Sevmedikçe Sevilmiyor,

Yapmadıkça Var Olmuyorsun

Ulaş RODAN

Belki de bir daha hiç karşılaşamayacağım arkadaşımdan sloganımı aldım; “gerilla yürümektir” Dakikaların ve saatlerin sözü bile edilmiyordu. Elbise, ayakkabı, insanlar, mekan ve yapacaklarım… hepsi farklı. Ondan bir haber de alsam, bu yeni dünyama acemi bir fizik ve boşalttığım beynimle yürüdüm. İlk ulaştığım yerde, çay içerek sohbet eden bir grup arkadaş bizi karşıladı. Ne arkadaşlar bana geldiğim yeri sordu, ne de ben geldiğim yer ile dağları karşılaştırdım. Onlar hatırımı ve sağlığımı sordu, ben de bu dağlara nasıl alışabileceğimi. Barınacak, ihtiyaç giderecek, kapalı kutular aramadığım için belki bir nebze şanslı hissettim kendimi. Doğallığına bırakınca zorlanmadım. Ama şekillere alıştırılmış beyin ve gözlerin aniden doğayla karşılaşması soru işaretlerini çoğaltıyordu.

Silahını temizliyorsun savaşıyorsun, saatler süren bir görev sonrası erzakını getirip, kendin yapıp kendin yiyorsun, elbiselerini kendin yıkıyorsun, ihtiyaç eşyalarını sırtında taşıyarak koruyorsun. Her şeyde sen olduğun için bağlanıyorsun, yaşama ter ve kan akıttığın için sahipleniyorsun. Özcesi sevmedikçe sevilmiyor, yapmadıkça var olmuyorsun.

Örneğin tek başıma korunabileceğim malzemeler temin edilmişti belki ama, doğanın ve savaşın getirdiği zorlukların büyüklüğüne karşı, başkalarıyla sırt sırta vererek, yürekleri birleştirerek cevap verileceğini öğrenmek fazla zaman almamıştı.

Başta her şey geçici ve yapılması gerekenler olarak geliyor. Ama bu kadar emeğin ve inancın harmanlandığı yerde basitlik hayat bulamıyor. Uzun soluklu bir mücadele için sarsılmaz bir yaşama sahip olmamız gerektiğini anlıyorsun.

Sadece dağlarda böyle bir disiplin olduğunu sanıyordum. Askerlik mesleği olduğu için, canına kast eden düşmanlar olduğu için böyle yaşamamız gerektiğini düşünüyordum. Sonradan farkına vardım ki direnmek yaşamaktır demek, mücadelesiz yaşam ölümden beterdir demek, bizim felsefemizin ve kültürümüzün temel taşlarındanmış.

Mekan neresi olursa olsun PKK yaşamını özümsemiş her insanın aynı ölçülerde yaşamını sürdürdüğünü öğrendim. Dünyanın her bir yerinde kültürümüzün ve istemlerimizin haklılığına inanmış insanlar bizi yaşıyorlar.

Dağlarda böylesine kendi kültürünü yaratmış ve onun tekrarından bıkmadan yaşamasını öğrenmiş bir topluluğun olacağını düşünemezdim. Sadece elinde silah ve düşmanına karşı savaşan bir nitelendirme, sanki her şeye cevabını veriyormuş gibi nedense diğer soruları soramıyordum. Ama öyle değildi. Gerillanın gizemi ve çekiciliği, bunun yanında yenilmezliği ve dirayeti, bütün gerçeklerin üstüne üstüne gidiyordu. Öğrenilecek çok şey vardı muhakkak. Ama hiç aceleye gerek yoktu. O insanı sarmalayan kültür ve özgüveni oluşturan atmosfer zaten yavaşça üzerimde etkisini yaratacaktı.

Şekilleri, ezberciliği ve sıradanlığı bırakarak start vermem gerekecekti. Çünkü onlara yer yoktu. Çünkü PKK bir inanç ve ruh hareketiydi.

 
Ulaş Rodan