Geri <<< | >>> İleri

Özgür Yaşama Sevdalı Yaşam Komutanımız

Gülüşüne bin kurşun sıksa da ölüm,

unutma,

umuda kurşun işlemez gülüm.
Dünyadaki her şey, acı çekmenin ve ağlamanın Kürt için doğal olduğunu öğretti bizlere. Bu yüzden bizim coğrafyamız acı çeken ve göz yaşı döken insan yüzlerine alışkındır. Gülen insan yüzlerine ise yabancı. Çok gülmenin mutlaka ardından bir kötülük getirdiği, gülmenin ayıp olduğu öğretildi bizlere. Doyasıya gülmenin önüne geçildi. Böylece gülme gerekçelerinden çok, ağlama gerekçeleri yaratıldı yaşamda. Bu coğrafyada insanlar az gülerler. Ama yüreklerinin derinliklerinden gelen duygularla, içten, ağız dolusu gülerler. Bir de bir şeyler kaybedildikten sonra, yitirildikten sonra değeri anlaşılır. Şair Murathan Mungan’ın şiirlerine konu olmuştur bu. Yalnızca ölülerini seven bir toplum olduğumuz. İşte şehit Çekdar gülüşüyle tüm bu geri gerçekliklere meydan okudu ve doyasıya içten ağız dolusuyla güldü. Kahkahası Gabar dağlarını çınlatıyordu. Onun olduğu yerde moral, inanç, sevgi, bağlılık, insan, yoldaşlık vardı. Bazı şehit arkadaşların güzel yanları onlar gittikten sonra anlaşılır. O ise, bizlerin insanların yaşarken de sevilebileceğini gösterdi ve yaşarken de çok sevdik onu. Yanımızdayken bile özledik. Nasıl başardı bunu?
Uzun süre gerilla saflarında kalan heval Çekdar ilk kez ailesiyle telefon da görüşür. Ne yapar ne eder ailesine onların çocukları olduğuna inandıramaz. Yaşlı ana şunu der oğluna, “hele bir gül” heval Çekdar telefonda güler, anası “ ha şimdi inandım oğlum olduğuna” der. Ve heval Çekdar’ın gülüşü ağlatır güzel anayı. İşte gülünce böyle güler heval Çekdar, ağlatırcısına.
Mücadele saflarımıza toplumsal gerçekliğimizi reddeden ve alternatif arayan bireyler katılır. Farklı yaşayan, farklı konuşan, farklı gülen insanların mekanıdır dağlar. Heval Çekdar da toplumsal gerçeğimizin bir çok yanıyla daha küçük yaşlarda uyum sağlayamaz. Bu onu arayışlara iter. Bulunduğu Mardin alanı da oldukça yurtsever bir alan olup yoğun katılımların yaşandığı bir alanımızdır. ’90 yıllarındaki serhıldanların da etkisiyle gençler artık yerlerinde duramazlar. Bu serhıldan ruhunun sıcaklığı, heval Çekdar’ın ruhunda ve yüreğinde kıpırdanmalar yaratır. Gerilla sevdası bir kez girdi mi insanın yüreğine, ruhuna, bir daha kopamaz ondan. Yıllarca sürecek olan serüvenine adımını atar heval Çekdar. İlk etapta ortama çekimser yaklaşır ve yaşamı iyice gözlemler. Bu yaşam, tam onun maceracı ruhuna göredir. Canlılığı, atikliği, çalışkan ve hesapsızlığıyla, yorgunluk nedir bilmeyen katılımıyla ortamda herkes tarafından sevilir ve olmadığı ortamlarda gözler hep Çekdar’ı arar. Heval Çekdar yerinde duramaz, civa gibidir. Onunla olan sohbetler, tartışmalar yoldaşlık kokar. İnsana ve yaşama verdiği değer katılımından bellidir. İnsan yaşamı sevgiyi onun için emek harcadığı sürece yaşama bağlanır. Gerçekte yaşam, özgürlük inancı ve bilinciyle yaşayıp onun için çalışmaktan zevk almaktır. Gerilla yaşamı sevgiyle emekle işlenir. Zorluklara karşı göğüs gerebilmenin, güç olabilmenin yolu, yaşama tutkuyla bağlılıktan geçer. Heval Çekdar da yaşama ve özgürlüğe sevdalıdır. Bu yüzden de hesapsızca katılır ve sınırsız emek harcar. Çalışmaktan zevk alır. Yorgunluk nedir bilmez. Eylemden gelir mutfağa girer, keşfe gider, subay olur, bir gün bile itirazı olmamıştır. Yine yaptığı her işi en iyi şekilde yerine getirir. Heval Çekdar’ın yaptığı kalileri kimse unutamaz. Saatlerce yazın en sıcak günlerinde kali tenceresinin başında bıkmadan usanmadan Gabar’ın tadını hala unutamadığımız en güzel kalilerini yapar. Bu yaşam komutanı, bir çok yeni savaşçının da ilk komutanıdır. Bulunduğu çalışma sahası açısından bir çok yeni savaşçı ilk olarak heval Çekdar’la