Geri <<< | >>> İleri

Ey Dersim’in gözbebeği
Ey Uygarlığın beşiği
Ey Munzurun anası
Ve
Ey göklerin sevdası
Ey Kutudere
Belki hiçbirini kabul etmemiş
Belki özgürlük savaşçılarına mekan olmuş
En zorlu günlerde şaha kalkmış
Belki de zulme meydan okumuş
Ey soylu Kutudere
Çakalların korkulu rüyası
Soysuzların cehennemi
Ve
Yiğitlerin meydanı Kutudere
38’den günümüze
Seyit Rızalardan Tekoşine
En son Rohat’ım vuruldu kalleşçe
Hem de
Severken seni ölümüne.
Oysa
Ne düşleri kaldı geride
Zafere yürüyecek
büyüdüğünde
Kahpe kurşun bedenini delse de
Son nefese kadar
Direndi seninle
Çekmeden elini tetikten
Kapatır gözlerini hızlı ve sessizce
Sana and olsun Kutudere
Kadir’im rahat yatacak şehitlikte
Başımızı da versek önünde
Kanımız renk verse de derene
Göz yaşlarımız dönse de sellere
Depremler olacak kalbimizde
Alacağız ahını nefretle
Ya zaferle ya şahadetle
Bunu bilmelisin Kutudere
Bahara yetişmeden düşsek da
Sözümüz kalmayacak geride
Serhıldan çocukları
peşimizde
Halaya duracaklar
elbette
Mutlaka bir bahar
gününde
Bayrağımız çekilecek göklere
Dost ve düşman izleyecek hayretle
Esin kaynağı olacak
evrene
Söz veriyorum sana
Ve
Tüm şehitlere

