Geri <<< | >>> İleri

Nasıl belirteceğiz bu dağların gerçekliğini. Vahşimi yoksa doğanın bir kanunu mu? Yoksa giderek anlamsızlaşan ifadelerin tekrar hayata döndürülmesi mi yada anlaşılır bir şekilde onunla birlikte yaşamak mı? Bunun en iyi cevabını şehitlerimiz verir bize. Önderliğimizin dediği “şehitlerimiz bizim dünümüz bugünümüz ve geleceğimizdir.” Bizim ise onların anılarını yaşatmak, partiye ve parti Önderliğimize ve şehitlerimize olan bağlılığımızın bir göstergesidir. Deniz yoldaş Karayazı’da dünyaya geldi. Ailesi çok yurtsever bir ailedir. Deniz yoldaş ailesinde öğrenmişti yurtseverliği ve bu düşünceyle büyüttü kendisini. Genç yaşta abisinin tutuklanması onu çok etkilemişti. Çünkü mücadeleyi en çok abisinden öğrenmişti. Deniz yoldaş artık çevresini tanımak istiyordu. Birçok yurtsever arkadaşı ile tartışıyor. Mücadeleyi daha da öğreniyor ve ifade edilmez bir heyecan kaplıyordu. O kara gün geldiğinde Deniz yoldaş susuyor ve tüm arkadaşlarının yaşadığını yaşıyordu. Ulusal Önderimiz Başkan Apo’nun 15 Şubat uluslararası komployla esaret altına alınması Deniz arkadaşı derinden etkilemişti. Artık Deniz yoldaş kararını verecekti. Eylemler yapacak korsan yürüyüşlere katılacaktı. Bir gün Deniz yoldaş yine bir eyleme giderken yakalanıp cezaevine girdi. Yaşanın küçük olmasında dolayı altı ay zindanda yatıp çıktı. Zindan onun için bir ilk aşamaydı. O zindanda daha derinleşmiş ve hedefini netleştirmişti. Artık hedefi dağlardı. Hem de yüksek ve yüce dağlar. Zindandan çıktıktan sonra fazla zaman kaybetmeden 1999 yazında gerillaya katıldı. Deniz yoldaş çok kararlı biriydi. Apocu fedai ruhunu yaşayan biriydi. Sürekli kendisini sorgulayan yargılayan, eleştiren ve özeleştirisini veren biriydi. Sürekli daha fazla katılabilirim düşüncesi içerisindeydi. Ve 2003’ün sonbaharında öneri yaparak Serhat’a geldi. Serhat’a yabancı değildi Deniz yoldaş. 99’da Serhat’tan katılmıştı. Buradaki arkadaşları az da olsa tanıyordu. Ve ona büyük bir güç veriyordu. Sürekli göreve gidiyor yorgunluğunu kimseye belli ettirmiyordu. Yaşamdaki fedakarlığı arkadaşları müthiş bir şekilde etkiliyordu. Ama Deniz yoldaş için bunlar yeterli değildi. O her zaman daha fazla nasıl yapabilirim diye düşünüyordu. Bu nedenle yoğunlaştı hem de çok yoğunlaştı. Şehitlere bağlılığımı nasıl gösterebilirim diye. Deniz yoldaş artık fedai olmanın raporunu yazacaktı. Fedai olacaktı. Halkının, Başkan Apo’nun fedaisi. Artık yüzleşmek istiyordu. Hem de bir bütünen yüzleşmek. İhaneti yüreğinden vurmak onu yok etmek istiyordu. Gerçek direnişi ona göstermek. Ve yolculuğu başlıyordu Deniz yoldaşın. Çemçe’ye girecekti. Ve tarihimizde ihanetlerin olduğu kadar büyük kahramanlıkların yaşandığı coğrafyamızda bizlere diyalektiğin gözle görülür bir şekilde işlendiğini işaretlerini veriyordu. Dünyanın en büyük zirvesi, özgürlük sevdalısı beyazlarını giymiş al yazmalı Ağrı dağı her zaman patlamaya hazır bir bomba gibi Tendürek’ten ve aşıklar diyarı Çemçe’den yükseliyordu Deniz yoldaşın haykırışları. Art nameleri her an ağlamaya hazır bulutların arasından fırlıyordu talihsiz halkların kulaklarına. Bizleri bitirmeye çalışan en büyük ihanete ve bizi benliğimizde halkımızın kutsal umudundan koparmak isteyen, Roma arenasında aslanlara yedirmek isteyen kardeş kalleşliğine karşı, ihanete karşı koyacağız diyordu Deniz yoldaş. En zirvelerden seyretmek istiyordu özgürlük güneşini. Ona dokunmak, onunla olmak için ve bizleri sonsuz uykumuzdan uyandırmak için. Sonsuzluğa giden patikalarında aralıksız nefes oluyordu güneşinle Deniz yoldaş. Zilanın bilinçli nefreti gibi, Semanın yanan ateşi gibi ve Beritanın gericiliğe direnişi gibi. Deniz yoldaş o gururlu bakışları ve halkına doğru ısrarlı yürüyüşü geride kalanlarımıza, duygularımıza ve ölümlü dünyadaki kemiklerimize, korkularımıza bir ok gibi saplanmıştı. Ve umutları kesilmek istenen halkımıza umut oluyordu. Yeniden can oluyordu. Bir sevdaydı onunki Mem u Zinin sevdasına benzer. Ama bu kez buluşma gerçekleşiyordu. Hem de en yükseklerde. Bir çok sevdalının kulu olmak bu nameleri gibi çınlayan halkın önünde. Ten¬dürek Sinek dağları. O dağlardır ki birçok orduya yol vermemiş ve onlara yenilmemişti. Şimdi bağrına basıyordu. Ve sızlayan kalbinin kapılarını ardına kadar açıyordu. Deniz yoldaşın kararlı ve inançlı duruşu düşmanın beyninde korku izleri bırakırken yücelen hayallerimize bir felsefe dersi oluyordu. Yürünmesi gereken yolun işaretlerini ve fedaiciliğin ruhunu gösteriyordu. Çünkü her şeyin elinden alınmak istenen halkımızın, analarımızın gençlerimizin anlı yürekleri olmalıydı. O bunu başarmıştı. Analarımızın gözyaşlarına karşılık düşmanın beyninde bir yıkım gibi fedaice olmayı bize gösteriyordu Deniz yoldaş. Yüz yılların gericiliğine, barbarlığına, tanrılarına ısrarla bitmeyeceğimizi, bitirilemeyeceğimizi haykırıyordu. Düşman neferleri bu özgürlük haykırışlarını başkalarında duysallardı belki inanmazlardı. Ama karşılarında duran gururlu bakışlarıyla gerçeğin ta kendisiydi. Bir an takılı kaldılar. Bu ısrar neden. Çünkü onlarınki birer buluşmaydı randevuydu. Özgür yaşam, güneşle buluşmak için bir düğüne giden gibi, Dersim’den, Botan’dan, Amed’ten, Garzan’dan ve tarihin başlangıcından çıkan evlatlar gibi. Bir coşku seli olup çıkıyorlardı. Denizlerin, Rojhatların, Kemallerin ve Rebazların yüreklerinde. O asi yürekler ki İmralıya sevdalı ve yılmadan İmralıya akan rüzgarlar gibi.
Rojhat, Rebaz, Deniz ve Kemal arkadaşlar 11 Eylülünde Çemçe Kızıl kilise vadisinde operasyona çıkan düşman güçleriyle çıkan çatışmada şehit düşerek ölümsüzler kervanına katılırlar.
 

Silah Arkadaşları