Geri <<< | >>> İleri

Seven kalptir, besleyen ise gönüldür. Kalpten gelen sevgiyi besleyen gönüldür. Yaşam hırsını geliştiren. Kuşkusuz gönüller hareketidir hareketimiz. Şüphesiz ölüme gidecek kadar gönüllüdür yoldaşlarımız. Bu onura ulaşanlardan bir tanesi de Dılşer arkadaştır.
Şubede tanıştık Dılşer arkadaşla. Moral düzeyi yüksek, coşkuluydu. Kararlı duruşu, candan yaklaşımıyla kendisini herkese sevdirmişti. Dört yıl aradan sonra Nisan ayında Haftanin alanında karşılaşmıştık. Yeni değildi. Artık gelişmişti. Bir iddia hırsı da görünüyordu. Kuzey grubundaydı ve kuzeye gitmek için de can atıyordu. Düzenlemesi bizim bulunduğumuz Hakkari grubuna yapıldı. Tecrübesizliğine rağmen timin sorumluluğunu üstlenmişti. İstikrarlı duruşu, fedakarlığı ve mütevaziliği, örnek alınacak bir düzeydeydi. Yirmiye yakın bir grup arkadaş ile Gera Berana üzeri Hakkkari’ye geçtik. Hakkari ilkbaharının zor koşulları, Gera Berana’nın bitmeyen karı, yüksek zirvelerinin dondurucu soğukluğu ve bitmeyen zor, uzun yolculuğuna rağmen hiç belli ettirmiyordu yorgunluğunu. O örnek özelliklerini hiç kaybetmemişti. Yok olmamış ve hiç eksilmemişti yüzündeki yoldaşı kucaklayan tebessümü.
Bir haftalık yol yürüyüşünden sonra Anitos’a ulaştık. İkinci durağımız ise tarihten beri direniş ve zafer kalesi olarak bilinen Kato Marinos idi. Kato’ya ulaştığımızda alandaki arkadaşlar karşıladı bizi. Sınırı aşmanın rahatlığı ve sağ salim Kato’ya ulaşmanın sevinci ve heyecanıyla. Bundan sonrası vakit kaybetmeden belirlenen alanlara gidip pratiğe başlamaktı. Yani Haziran hamlesine katılmaktı. Hamleye ilişkin Kato’da bölge komutanı tarafından tüm arkadaşların hazır bulunduğu bir toplantı gerçekleşti. Düşmanın imha ve baskılarına karşı altı yıldan sonra ilk cevap geliştiriliyordu. Haziran hamlesi bu denli önemliydi. Bunu gerçekleştirecek olan yoldaşlar da bir o kadar mutlu, coşkulu ve kararlıydılar. Dılşer arkadaş da zor alanlara gidip zorluğu, açlığı, susuzluğu ve birçok arkadaşın yaşadığı duyguları yaşayarak onların yoldaşı olmak istiyordu. Bir ay sonra Garzan grubu Besta’dan gelmişti. Bu grup için Hakkari gücünden iki arkadaş belirlenmişti. Sayı az olduğu için iki arkadaş daha gerekiyordu. Grup için düzenlemesi olan üçüncü ve dördüncü arkadaşlara ulaşılamamıştı. Grup Faraşin’e ulaştığında yanlarında iki kurye arkadaş da vardı. Biri Dılşer yoldaştı. Bu durum pratikte en zor alanlarda büyük fedakarlıklara hazır olan Dılşer yoldaş için büyük bir fırsattı. Garzan’ın birçok alandan farklı ve zor olduğunu biliyordu. Ona rağmen çok ısrar ediyordu. Onun için önemli olan zorluk değil, yeterli yoldaşlığa ulaşmaktı. Onun bu kararlılığı, doğru yaşama ulaşmayı, yani zaferini belirleyecekti.
Önerisi kabul edilmişti. Gruptaki arkadaşlar da tecrübesizliğine rağmen geldiğine sevindiler. Bu tür alanlar ve küçük gruplar için en gerekli olan, doğru ve anlayışlı yoldaşlıktı. Dılşer arkadaşta ise bu özellikler mevcuttu. Grup komutanı B…arkadaş, “Dılşer yoldaş hazır mısın?” Dılşer yoldaş da gülümseyerek “ben önceden hazırdım heval” B……arkadaş “iyi o zaman akşama doğru yola çıkıyoruz” dedi. Dılşer arkadaş daha sonra çantasını hazırlamaya gitti. Yükleri çok ağırdı. Yanlarına bir haftalık erzak almaları gerekiyordu. Yedi günlük zorlu bir yürüyüşten sonra Azapşer’e ancak ulaşabildiler. Azapşer çok yüksek bir dağdı. Baharın henüz bitmemesi su bulmalarını sağlıyordu. Yazın hiç su bulunmayan Azapşer’de karların erimesiyle birlikte birçok su kaynakları da çıkmıştı. Grup ikiye ayrılarak örgütlendi. Biri Azapşer diğeri Tatvan’dı. Dılşer yoldaş Tatvan grubunda yer aldı. Dılşer, Azapşer’in eteklerinde gözleriyle bu yüksekliği süzerek “benden daha uzun, daha geniş ve sert olabilirsin ama yüreğim kadar cesur, kalbim kadar temiz ve bedenim kadar genç olabilir misin” dercesine derin bir iç geçirerek baktı. Ve Tatvan’a, Sinegir çevrelerine, Geliye Cangeze, Endewin sırtını aşarak ulaştı. Ey Sinegir! İhanetin olmazsa, beni bedenimden ayırabilir misin?