***

98 Newrozuydu. Amed’in bahar kokan Batıkent meydanında cıvıl cıvıl kuşlar, yeşeren çiçekler, Kürt kadını kesk u sor u zerlerle kuşanmış, gençler durmadan, sağanak yağmurun altında halay çekiyordu. Meydanın tam ortasında onlarca tekerlekten oluşan büyük bir yangın ve şehri kapatan koca bir duman. Camiiden okunan ezan misali Kürt halkı meydana davet edilmişti. Öyle ki her dumanı gören meydana akın ediyordu. Amed halkı her zamanki gibi Önderliğini ve özgürlüğünü sahiplenmişti. Yabancı gazeteciler manzara karşısında hayretler içinde kalmış, bu büyük coşkunun nedenini anlamaya çalışıyorlardı. Güvenlik güçleri, bu güzel günü nasıl bozacaklarının hesapları içine girmişti. Ama Kürtler, kölecilikten intikam alan, Demirci Kawa gibi hiçbir şeye aldırmadan, bu kutsal bayramı kutluyorlardı. Meydanda diğer göze çarpan, gerilla kıyafetiyle beyaz güvercin dağıtan bir gençlik grubuydu. “Dişe diş kana kan seninleyiz Öcalan” sloganlarıyla tüm meydanları dolaşıp dost ve düşmana mesaj veriyorlardı. En önde kara gözlü, sevimli ve sempatik bir genç vardı. Boğazını yırtarcasına herkese sesleniyor, duruşuyla, biz de varız diyordu. Büyük umutlar vat ediyordu. Tüm kameralar ve fotoğraf makineleri O’na dönmüş, büyük bir ilgiyle çekim yapıyordu. Polisler kendi arasında “bu veleti temizlemeliyiz, yoksa ileride başımıza bela olacak” diye tartışmaya başlamışlardı. O halk gözüyle geleceğin teminatı, düşman gözüyle ezilmesi gereken bir belaydı. Adı Kadir Kömürcü. Silvan doğumlu orta halli bir ailenin çocuğuydu. O, yaşamı boyunca dostunun sadık dostu, düşmanının belası olmuştu. Derken Newroz kutlamaları bitmiş, gençler Diyarbakır cezaevine doğru yürüyüşe geçmişti. Tansiyonlar en üst düzeye çıkmıştı. Kadir, en öndeki yerini almıştı. Bu arada panzerler ve çelik elbiseli polisler halkın üzerine sürülmüştü. Kadir, panzer ve polislerin ne biçimlerine ne de silah ve coplarına aldırmadan intifada pozisyonuna geçmişti. Akşama kadar temposunu düşürmeden düşmanı taşlamış, karanlıkla beraber toza dumana karışıp profesyonel bir gerilla gibi geri çekilmişti. Bu tarzı, bütün yaşamına ve eylemlerine damgasını vuracaktı. Bu, Kadir’in ilk büyük eylemiydi. Gerisi, sonu gelmeyen aralıksız eylemlerdi.
Kadir bir yandan ailesini geçindirmek için çalışırken, diğer yandan halkının özgürlüğü için bıkmadan ve yorulmadan koşturuyordu. Kadir demek, eylem demekti. Nerede eylem orada Kadirdi. Arkadaşları ile buluştuğunda, ilk söylediği söz, nerede eylem yapalım demekti. Olmadık yerlerde inisiyatif kullanıyor, eylem çıkarıyordu. Cumhurbaşkanı ve Genelkurmay başkanı Amed’e geldiğinde karşılama alanına asker ve polis aileleri doldurulmuş, yoğun güvenlik önlemleri alınmıştı. Ancak buna rağmen Kadir, tören alanına eylem grupları örgütleyip sokmuş, gelenleri barış sloganlarıyla karşılamıştı. İstiklal marşı ile karşılanmak istenen Cumhurbaşkanı ve Genelkurmay başkanı, Kadir’in koordinesinde tekrardan Amed karşısında boyun eğmek zorunda kalmışlardı.
Yine Diyarbakırspor’un birinci lige çıktığı gece halkı örgütleyip sabaha kadar serhıldan şarkılarıyla halay çektirmiş, Diyarbakırspor’un yeşil kırmızı bayrağı arasına ERNK bayrağını ustalıkla yerleştirmişti. Devam eden mitinglere bir yenisi daha eklenmişti. Ünlü ve tarihe geçen 1 Mayıs işçi bayramından sonra Türkiye’de ve Kürdistan’da ilk defa 24 yıl aradan sonra beş yüz bin kişi toplanmış, meydan Bijî Serok APO sloganlarıyla gümbürdüyordu. Kadir meydanın ortasında arkadaşlarıyla kule şeklinde üst üste dizilmiş, en üste de kendisi çıkmıştı. Kadir, hep yanında taşıdığı siyah-beyaz kefiyeyi polis kameralarından korunmak için yüzüne sarmış, elinde Başkan APO’nun dev bir posteri ile bir halk önderi gibi meydana hitap ediyordu. Yerli ve yabancı birçok gazetenin sayfalarına resmini geçirtmişti.
Kadir’in yaşamında bunlar gibi bir sürü örnek vardı. Gaffar Okan katledildiğinde cenaze törenini serhıldana çevirmiş, sıradan konserleri miting alanına döndürmüş, hatta belediyenin açmış olduğu normal bir köprüyü bile ateşli bir yürüyüşe çevirmişti. Kadir, serhıldanlarda büyümesine rağmen, yönü özgürlük dağlarınaydı. Hayallerinde hep dağlar varken, gece rüyalarında hep gerilla gruplarıyla yaşıyordu. Öyle olmuştu ki çarşıda yürürken bile ağzından lexın lexın gerilla sözleri kendiliğinden çıkıyordu. Gün gelip çatmıştı. Kadir’in yaşı yirmiye dayanmış, Türkiye Cumhuriyeti’nin askerliğini yapması gerekiyordu. Ama bunu kendine hakaret olarak görüyordu. Atalarımın 28 isyanını bastıran bir ordunun ve halen tüm değerlerimize saldıranların nasıl olurda askerliğini yaparım diyor ve bunu kendine yediremiyordu. Ailesinin sıkıntılarına rağmen 5 Eylül 2001 tarihinde kendisini Dersim’in görkemli dağlarına attı. Hayallerine ulaşmıştı. Kadir, gerillada gün geldi anlamında Rohat adını almıştı. Rohat yeni yaşamına yeni sayfa açmış, ama geçmişle de yetinmeyen, ileri, hep ileri zafere kadar şiarıyla yürümeyi hedef almıştı. Daha ilk yılında ustaca bir sızma eylemine katılmış, düşmanı kalbinden vurmuştu.
Heval Rohat gerillada ciddi bir eğitim almamasına rağmen on yıllık gerillaymış gibi olgundu. Yeni savaşçı olduğu hiç belli olmuyordu. Hiçbir iç ve dış sorunu kendine dert etmeden kendini sonuna kadar zafere kilitlemişti. Bu duruşuyla büyük bir saygınlık yaratmıştı. Yaşamı boyunca duyarlı, sorumlu, parti yaşamını sahiplenen, cesur ve fedakar bir yoldaştı. Duruşu, çevresine büyük umutlar veriyordu. Sanki bir efsaneydi. İnsanlığa sevgisiyle Hz. İsa’ya, direnişiyle Sokrates’e, bilgeliğiyle Zerdüşt’e, sevdasıyla Derveşi Abde’ye, bağlılığıyla Aziz Paola’ya ve askeri duruşuyla da Che Guvera’ya benziyordu. Hedefi her zaman Başkan APO’nun yaşam tarzına ulaşmaktı. Batı Dersim’deki bir arkadaşına gönderdiği bir mektupta şunları yazmıştı; Onurlu insanlar, heybetli ve güzel insanlardır. Arkadaşım, seni Başkan APO’nun iyi bir savaşçısı olarak kutlar, yaşamında başarılar dilerim. Bir mektupta sadece iki cümle yazmıştı. Öyle uzun uzun şatafatlı sözler ve düzgün yazı yazmasını bilmezdi. Ama seni amacınla kilitleyecek sözler yazardı. Bir insan nasıl olur da geldiği toplum şartlarında bu kadar olumlu özelliklere sahip olurdu. Sanki başka dünyadan gelmişti. Sınıflı toplumun özelliklerini almamıştı. PKK’nin derin ruhunu yaşıyordu.
Son olarak Ekim ayında düşmana karşı amansız bir savaşa girdi ve kahramanca şehit düştü. O’na da yakışan böyle bir şahadetti. Şahadeti düşman basınına girecek kadar tesir yaratmışken, diğer yandan 1 Haziran hamlesinin nasıl karşılanması gerektiğinin mesajını vermişti. Dersim savaşçı güçlerine nasıl savaşılır sorusunun cevabını verdiği gibi, Başkan APO’nun kendini savunmayı bil ilkesine de sonuna kadar uymuştu. Ordulaşmaya, askerleşmeye, savaşa yaklaşımı örnek iken, yaşamıyla da yeniden partileşme örneği idi.
Yaşamını çok eksik anlattığımız ve güç kaynağımız Rohat arkadaş; senin ve tüm şehitlerimizin önünde saygıyla eğiliyoruz ve size layık olacağımızın sözünü yeniliyoruz
 

Silah Arkadaşları