Geri <<< | >>> İleri

Diyor şair ve devrim rüzgarını anlatıyor. Güneşi zapt etmekse eğer devrim, önce onlar zapt ettiler ve güneşe gömüldüler. Uçurumun kenarına gelen, ardıllarına güneşten bir parça olup kor gibi alevleriyle yol gösterdiler. Uçurumun diliyle yaşayan insanlık kaybolmamışsa eğer, bu isimli isimsiz kahramanlar sayesindedir. Dünyanın tüm güzellikleri onlardadır. Onlar hiçbir şeyle tarif edilemez. Hiçbir şey benzetilemezler. Menekşeler, çınarlar, selviler, şahinler yetersiz kalır yanlarında. Onları anlatmak, güneşi fenerle göstermeye benzer. Kimse güneşi fenerle gösteremez. Bu yazıda anlatılamaz onlar. En güzel şekilde onlar kendi eylemleriyle tıpkı şu kelebek hikayesindeki gibi dördüncü kelebek gibi kendilerini anlatırlar. Bu asil ve isimsiz kahramanlardan birisi de Serhat arkadaştı. Serhat yoldaş 1982 yılında Doğu Kürdistan’ın Urmiye şehrinin küçük bir köyünde yoksul bir ailenin çocuğu olarak gözlerini açar dünyaya. O dünyaya geldiğinde mollaların öncülüğündeki İran devrimi giderek kurumlaşıyor, Kürt komünist sol muhalif güçleri tasfiye ediyordu. Baskı, sindirme, terör; Şah dönemine rahmet okunacak cinstendir. Bu baskı ve sindirmeler giderek tüm İran’ı kapsar. Ancak bu baskı ve sindirmeye en fazla maruz kalanlar da Kürtlerdi. Serhat yoldaş Celali aşiretindendi. Aşiret, Osmanlı’nın son döneminde ve Cumhuriyetin ilk yıllarında Türk devletine karşı isyan etmiş, bu isyanlara katılmış, isyanlardan sonra ise büyük kıyım ve katliamlara maruz kalmışlardı. Bu yüzden büyük oranda İran’a göç etmişlerdi. Mollaların yoğunlaşan baskıları, eski günleri çağrıştırdığından bir korku fırtınası yapmıştı. Bu korku fırtınası, tüm insani ve devrim değerlerini törpülemiş ve büyük bir sessizlik yaratmıştı. Korkunun egemen olduğu böylesi anlarda, herkes kendi kabuğuna çekilir, dünyadan elini eteğini çeker, kendisiyle meşgul olur. Bu durumu yaşayanlardan birisi de Serhat yoldaşın ailesiydi. Yoksul olduklarından, tüm enerjilerini geçim derdine vermişlerdi. Gerçi öyle fazla iş imkanı ve olanakları da yoktu ve doğulu Kürtlerin büyük çoğunluğu gibi onlar da halı örerek geçimlerini sağlıyorlardı. İşte böylesi bir ortamda büyür Serhat yoldaş. yoksulluğun, fakirliğin, ezilmişliğin altında, kendi emekleriyle geçinmeye, küçük yaşta tanık olur. Bu durum kendisinde çelişkiler yaratsa da bilinçle bütünleşmediğinden tepkiyi aşmıyordu. Ailesi tüm imkanlarını zorlayarak okutmak istemişti. Ancak güçleri ilkokula kadar yetmişti. Serhat yoldaş ilkokulu bitirir bitirmez, halıcılık işinde çalışmaya başlar. Zeki ve çalışkandır, çabuk kavrar halı işini. İş yaptı mı temiz yapar, çalıştığı yerin ölçü ve kurallarına azami ölçüde riayet eder. Diğer çalışanlarla ilişkileri candan, samimi ve paylaşımcıdır. Büyük bir ilgi, dikkat, yoğunlaşma ve sabır isteyen halıcılık işinde saatlerce tezgahın başında kalmasına rağmen kimseyi rahatsız etmez, ancak sessizliği, içe kapanıklığı, emekçiliği, mütevaziliği öne çıkan yönleridir. Uzun süre halıcılık işinde çalışır.
