Geri <<< | >>> İleri

18-Kasım akşamüstü, saat üçü yirmi dakika geçerken, gerilla ana karargahı basın irtibat merkezine bir mesaj geçildi. Bu mesaj Beşiri Ovası’nda az sonra girilecek olan çatışmanın başlangıç zamanını gösteriyordu. Redür ve Canfeda isimli iki gerilla silahlarını ateşlemeden az önce, son kez arkadaşlarını arayıp son sözlerini bırakıyorlardı.
‘son mesajımız... Önderliğe bağlıyız... Selamlar...’
Bu üç cümle atmosfer boşluğunda gönderilen milyonlarca sinyal arasından geçip geldi. O esnada kim bilir kaç milyon insan, kaç milyon sözcüğü, kaç dilde aynı atmosfer boşluğuna gönderiyordu… Kaç milyon duygu, kaç milyon düşünce elektronik iletişim araçları aracılığıyla dolduruyordu dünyamızı… Acaba o an söylenen sevgi sözleri, gönderilen mesajlar içerisinde bunun gibi bir başka mesaj daha var mıydı…
Şüphesiz her birimizin sözleri önemlidir. Hepimiz sözlerimizin önemli olmasını, dikkate alınmasını isteriz. Bunun için çaba harcarız. Hiç birimiz duygularımızın düşüncelerimizin atmosfer boşluğunda yitip gitmesini istemeyiz. Silinip giden değil, bir an için okunan ve geçilen değil, var olan olmasını isteriz. Çünkü sözlerimiz bizim dışa vurumumuzdur.
Karşımızdaki her hangi bir insanla konuşurken bile sözlerimizi dinleyip dinlemediğini anlamak için yüzüne bakar, bizi gerçekten algıladığını hissetmek için yüzünün kıvrımlarını, gözlerindeki parıltıları görmek isteriz. Karşımızdaki insanda bunları yakaladığımızda mutlu oluruz. Eğer konuştuğumuz o insanda bunları görmezsek hüzünleniriz. Boşa giden sözlerimizin boşa giden kendimiz olduğunu biliriz. Çünkü sözlerimiz ruhumuzdur.
Atmosfer, dünyamızı saran o görünmeyen kütle, şimdi sözlerin pazarlandığı bir mekân. Gün geçtikçe daha da ucuzlayan bir boşluk. Uluslar arası iletişim ağı bütün sözleri en hızlı ve isabetli yerine ulaştırmanın en ucuz biçimini yaratmak için elinden geleni yapıyor. En güzel ve en zekice televizyon reklamları bunu pazarlıyor. Sözlerimizi en ucuza satın almanın yolunu oluşturuyor. Günden güne kendini yenileyerek bizleri konuşmaya teşvik ediyor, söz söylemeye itiyor.

