Geri <<< | >>> İleri

Bir mevsimi daha ardımızda bırakırken ovalarda ağaçlar artık yeşilimsi rengiyle buluşuyor, dallarına bülbüller çoktan konmuş mutluluk türkülerini söylüyorlardı
Dağların zirvelerinde duruyordu Kürdün gelini özgürlüğe olan hasretiyle döktüğü gözyaşları ırmak olup akıyordu. Dağlarda kardelen kokuları yayılıyordu Helgurt’tan Kelaşin’e, Kelaşin’den Xınere’ye. belliki doruklarda kartal yuvalarındada karlar erimeye başlamıştı.
Sırtında çantası elinde silahıyla yol alırken gerilla, yine soluk soluğa, çatlayan dudaklarına ,terden ıslanmış bedenine aldırmadan ilerliyor ve işte ovadaki ırmağa ulaşıyordu. buda ne? Bir gölge. Birazdan görecektim yüzünü belli ki bu canlı ve hırslı bedende karlı zirvelere yolcu. Evet görüyordum yüzünü biliyordum ırmağa dokunan eller güneşin ışınlarına meydan okurcasına sıcak ve yakıcı O”sun sen ta kendisisin Hewalsin halkın öncüsü Rebersin sen.
Kaç mevsim geldi geçti buralardan nice insanlar gördüm göz yaşlarıyla yüzünü yıkayan hepsi ardına bakmadan gitti konuş benimle anlat yolcu nereden geldin nereye gidiyorsun biliyorum Hevalsin. Nedir çektin içine kardelen kokusunu ne olur konuş benle.
Nedendir bilmem bu gözyaşların ben Rêber’im, şehidim şimdi. Halay günü güneşe selam durma günüdür. Ben şehidim, kentlerin değil dağların genciyim. Güneşin halkın öncüsü Başkan APO’nun savaşçısı şehitlerin yolcusuyum. Ne dün doğdum nede bugün ölüyorum her zaman vardım. Ay ışığında yüzünü yıkayan yine bendim, suyunu kana kana içen yabancı yine bendim. Hemen kenarımda duran ağaca terden ıslanmış sırtını dayayan yine bendim. Yıldızlarla konuşup sevda türküleri söyleyen, ezgimi bir dağdan diğerine haykıran, tepelerde tökezleyen dizlerime aldırmadan yürüyen bendim. Şimdi tanıdın mı beni. Dün Kelaşin’de yeni yeni eriyen karlar arasında bir kardelen gördüm. Gözüm takılı kaldı güzelliğine. Özgürlük kokuyordu ,yaklaşmak dokunmak istedim. Kardelendi o elbette bir gün solacaktı. Parçaladığı buzlar arasından çıkarmıştı başını ve özgürlük kokuyordu. Oysa buz parçaları dışında başka şeylerde vardı orda. Deli dolu esen rüzgara kapılıp bir sağa bir sola savruluyordu kardelenim, mayın tarlasında olduğundan habersiz gülümsüyordu dünyaya. On dakika sonra gözlerim karardı yapraklarını artık göremiyordum. Kulaklarım sağır dilim tutulmuştu kendime geldiğimde kardelen kokusuyla kendimi burada buldum. Biliyorum zamansızdı gelişim. Arkadaşlarımı çok özlüyorum ama yinede mutluyum yoldaşlarımın da kardelene olan sevdalarını bilirim. Bazen oturdukları bir taşın kenarında, bazen sırtlarını dayadıkları ağacın yanında, bazen de yürüdükleri patika uçlarında onlara eşlik eden. Şimdi korkma güzel ırmak inan bana Rêber’le doğuyor doğacak seni ve tüm ülkemi koruyacak.
 

Silah Arkadaşları