Geri <<< | >>> İleri

Uzunca bir yoldur. Sonu gelmez yolu patikalarda ve dağları çevreleyen bozulmuş yollarda. Yorgunluktan ve terden sırılsıklam olmuş bedenleri ve boğazlarından aşağıya inen düğüm düğüm nefesleriyle anlarından dudaklarına süzülen boncuk boncuk terleriydi içtikleri. Belki bir mola her şeyi unutturacaktı onlara yada şekersiz bir çay, katran gibi. Ama yinede yürüyecekti onlar gece. Geceleri aşıp gündüzlere geleceklerdi. Kılavuzları ise yıldızlardı onlar için. Bulutlu havada ise rüzgar. Ay ise nazlanıp dururdu onlara. Bir yanar bir sönerdi. Ama onlar aldırmazdı ayın bu nazına. Onlar ayın yaptığı nazı ile severdi. Kaç saat olmuştu yürüyüşleri, fark etmemişlerdi. Yada kaç gün. Sızlayan ayakları yorgunluklarını belirtirdi. Bir mola gerekliydi onlara hem de tepeleme yıldızların altında. Ay ise gecenin yanında prenses gibiydi. Kal diyordu onlara ama onlar söz vermişti. Güneşe varacaklardı. Ama onlar yinede yürüyeceklerdi yükseklere doğru hem de çok yükseklere ayakları kara değinceye kadar. Terlemiş bedenlerini ve alınlarını rüzgara teslim edinceye kadar. Yoruluncaya kadar nefessiz kalıncaya kadar ecel onları alıncaya kadar. Teslim olmayacaktı onlar pembe düşlere. Yeni bir günde Dicle’de yıkayacaklardı bedenlerini. Murat’a koşacaklardı haylaz çocuklar gibi. Onlar gözlerini Fırata verecekti teslim olacaktı Fırat. Peki ne yapacaktı? Daha hırcın daha coşkun olacaktı. Muş ovasında geçecekti Fırat, dağları aşacak boğazları yaracaktı. Marmara olacaktı Fırat, Fırat Marmara’ya akacaktı. Onlar ateşin ve güneşin çocuklarıydılar. Seyrek adımlarıyla içten içe hasret kokarlardı. Topraklarında yasaklı bir bahçeydiler. Ancak melekler girerdi bu bahçeye. Melek ise doğruluk ve güzellikti. İyi düşün, iyi konuş, iyi yap, Rebaz yoldaş ise bu ilkeyle çıktı yola. Rebaz yoldaş 81 sonbaharında Doğu Kürdistan’ın Sakız şehrinde dünyaya gelmişti. Daha çocukken üst üste yanan ateşin söndürülemeyeceğini anlamıştı. Hiç durmadan içini kavuracaktı bu ateş ve ona türküler söyleyecekti. Yasaklı yönüyle yaşatan türkülerdi. Çünkü ateş sürekli ona bir şeyler yap diyecekti. Ve oda bir şeyler yapacaktı. Bulunduğu toplum palazlanmış ve en beterinden beterine bulaşmıştı. Bu nedenle bir şeyler yapacaktı. Rebaz yoldaş genç yaşta katılmıştı özgürlük yürüyüşüne. 99’nun baharında. Başkan APO’nun uluslar arası komplo ile esaret altına alınması Doğu Kürdistan’da yaşanan serhıldanlar Mahabat döneminin tekrar canlandığını gösteriyordu. İran’ın Kürt halkına uyguladığı baskıları haz edemeyen Rebaz yoldaş artık bazı şeylerin yapılması gerektiğini, halkının ve Başkan Apo’nun bulunduğu koşullardan kurtulmasının tek yolunun özgürlük saflarında yer alarak olabileceğine karar verir. Ve Rebaz yoldaş gerillaya katılma kararı verir. Rebaz yoldaş dağlardadır artık. Güler yüzüyle, coşkusuyla arkadaşların gönlünü kazanmıştı hemen. Sorular soruyordu durmadan. Öğrenmek istiyordu. Neyin nasıl olduğunu neyin nereden geldiğini ve bizim kim olduğumuzu sordukça öğreniyor öğrendikçe anlıyordu. Anladıkça da daha da yapmak istiyordu. Yaşama daha canlı katılıyor ve çizginin amansız savunuculuğunu yapıyordu. Şehit arkadaşlar anısını yaşatmaktı ve onlar gibi yaşamaktı. Bununla birlikte uzun bir yola girdi Rebaz yoldaş. 2002’de Erzurum’a gitmek için yola çıktığında çetin doğa buna izin vermedi. Geçit vermemişti onlara. Ama Rebaz yoldaş yine yılmadı. Yasaklı toprakların her yeri aynıydı onun için ve Serhat’ta kaldı araziye hakimiyeti çok güçlü olduğu için kısa bir sürede her yeri tanıdı ve arkadaşlara yol gösterici oldu. Oralarda yaşamak yani yasaklı topraklarda yaşamak her şeyden önce bir disiplin işiydi. Rebaz yoldaş ise buna önem gösterirdi. Kurallara dikkat eder ve gizliliğe önem verirdi. Arkadaşları sürekli eleştirir ama onları eleştirirken çok yapıcı ve iknacıydı. Rebaz yoldaş eylem yapmak isterdi. Halkının tek umudu, tek yoluydu. Halkına bir şeyler vermek istiyordu ve Başkan Apo’ya bağlılığını göstermek. Bunun için yola çıktı Rebaz yoldaş. 2004’dün baharında uzun yollar yürüdü. Ağrı’dan Çemce’ye, Çemce’den Şenkayaya kadar çünkü Şenkaya çok yüksek ve adına Allah Ekber denilen dağlardı. Geniş yayaları ve sert arazisi vardı. Rebaz yoldaş bu alandan çok etkilenmiş ve istemeyerekte olsa Çemçe’ye geri dönecekti. Sonra o heyecanla Çemce’ye geri döndüler ama yaptıkları yetmezdi. Onun işi yapmaktı daha da yapmak. Bunun için Rebaz yoldaş yine yola çıktı. Dört arkadaşıyla birlikte Rojhat, Deniz, Kemal ve kendisi. Düşmana pusu kurup işgal edilmiş topraklarından atmak istiyordu Rebaz yoldaş. İçinde yanan ateşe ve vermiş olduğu sözü yerine getirmenin heyecanındaydı ama ölüm vadiye yayılmıştı. Fırsat kollamaktaydı.
Rojhat, Rebaz, Deniz ve Kemal arkadaşlar 11 Eylül’ünde Çemce Kızıl kilise vadisinde operasyona çıkan düşman güçleriyle çıkan çatışmada şehit düşerek ölümsüzler kervanına katılırlar.

Silah Arkadaşları