Lanetli 15 Şubat komplosu bir karabasan gibi çekilmişti Kürtlerin üzerine. Sanki kocaman bir ateş ocağı dinamitlenip devrilmişti. Enkazdan çıkmış ruh haliyle şok olmuşlardı. Bilinçleri, kişilikleri donmuştu. Adeta gözlerinin feri sönmüştü, dizlerinin bağı çözülmüştü. Tarih tekerrür mü ediyordu acaba. Kürtler otuzuncu kez mi mezara gömülüp üzerleri betonlanacaktı. ‘........Kürdistan burada mestundur’ denilerek kadeh tokuşturulacak ve zafer naraları atılacaktı. Bunun düşüncesi bile ürpertiyordu Kürtleri. Ve bu yüzden kendini parçalayan baraj gibi durmadan akıyordu, Öfkesini kinini kusuyordu. Hedefine bir an önce varmak isteyen kurşun gibi acele ediyordu. Çünkü Önderliksiz yaşamın nelere mal olduğunu ruhlarının en izbe köşelerinde dahi hissetmişlerdi. Bu süreçte en büyük kalkışı Doğu Kürtleri yapmıştı. Karanlığın en zifiri anında patlayan şafak gibi yılan sessizliği bir anda parçalanmıştı. Korku dolapları bir bir yıkılıyordu. Denize akan ırmak gibi halk da güneşe akıyordu. Önderliğin esareti, halktaki bu uyanış, mollaların sert yönelimi Serhat yoldaşı derinden sarsmıştı. Yılların uykusundan uyanmıştı. Sanki ilk uyku sersemliğini attıktan sonra arayışları güçlenerek derinleşmişti. İşte parti ile tanışması, ilişkilenmesi bu süreçte olmuştu. Halıcılık işini bırakmıştı. Kendini bulma arayışına çıkmıştı. Sonunda kendini kaybettiği yerde bulabileceğine inandı ve kendini kaybettiği dağlara çevirdi. Yönü o dağda gizliydi. Sönmeye, küllenmeye yüz tutmuş ateşin közüydü. O közü yeniden harlandırmak, Zümrüdü Anka gibi küllerinden yeniden doğmalıydı. Bir yandan bu arayışlarını derinleştiriyor, diğer yandan da iradesini güçlendiriyordu. Temiz ve ani duygularını bilinçle terbiye ediyordu.
Bu arayışlarının sonunda 2002 yılının sonunda aktif katılma kararı verir ve Kandil alanında partiye katılır. Kandil’de yeni savaşçılar eğitim kampında temel eğitim görür. Toprağın suyu emmesi gibi eğitimi emer adeta. Derin yoğunlaşıp büyük sonuçlar çıkarıyordu. Eğitimi salt dört duvarla sınırlandırmıyor, yaşamın kendisini öğreniyordu. En büyük okul ve eğitimin yaşamın kendisi olduğunu fark etmişti. Eğitim bir terbiyeci ise en büyük terbiyeci yaşamdı. Sessizliği, içe kapanıklığı, sadeliği, içtenliği, emekçiliği, disiplinliği, temiz ve düzenli iş yapması en belirgin özellikleri olarak öne çıkmıştı. Temel eğitim devresinden sonra 2003 şubatında düzenlemesi yapıldıktan sonra Şehit Rüstem taburuna gelir. Çok sevdiği oyuncağına kavuşan çocuk gibi sevinir. Tabura gelişine ‘en büyük hayalim, özgürlük için savaşan bir taburda özgürlük savaşçısı olarak yer almaktır’ sözleri ile sevincini dile getirmişti. Şehit Rüstem Taburu, Kandil’den Behdinan’a geçince sıcak alana bir adım daha yaklaşmıştı. Her şey kendine en uygun koşullarda boy verir ve gelişir. Bu yüzden iyi bir