enflasyon, hayat enflasyonuna yol açmıştı para babalarının ve kan tacirlerinin elinde.
Ve giderek yükseliyordu faizler…
Rakam esiri gözler, bu nedenle bakamıyorlardı yanı başında söken şafağa.
Oysa bir halk, çoktan şafağa koşuyordu.
Ve bu GÜNEŞ, bir başka doğuyordu.