Tabi ki ayıramazdı. Yüzleri, binleri ayıramadığı gibi…..
Beden yok olup tükenebilir. Ruh yaşadıkça insan tükenir mi hiç?
Ruh düşünceye, düşünce dile, dil de kalpten ve düşünceden gelen duyguları yaşatır. Ayrılmaz iki parçadırlar.
Uzun zaman oluyordu. Örgüt ile irtibatsızdılar, ne bir cihaz, ne de telefonlar vardı. İrtibat için eski bir ilişkiden telefon sağlanacaktı. Ve bu görev için Dılşer ile Haydar arkadaşlar uygun görülmüştü. Zaten o hiçbir görevi ne küçük görmüş ne de itiraz etmişti. En zor koşullarda bile görevini en iyi şekilde yerine getirmeyi kutsal görev sayıyordu. Haydar arkadaşın da görev arzusu ondan az değildi. Ama şunu hiç bilmeyeceklerdi. Eskiden yurtsever olan Cangez’in, boğazına kadar ihanete battığını ve gözlerini kırpmadan kendilerini bir halkın özgürlük mücadelesine veren, canlarından bir parça olan insanları çıkarları için kahpece sırtından vurabileceklerini.

Hava kararmaya doğruydu. Gitme vakti gelmişti. Gereken perspektifler alındıktan sonra yola çıkıldı. Sinegir’in yamacından dikkatlice aşağıya doğru ilerliyorlardı. Karanlık tam çökmek üzereyken Sinegir’in doğusundan daha yeni doğan ay, tüm görkemliliği ile onları selamlarcasına görünüvermişti. Haydar arkadaş arkasından gelen Dılşer arkadaşa “burada küçük bir ara verelim” dedi. Dılşer arkadaş da evet dercesine başını salladı. Yanlarına aldıkları küçük tütünden birer sigara sarıp içtiler. Ortalık çok sakindi. Ne ürküp uçan bir kuş, ne korkup kaçan bir hayvan ve ne de öten gece böcekleri. Az sonra oluşacak olan bulanık bir sis tabakası, ışıl ışıl parlayan yıldızları ve ayı sarıp eski görünümünden eser bırakmayacaktı.
Azapşer ise sanki bu kahramanları son kez ağırlarcasına, onların karşısında heybetli görünüşüyle dile geliyordu. Cangez, uzun ve geniş arazisiyle, meyve ağaçları ve yamaçlarındaki sık ormanıyla adeta bir güzellik abidesiydi. Birçok kahramanlara kucak açmış ve onların amansız direnişlerine tarihi sahiplik etmişti. Arkadaşlar vadiye geldiklerinde köyün ışıkları görünüyordu. Haydar arkadaş “biraz daha yaklaşıp ara verelim” dedi. Dılşer arkadaş da etrafta herhangi bir şeyin olup olmadığını anlayabilmek için “iyi olur” dedi. Biraz daha yaklaştıktan sonra uygun bir yer bulup ara verdiler. Haydar arkadaş daha eski, daha tecrübeliydi. Dılşer arkadaş ise tecrübesi az olmasına rağmen nasıl hareket edileceğini iyi biliyordu. Sabaha daha iki saat vardı. Haydar arkadaş “biraz dinlenelim, sabaha keşfimizi yaparız” dedi. Dılşer arkadaş da çantasındaki yağmurluğu çıkararak üzerlerine örttü. Terlemiş ve yorgundular. Daha iyi ısınabilmek için sırt sırta verip yattılar.
