Geri <<< | >>> İleri

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Kim bilir halkların özgürlük mücadelesinde yer alıp tarihlerini yazan ne kadar insan kayıptır. Belki onların en büyük eserleri halkları için yarattıkları gelecektir. Veya özgürlükle onurlandırmaktır. Ama yinede gönül, hepsini tanıyıp ne fedakarlıklar ve kahramanlıklar yaptıklarını bilmek isterdi. Tarih yaratıp tarih için kayıp olan milyonlarca insan vardır. Belki bir özgürlük savaşçısının varacağı en kötü sonuç bu olmalıdır. o zaman zamanında fedakarlık ve kahramanlıklarıyla bize güç veren, bize öncülük eden bu insanları da unutturmadan yaşatmak böylelikle tarihe mal etmek, onlarla birlikte onlarla birlikte yaşayan ve onlardan sonra yarattıkları değerler üzerinde yaşayanların görevi olmalıdır. Ancak böyle bir anlayışla ve bunu bir görev olarak bilerek yaklaşmak sorumluluğu yerine getirmiş olacaktır. Çünkü şehitler en büyük inananlardır. En büyük inananlar en cesur olanlardır. En cesur olanlar en iyi savaşanlardır. Dolayısıyla halkın en büyük kahramanlarıdır. Sömürülen, köleliğe maruz kalan, her günü yeni bir ölüm anlamına gelen halkların özgürlük mücadelesini veren insanlar; özgürlük için gereken inanç, bağlılık ve fedakarlığı en iyi kendisinde yaratan insanlardır. Tıpkı Atinalı savaşçılar gibi, üç yüz kişilik Atinalı savaşçı grubu hepsi öleceklerini bilmelerine rağmen en son ölen savaşçıya kadar ülkelerini Dariusa teslim etmezler. Bu savaşçıların mezar taşına “Burada yatanlar her zaman size sadık kalanlardır” diye yazılır. Bu Atinalılarda, özgür olana kadar savaşma ruhunu ve hırsını yaratır ve sonuçta özgür olurlar. Bu insanlar özgürlüğe en çok inananlar oldukları için en büyük bağlılık ve kahramanlığı gösterirler. Aynen bizde olduğu gibi, en son nefesini bombasını kendinde patlatarak vermeleri büyük inancın ve bağlılığın timsali olan yoldaşlarımız vardır. İnsanların böylesi kahramanlara en büyük ihaneti ise bu kahramanları içinde barındırmamak olacaktır. Kendilerini cayır cayır yakarak ateşe verenler hiç tereddüt etmeden bombayı kendinde patlatanlar, hiç soluksuz kurşunlara siper olanlar bu halkın özgürlülük tarihini yazanlar değil mi? O zaman tarihin bunları yazmaması en büyük nankörlük olur. Tarih kendisini halklar adına yazanlara en geniş ve en anlamlı yeri vermelidir.
Devrimin, özgürlüğün ana hücresi bir insanın emeğinde, dürüstlüğünde, bağlılığında, inancında ve bir bütünen yaptığı fedakarlıkta bulunur. Bunu en iyi ispatlayanlar ise mücadelenin şehitleridir. İşte aradığımız gerçek tarih insanın ilk toprağa yerleşerek uygarlık yaratanla bu uygarlığın özgürlük, eşitlik ve bütünlük ruhunu yaşatmak isteyenlerin tarihidir. Onun için Başkan Apo ilk köleliğin ortaya çıkmasıyla birlikte bu sistemi kabul etmeyip dışında kalanlar ve sistemler tarafından barbar olarak tanıtılan bu insanlar en büyük eşitlik ve özgürlük savaşçılarıdır değerlendirmesini yapar. Asıl tarihi yaratanlar nedense tarih içinde yutulup kaybolurlar. Bu belki insanlığın en büyük ayıbıdır. Belki de ilk defa Başkan Apo bu tarih yaratıcılarını hak ettikleri yere oturtmaktadır. Bu nedenle Başkan; şehitleri komutan, söylediklerini talimat bilerek bunu herkese kavratmaya çalışmıştır.
Yaşar yoldaş; bu yazıyı yazarken yazma gücünü sen alıp derinliğine düşünme ve yoldaşça bir sorumluluğunu da senden öğrendik. Çünkü her zaman sorumluluk gösterip her göreve hazır olduğunu, görevin esnasında hep moralli, coşkulu olman bize cesaret, güven verdiği gibi yoldaşlık sevgisini daha çok pekiştirmiştir. Bir yanda fiziki bir ayrılık bir yandan da verilmesi gereken bir bedel olarak düşündüğümüzde, bir savaşçının hayat olasılıklarından bir tanesi de budur, diye teselli buluyoruz. Kim bilir belki bir savaşçıyı en çok onurlandıran savaşçının savaş meydanında ölmesidir. Yenilmez komutan Xalit Bin Welit’in dediği gibi “Verdiğim savaşlarda vücudumda yaralanmayan yer kalmadı ama şimdi bir döşeğin üstünde ölüyorum” diye yakınır. O zaman bir savaşçının sadece savaşmayı değil, ölüm zamanını ve mekanını da bilmesi gerekir. Siz bu onurlu savaşçılığı yaşadığınız gibi aynı zamanda yaşamı ve bir savaşçının nasıl ölmesi gerektiğini de bize öğretme büyüklüğünü ve ustalığını gösterdiniz. Bu yazıyla sizi yazmak, sizi anlatmak mümkün değildir. Sadece bir vurgu düzeyinde kaldığını biliyoruz. Çünkü yaşamakla yazmak çok farklı şeylerdir. Böylesi yetersizliğimizden dolayı sizlerin ve tarihin affına sığınarak yazıyoruz. Yaşam gerekçemiz anılarınıza bağlılık ideallerinizi gerçekleştirmek olacaktır.
 

Silah Arkadaşları