Geri <<< | >>> İleri

Seni kaleme alabilmek inan belki de bir yoldaşın olarak benim için bir yandan üzüntü, bir yandan da onur vericidir. Kim bilebilirdi bir gün bir cihaz anonsunda ismin okunacak. Çünkü daha ne kadar beraber ve yoldaşça şakalaşmalarla geçiyordu günümüz. Hep bir gün ne zaman kuzeye gideceğim deyip durduğun anları hatırlıyorum. Ben de bekle heval belki bu bahar gidersin. Hele acele etme derdim. Bilirim, tatmin olmazdın. Ama ne de olsa gelişi güzel sözlerdi bunlar.
Seni bizler yani yoldaşların hep yasaklı şarkılarda, yasaklı sözlerde ve de yasaklı şiirlerde dile getirip inadına alıp şehitler kervanına katmıştır.
Halen dün yanımdaymışsın gibi aklıma gelir. Gabar’dan Haftanin’e ilk gelişimde manganın önünde soba için odun kırdığını hatırlıyorum. Tüm içtenliğinle hoş geldiniz deyişin, sıcak kanlılığını hemen bana hissettirmiştin.
Biz de seni her Partizan tepesine çıktığımızda, Cudi’nin heybetli duruşunu seyrettiğimizde uzayıp giden suskun bakışlarla seni hatırlıyoruz.
Haftanin’in derin vadisinde o kadar şey yaşamıştık ki bunu anlatmak belki zor. Ama yaşayanlardan öğrenmek, bir serüven gibidir. Bazen gülüşürdük, bazen şakalaşırdık. Çekdar yoldaşı kızdırmayı beceremezdik. Çünkü O, yoldaşlığın ilkeleriyle dolu yaşıyordu. Bu yüzden de hep Cudi sınırına bakardı. Her sınırla karşılaştığında özellikle Cudi alanı önemli duygular beslerdi.
Ne de olsa binlerce yıl önce Hz. Nuh orada demir atıp, sefinesini o topraklarda bırakıp özgürlük yolcularına o gemiyi emanet etmişti. Evet, bin yıllardır bu gemi elden ele bir bayrak, günümüze kadar gelebilmişti. Ve tufan her asırda olmuştur bu topraklarda.
Eğer dalından sökülüp alınmazsa çiçek, solmak da var ama bahara dirilmek de var. Belki şu an aramızda değilsin Çekdar yoldaş. Ama gözün arkada kalmasın. Hele senin amacının ve uğruna ölüme gittiğin kutsal yaşam için bayrağını dalgalandıran yoldaşların var. Bir bir şahadete gitmekle gün gün topraktan fışkıracağız. Fışkırırcasına inadına çoğalacağız ve tekrar yeşereceğiz.
Çekdar yoldaş, uzun süre Haftanin’deki birliktenliğimizden sonra beklediğin o yolculuk başlamıştı. Cudi’ye gitmek için hazırlıklar bitmiş ve vedalaşmalardan sonra yolculuk başlamıştı. Hüzünlü bir ayrılıkla, alkışlarla uğurlamıştık sizleri. İnan ki kuzeye geçmek isteyen çok arkadaş var. İçimizdeki öfke, gün ve gün çoğalıyor sürekli. Parlayan bir alev gibi bekleyişteyiz. Zaman ve anı bekliyoruz.
Çekdar arkadaşı anlatmak, APOCU’luğu anlatmaktır. Hep şöyle diyordu; biz örgüte geç katıldık, o yüzden de çok çaba harcamak lazım. Düş¬manı doğduğuna pişman etmek lazım. Bir gün tepedeyken sisli bir havada düşman operasyonu çıkmıştı. Biz ise tepedeydik. Birden silah sesleri bize gelmişti. O sisli havada Çekdar arkadaş dürbünüyle sise rağmen keşfe başlamıştı. Bir şey göremedik. Ama operasyon olduğu anlaşılmıştı. Biz tedbirlerimizi aldık. Arazide yol alırken şunları söylemişti. Heval ben dürbünsüz hiçbir zaman gezmem. Çünkü bir gerillanın en tamamlayıcı bir ilkesi de keşif etme özelliğidir.
Çekdar yoldaş ya¬şamında mütevaziliği, hoşgörülüğü ve örgüt sırrını koruma ve değerlere yaklaşımda çok dikkat ederdi. Bir defasında şöyle demişti. Heval bizler için maddi değerler önemli. Çünkü bunlar halkımızın emeği ile gelmiştir. Ama yoldaşlık değerleri bizler için en büyük manevi değerdir. Bunları çok iyi bilmemiz gerekiyor. Çekdar yoldaşın diğer bir özelliği de paylaşımcı olmayı, kolektif yaşamı hep esas alması, dürüstlüğe önem ve değer vermesi, Önderlik çizgisini savunması, O’nu hep halkın militanlığını gözler önüne seriyordu. Çekdar yoldaşı tanıdığımız sürede yoldaşlığına ve dürüstlüğüne hep hayran kalmışızdır. Çünkü devrimciler ölüme giderken ölümün yüzüne hep gülerek giderler. Ya onurlu bir yaşamın temsilcisi olacağız, ya da şerefimizle ölüme gideceğiz sözleri, bizi yaşama hedefine bağlayan ilkedir.
Çekdar arkadaş, aradan uzun bir süre geçmesine rağmen, senin şahadetin bizi sarstı. Ama seni duygusal anmayacağız. Geride bıraktığın güzel anılarla, yoldaşlığınla sana daha ne kadar dürüstçe yaklaşacağımızı belki de düşüneceğiz. Ağır başlılık ve olgunluğun, bizi her zaman ciddiyete çağıran bir özelliğindi. Bu halinle sana uzaktan bakanlar, seni sinirli ve gülmeyen biri olarak anıyorlardı. Ama işin aslı, sana yakınlaştıklarında temiz halini, davranışlarını o zaman öğreniyorlardı. Gerillada uzun süre kalmamana rağmen, her günün, her ayın ve yılın, sanki uzun yılların temsilini yapıyordu. Bildiği en ufak bir şeyi bile yaşamda sınayarak militan ölçülerine bağlı, amaca hizmet eden bir tutum içinde bunları yaşama katardı. Hele bir savaşçı en büyük şey, militan çizgisine göz dikmektir. Bu temelde O, APOCU ruh ve felsefesini nerede olursa olsun, hangi koşullarda olursa olsun bunu yerine getirme çabasını veriyordu. Sürekli kendini borçlu hissediyordu bu halka. Kendini sorguluyor, örgüte geç katıldığı için yakınıyordu.

Hırçın sulara bırak kendini
Bırak soğuk soğuk
rüzgarlar yırtsın anlını
İlk kurşundur seni
vuracak olan
Bırak o da olsun

 

Silah Arkadaşları