Artık ‘sözler’ de alınır satılır bir şey bu pazar yerinde. Bir zamanlar sözler insan ruhuna ulaşmanın en güzel yoluyken, şimdi o ruhu satın almanın bir yolu olmuştur.Sözler yirmibirinci yüzyıl insanının en kolay ürettiği, en hızlı tekrar ettiği ve en çok tükettiği eşyaların başında geliyor. Bu pazarı yaratanlar artık bunu da keşfetmiş durumdalar. Onlar için her söz satılabilecek bir şey anlamına gelir ve her harf para demektir. Ne kadar konuşturursa o kadar başardı demektir. Ne kadar mesaj geçilirse o kadar tüketti anlamına gelir.
Bu pazarda söylenen şey artık bitmiştir. Pazarlanmış, satılmış ve sonlanmıştır. Artık sıra diğerindedir. İnsan ruhunu boşaltmanın en etkili yolu onu boş konuşturabilmektir. Ve bu artık pazarın keşfettiği en büyük kaynaktır.
Kürdistan dağlarında yürütülen özgürlük savaşının iki dönemine tanığım. Yirminci yüzyılın sonundaki ARGK savaşçılarını ve yirmi birinci yüzyılın başındaki HPG gerillalarını gördüm, tanıdım ve arkadaş oldum. Bir yüzyıldan diğer bir yüzyıla geçerken gerilla kendini değiştirmeyi başardı. O büyük değişimin ve yeniden yapılanmanın sancısını ve bunu başarmanın mutluluğunu onlarla birlikte yaşadım.
21. yüzyılın gerillası kendini inşa ederken bir çok şeyi değiştirmeyi başardı. Bir insana bakışından koca bir dünyaya bakışına kadar, bir çocuğa dokunuşundan karşı ordunun askerlerine dokunuşuna kadar, bir çiçeği sevmesinden bir halkı sevmesine kadar kendine eklemeyi, kendini boyutlandırmayı, kendini değiştirmeyi bildi.
Bütün bu zaman içinde bir tek şey değişmedi. Gerillaların son sözleri. Ruhumuzun saklı olduğu o son sözler o ilk gün de aynıydı, şimdi de aynı…
Bundan yedi yıl önce Tirej isimli bir ARGK gerillasının son sözlerine tanık olmuştum. Yaralandığı mevziden elindeki cihaz ile arkadaşlarına sesini duyurmayı başarmış ve son sözlerini söylemişti. O gece cihazdan O’nun o huzur dolu sesini bedenimin bütün hücreleri ile hissetmiş, o sözlerin atmosfer içinde dolaşan milyonlarca söz içindeki en anlamlı sözler olduğuna karar vermiş ve gerillanın bu sözlerine bütün ruhumla inanmıştım. Dağlarda yürüdüğüm yıllar boyu duyduğum bu sözler kulaklarımda çınlayıp durmuştu.
Az önce, Ana karargah basın-irtibat bürosu çalışanlarından Rezan arkadaş beni çağırıp eline ulaşan mesajı gösterdiğinde bir an için ne söyleyeceğimi bilemedim. Redür ve Canfeda isimli yüzlerini bile göremediğim bu iki HPG gerillasının son sözleri beni kalbimin orta yerinden vurdu. Sanki yanı başlarında, o kuşatmanın ortasında onlarla birlikteydim. Ve bu son sözleri tanışma fırsatı bile bulamadığım o gerillaların seslerinden duyuyordum. Onların az sonra başlayacak o mermi yağmuru altındaki heyecanlarını, vurulmadan önce ele geçmesin diye parçaladıkları eşyalarını, yaktıkları notlarını görüyordum. Gece karanlığına az bir zaman kala sıklaştırılan kuşatmanın, nakledilen askeri araçların, hakim tepelere yerleştirilen ağır topların, aydınlatma projektörlerini çalıştıran jeneratörlerin gürültüsünde onların son sözlerini duyuyordum.
Gelecek nesillere bırakılacak olan ARGK gerillalarıyla başlayan, HPG gerillalarıyla süren o direniş geleneği bir kez daha tarihin o büyük sahnesine çıkıyordu.
Bu gün aynı sözleri Canfeda ve Redür isimli gerillalardan duyuyorum. Onların sözleri beni nereye götürür tam olarak bilemiyorum. Duydum, artık unutamam…
Milyonlarca söz atmosfer içinde dönüp dolanırken, neden bu gencecik gerillaların sözleri gelip oturuyor kalbimin derinliklerine…
Ve bir şey daha öğreniyorum. Sözleri söz yapan onu söyleyenlerin duruşlarıdır, bakışlarıdır, gülüşleridir. Bir tek kelime bile olsa özgürce söylemesini bilen ve söylediği gibi yapan insanlar kuruyor geleceği. Şüphesiz beden fani olandır. Ve bir gün mutlaka yitip gidecektir. Ama söylediğiniz gibi yaşamayı başarırsanız, bir gün mutlaka başka bir beden devralır sözünüzü. Başka güzel bir insan haykırır sözlerinizi.
Tıpkı Tirej’in devraldığı sözler gibi, tıpkı o sözleri de Tirej’den devralan Canfeda ve Redür gibi…
Bu yazıyı tamamlamak üzere olduğum şu sıralarda Batman’ın Beşiri Ovası’ndaki çatışma son bulmuş durumda. Son mesajdan sonra kuşatma altındaki iki gerilladan bir kez daha haber alınamadı.
Hiçbir zaman onlar gibi olamadım. Onların çemberler içinde, bütün silahların orta yerinde soğuk kanlılıkla söylediği sözleri sadece uzaktan duyabildim. O sözleri İletişim dünyasının icatlarıyla duymak yerine yanı başlarında olup onların ağızlarından duymayı, soluklarını yüzümde hissetmeyi, heyecanla çarpan terli göğüslerine dokunmayı her şeyden çok isterdim.
Orada olamadım ama o sözler tarihin emirlerini kazıyor bilincimize. Söylenen son üç cümle dünyayı çevreleyen her an durmadan çoğalan sözlerin yapamadığını yapıyor ruhumuza. Üç cümle üç emir oluyor ve teknolojinin yarattığı bütün iletişim ağlarına rağmen, pazar yerlerinin ucuz ilişkilerini paramparça ederek ulaşıyor bedenlerimize.
Birincisi; bir kertenkele gibi sürüm sürüm sürünsem de hiçbir zaman dağlardan ayrılmamanın emri…
İkincisi; bütün dünya üzerimize gelse de hiçbir zaman teslim olmamanın emri…
Üçüncüsü: o kaçınılmaz son an geldiğinde, denizler ortasına mahkum edilmiş o büyük insana bağlılığımızı bütün varlığımızla haykırmanın emri…
 

Silah Arkadaşları