tanışır. İşlerle asla unutulmaz yaşamda ve belleklerde silinmez izler bırakır. Kim unutabilir ki bu insan ve yaşam canlısı komutanı. Gerilla yaşamı boyunca Kuzey sahasında kalan heval Çekdar, Önderliğin kuzey alanlarından geri çekilmenin gerçekleştirilmesi kararı doğrultusunda Güney sahasına son gruplarla geçer. Ayrılmak istemez bu topraklardan ama örgütün ve Başkanın talimatlarını da her zaman harfi harfine yerine getirmiştir. Güney sahasında uzun süre eğitimde kalır. Uzun yıllar pratik sahada kalmasının etkisiyle önceleri eğitime fazla önem vermez. Fakat kısa bir süre sonra O da eğitimi ihtiyaç olarak görür ilgi ve merakla her şeyi öğrenmeye çalışır. O dönemde şiir ve yazılar da yazar. Şehitler, Önderlik ve yoldaşlık üzerine. Bir gün; yeni savaşçıyken, karşılaştığı arkadaşlarla görüşür. Ne o arkadaşlar unutmuşlardır ilk komutanlarını, ne de insanlara karşı son derece duyarlı olan heval Çekdar unutmuştur onları. O dönemde kadro eğitim okulunda olan heval Çekdar arkadaşları yemeğe davet eder. Arkadaşlar heval Çekdar’ın yanına giderler. Onlara Gabar’a özleminin bir ifadesi olarak Gabar murtukası yapmıştır. Ve dalarlar bol kahkahalı anılarla dolu sohbete. Görülen eğitime ve partinin emeklerine karşılık vermek ister. Bu eğitimlerle emek, bilinçle tanışır ve şimdiye kadar yapılamayanları yapmak ve yitirilenleri tekrar yeniden yitirilen yerde kazanmak amacıyla özlemini çektiği kuzey alanlarına yönelir. Alanı daha önceden tanıması, düşman gerçekliğini bilmesi, yılların tecrübesini alınan eğitimle daha da aydınlatması, onun güçlü bir komutan olarak dönüşümünü yaratır. Gabar dağları tekrar heval Çekdar’ın kahkahaları ile çınlayacak, sohbetlerine, moraline tanıklık edecektir. Bu enerjisiyle ve coşkusuyla tekrar çalışmalara yüklenir.
Defalarca düşman pusularına düşen heval Çekdar, girdiği pusulardan kendini kurtarmasıyla tanınır. Arkadaşlar cin gibi olduğunu söylerler ve kimse inanmaz artık Çekdar arkadaşın kolay kolay şehit düşeceğini. En zor koşullarda çatışmalarda bile kendini kurtarır Çekdar. Ancak bir gün bir arkadaşla gittiği görevde düşmanın çemberine takılırlar. Heval Çekdar ağır yaralanır ama yine de kendini düşmanın elinden kurtarmayı başarır. Mevsim kıştır, hava buz gibi soğuk, Çekdar’ın sıcaklığı eritir karları, kar ne kadar da soğuktur. Henüz gerilla için hareketsizlik ölüm anlamına gelir. Ama heval Çekdar’ın sımsıcak yüreği karşısında vız gelir. Yağar kar hiç durmamasınca tam bir hafta. Uzun süre ulaşılamaz heval Çekdar’a, arkadaşlar onu ararlar. Herkes bu sefer çıkıp geleceğine inanır. Çekdar yine göğüs göğse savaşmıştır düşmanla ve yine dönecek yanımıza derler. Heval Çekdar’ın şahadeti herkesi derinden etkiler. Yılların tecrübesi, birikimi ve emeği mutlaka özgür toprakları görmeliydi der arkadaşlar. Kimsede inanmaz Çekdar’ın şahadetine. Sanki her an yeniden çıkıp gelecek, yine o her zaman taktığı siyah, sarı, kırmızı, yeşil güllerle süslü kefiyesini omuzlarına atacak aramızda dolaşacaktır. Devrimciliğin onuru da buradadır. Hiç görmediği insanlar için topraklar için yaşayabilmek, savaşabilmek ve şehit düşebilmekte. O kimsenin inanmadığı Önderliğin hücresinde nasıl akıl sır erdiremediği, kır çiçeklerine dönüşmüştür şimdi. Yüzü gökyüzüne dönük, bakışları özgür dağlara çevrilmiş olarak sonsuzluğu kavramıştır. Yüzünde her zamanki mütevazi gülümseyişiyle. Heval Çekdar dünyanın tüm kirlenmişliğine rağmen, insanların inançla yaşayabileceğini, hesapsızlığı, sevgiyi, temizliği, onurlu ve ilkeli yaşamayı öğretti bizlere. O bir yaşam öğretmeniydi. O bir yaşam komutanıydı. Umut dolu, mahcup bakışlı, güzel bir yoldaş. Şimdilerde ise gün bitiyor ve gülüşün kalıyor bizde ve gülüşünü asla unutmayacağız, gülüşünle buluşma umuduyla
 

Silah Arkadaşları