Geri <<< | >>> İleri

Kirletilmemiş şafaklara doğan günde
Gözlerinden öptüğümüz dağların zirvesinde
Alnından baharı kokladığımız göğün mavisinde
Mayın patlamasını da bastıran
Suskun bir gerilla gülüşü duyulur
Ve sabahın umut sofrasında bağdaş kuran gerillalar
Hep bu gülüşle güne gözlerini açar…
Kemal’in gülüşü Rojbaşa kaldırır bizi
Kemal, mücadeleye çağırır bizi!...

Yelkenleri göklere çekip bütün toyluklarımızla kendimizi bulmak için yaşam denizine açıldığımız kurak limanlarda tanışmıştım ülke yürekli yoldaşla… Anlaşılamamaların gençliklere kurşunlar sıktığı çağlardı o devrik zamanlar… Devrimin coşkusuyla mücadele sevdasının bizi kurak çöllerde yürütecek kadar bedenlerimizi sardığı vakitlerde Güle’nin bizi tanıştırmasıyla başlamıştı ülke yoldaşlığımız. Okul sıralarında bize öğretilmeye çalışılan “Vatan-millet-sa¬karya” edebiyatına inat sosyalizm, Apoizm ve insanlığın kurtuluş yolunu sonsuz bir doğru çizgisinde anlatmaya çalışmıştın daha ilk tartışmamızda. Bizi kendimizle buluşturmaya, gerçekliğimizi bize tanıtmaya ve anlatmaya koyulmuşken, bu ülke yürekli yoldaşı bir gün gelip de anlatacağım hiç aklıma gelmemişti… İşte böylesi anlarda keşkelerimden oluşan bir özlem bulutu kaplıyorken yüreğimin yağmalanmış göğünü anlatabilir miyim bir ülke yürekliyi, bilemiyorum?
Hakkı verilememiş zamanların geçit vermediği dağlarda hangi sözcüklerin sınırı belirleyebilir ki yürek özlemlerini… İçimizde büyüttüğümüz dağ özlemlerini fakir bir sofrada sunamamışken birbirimize, uçurum boylu patikalarda nefesimiz kesilircesine ardı sıra yürümemişken gerilla yürüyüşünde, aynı mevzide çarpışıp siper olamamışken yoldaşa gelen ölüm kurşununa, nasıl yazabilirdim bu yiğidin şahadetini. Gerillalı yıllarımın beni farkında olmadan olgunlaştırdığı zamanları anlatamamışken, her dağın ardında bulduğum yeni yoldaşlarımın yüzündeki Kemalleri, Kemal’e anlatamamışken nasıl ardından elim tutacaktı kalemi?

Birlikte büyüdüğümüz kentin sessiz isyanlarını çocuk gözlerimizle birlikte, oyun oynadığımız sokaklarda bırakıp ne onlarla, ne de kavgalarımızla vedalaşmadan dağlarda buluşmaya yeminliyken, ikinci bir vedasız gidişi kaldırabilir miydi yüreğim? Yasakların gençliğimize mayınlı teller ördüğü, tuzakların, pusuların bizi beklediği o eylem dönüşlerinde, bizi geçirdiğin yazın terini ve tozunu bırakmamış kış sokaklarında fark etmiştim cesaretini, yiğitliğini. Yürüyüşlerimizde en önde olanımız, sloganları ilk haykıranımız, eylemlerimizin en aktif uygulayıcısı ve okul gurubumuzdan ilk şahadete ulaşanımız!...
Yüküm ne kadar da ağır bilemezsin. Anan bana sormaz mı yiğidini, ülke yürekli yoldaşın nerede demez mi? Ona nasıl derim, bir mayının kıyameti koparan patlamasında yitirdik Kemal’i diye.

Vedasız ayrılıp dağlarda buluşma yeminini verdiğimiz günün üzerinden çetin, mücadeleli yıllar geçmişti. Seni daha gerilla elbiseleriyle görememişken uzak yerlere, Agitlerin diyarına, Botan’a gidecektin. Ve bir yaz akşamı sessizce otururken, sabır taşı olan ateşin başında senden bir haber almıştım. Bana şiirlerini göndermiştin. Yıllardan sonra senden şiirli bir merhaba almıştım. O gece kaç defa okudum o şiirleri hiç hatırlamıyorum. Gelen yoldaşlarım seni anlatmışlardı bana, gerillalı halini… Hala o mütevazı, fedakar, çalışkan ve mağrur çocuktun. Ne çok gurur duymuştum seninle bir bilsen. Bir özgürlük bulutunun ardı sıra ülkenin doruklarına vurulmuşken, uğursuz bir mayının parçaları delebilir miydi yüreği ülke olan yoldaşımın bedenini.
Şimdi yol eylediğin dağlarda yürürüm yoldaşım, rüzgar olup estiğin uçurumlara vurulurum. Bir sözüm vardı sana; zaferlerde buluşacaktık. Ondan, hiç vedalaşmadık seninle, ve yine ondan seninle hiç kavuşma umudumuzu yitirmedik.
Biliyorum ölüme söylenecek sözler yoktur bizde ama şehide verilecek sözlerimiz çok…

Sana söz Kemal yoldaşım,
bir gün mutlaka yüreğindeki ülkeyi özgürleştireceğiz
bir gün mutlaka başaracağız
bir gün mutlaka yeniden sıcak bir merhabalaşmayla buluşacağız seninle!
 

Silah Arkadaşları