özgürlük savaşçısı da ancak en ön cephede gelişebilir diyordu. çünkü onun en uygun koşulları orasıdır. Behdinan’a gelmesi, O’nu bu amacına bir adım daha yaklaştırdığından sevinci ve morali en üst düzeydeydi. Yapmacık ve sahtelikten nefret ederdi. Her şeyi içten ve dobraydı. Bir süre sonra düzenlemesi yapılıp kurumlara gidince elinden oyuncağı alınmış çocuk gibiydi. Gitmekte isteksizdi. Kurumlara gitmeyi, geri cepheye gitme olarak değerlendirmişti. Bundan dolayı bir süre yaşama küsmüştü. Ancak kısa bir süre sonra ‘devrimci, zaman ve mekanın ihtiyaçlarına cevap olandır’ diyerek kendini toparlamıştı. Devrim bahçesinde her şeyin erkenden olgunlaşması gibi, Serhat yoldaş da yeni katılmasına rağmen büyük bir olgunluğa kavuşmuştu. Kurumlarda olmasına rağmen özgürlük arayışını hiç sınırlandırmadı. Kendisine sınır koyup sonradan sınırların esiri olup mutsuz olmadı. Her doğan yeni gündeki enerjiyi görerek kendisini ona göre ayarladı. Bir gün mutlaka düşüncesini hep besledi. Bir süre sonra yeniden askeri tabura gelişini ikinci doğuş olarak değerlendirmiştir. Artık belli bir deney, tecrübe ve bilinç kazanmıştı. Denize açılmaya, dalgalarla boğuşmaya hazır bir gemi gibiydi. Bu sefer kendine söz vermişti. Kimseler döndüremezdi O’nu. Defterinde esaret bahçesinde gül olmaktansa özgürlük dağlarında diken olmayı tercih ederim diye not düşmüştü. Dağlara ve silahlara aşk düzeyinde tutkundu. Aylardan Ekim, günlerden 22’si. O gün hava bir başkaydı. Sisli, puslu ve bulanıktı. Sanki olacakları önceden bilen güneş böyle bir tabloya tanıklık etmemek için doğmak istemiyordu. Sabahın ilk ışıklarıyla birlikte patlayan bir mayınla şehitler kervanına katıldı. Dikeni dahi olmayı kabul ettiği özgürlük bahçesindeki özgürlük ağacını kanıyla suladı.
İnsanın kuşanacağı en kötü silah göz yaşlarıdır
Bu yüzden kötü silahları kuşanmak istemedik

Serhat yoldaş;
Sen
Ceketini yağmurlara asarak gittin
Bir kaplumbağa gibi
Uzun ve anlamsız yaşamak yerine
Bir kelebek gibi kısa
Ama anlamlı yaşamayı seçtin
Sen
Mayonu giyip kumsala uzanarak
Dalgalarla boğuşanları izleyerek
Zevk almak yerine
Beyaz kefenini giyerek
Dalgalarla alay edercesine sörf yaptın
Şairin sana denize girme diyemem gireceksen eğer denize
Bırak alıp götürsün seni dalgalar dizelerini destur edindin
Sen
Ağlayarak acılarını hafifletmedin
Yüreğini hançerini bileyip
İntikama yöneldin
Çünkü Sen
Özgürlüğün mayasının acı olduğunu bildin
Gerçeğin çıplak olduğuna inandın
Bu yüzden ekmek değil, taş değil
Yüreğini taşıdın
Sevgini ırmaklara yazıp okyanuslara
Oradan tüm insanlığa ulaştın
Göklere merdiven dayayıp kutup yıldızı oldun
Sen
İnsan kiralanabilir ancak satın alınamaz
Kırılabilir ancak bükülemez diyenlerdendir
Çünkü Sen
Özgürlük damgasını vursun diye
Alnını güneşe vererek yürüyen asil insandır

 

Silah Arkadaşları