Köyde hayat normal akışıyla devam ediyordu. Sabah çocukların oynama sesleri ve hayvanların gürültüleriyle u¬yandılar. Dürbün ile köyün etrafını iyice kontrol ettiler. Herhangi bir hareketin olmadığına emin olduktan sonra, bundan önce göreve gittikleri köyden aldıkları ekmekten biraz yediler. Çocukların oynama sesleri, Dılşer arkadaşın dikkatini çekmişti. Onları özlem duyarcasına uzun uzun seyrediyordu. O Kobani’nin kenar mahallelerinin birinde doğmuş ve çocukluğunu orada geçirmişti. Pek farklı değildi. Oyunları değişik olsa bile saf, temiz duygular aynıydı. Bu çocukluktan gelme saf ve temiz duygular halen yaşanıyordu. O’nda dürüstlük bir ilkeydi. Akşama doğru son keşiflerini yaptılar. Haydar arkadaş “19:30’da gidip köyden birkaç günlük erzak alalım. Bu arada çok dikkatli olmalıyız, bu köy diğer köye benzemez” dedi. Dılşer arkadaş ise “doğrudur heval” dedi. “bu köy ile düşman çok oynamış. Düşman tarafına geçmiş olabilirler” dedi.
Sanki ihaneti sezer gibiydiler. Hep anlatıldığını duymuştular. Tarihten bugüne değin Kürdistan’ı geri bırakan, ihanetleri ve ihanetin günümüzdeki merkezi haline gelen Garzan’ın diğer yüzünü…..
Akşama doğru yola koyuldular. Köye yaklaşınca biraz etrafı dinleyelim dediler ve mesafeli bir şekilde gidecekleri eve doğru ilerlediler. Kapıya yetişince Dılşer arkadaş tedbir amaçlı kenarda durdu. Haydar arkadaş ise, kapıyı çalıyordu. İçeriden “kim o” diyen bir ses üzerine, Haydar arkadaş “biziz, Hevalız” dedi. Bunun üzerine birkaç dakika beklemeden sonra kapı açıldı. Ev sahibi tedirgin bir yüz ile “gelin odaya gidelim” dedi. Oturduktan sonra biraz sohbet ettiler. Ev görünümünden uzak ve sessizdi. Mutfaktan gelen takırdı seslerinden başka bir ses işitilmiyordu. Adamın tedirgin ve sahte gülüşü Dılşer arkadaşın dikkatini çekmişti. Dılşer arkadaş, “kadın ve çocuklar nerede?” diye sordu. Ev sahibi, “onlar mutfakta yemek hazırlıyorlar” diye cevap verdi. Ev sahibi ikide bir mutfağa gidip geliyordu. Bu arada her iki yoldaş da aynı görüşle “o yemek yemeden biz de yemeyelim, işleri belli olmaz bunların” dediler. Biraz sonra odanın kapısında yüzü örtülü bir kadın belirdi. Elinde tepsi vardı. O içeri girmeden adam tepsiyi alıp yere koydu. Tepside üç yemek tabağı vardı. İçlerinden belli edilmeyecek bir tabak ustaca işaretlenmişti. Adam tabakları dizdikten sonra “sofraya buyurun, yemek yiyin” dedi. Haydar arkadaş “gel beraber yiyelim” dedi. Ev sahibi “ben biraz önce yedim, hatırınız için birkaç lokma yiyebilirim” dedi. Yemek yendikten sonra çay getirdiler. Çayın tadı değişikti. Yoksa onlara mı öyle geliyordu. Zehir etkisini gösteriyordu. Bedenlerine bir anda uyku çökmüştü. Kendilerini çok yorgun hissediyorlardı. “yolumuz uzun, gidelim artık” dediler. Ev sahibi kalmaları için çok ısrar etti. Kalleş elleriyle teslim etmek istiyordu cansız bedenleri. Adamın çok ısrar etmesine rağmen her iki arkadaş kalkıp gittiler. Haydar arkadaş kendini hiç iyi hissetmiyordu. Dılşer arkadaş o kadar olmasa da o da etkilenmişti. Haydar arkadaş artık çökmek üzereydi. Dılşer arkadaşa seslenerek “heval dizlerim tutmuyor, yürüyemiyorum, gözlerim kararıyor” dedi. Bunun üzerine Dılşer arkadaş Haydar arkadaşın kolunun altına girip yürümesine yardımcı olmaya çalıştı. O da üzerine büyük bir ağırlığın çöktüğünü hissediyordu. Ve o da artık çökmek üzereydi. Haydar arkadaş da tam çökmüştü, yürüyecek halde değildi. Dılşer arkadaşa seslenerek “heval gözlerim görmüyor, artık hiç yürüyemiyorum” dedi. Dılşer arkadaş “heval zehirlendik, herhalde burada kalırsak ölmekten daha kötüsü, esir ele geçebiliriz, biraz daha uzaklaşalım, şehit olsak bile cenazelerimiz düşman eline geçmesin” dedi.
Gökyüzü kararmış, ay cılız bir görünüme bürünmüş, yıldızlar ise eski görünümünden uzak, yok olmaya yüz tutmuştu. Dılşer arkadaşın aklına Sinegir’in eteklerinden indikleri gece geldi. Ama yolları çok uzaktı. Bir saatlik çabalarına rağmen kat ettikleri mesafe çok kısaydı. Yine de direniyorlardı. Zehirlendikten sonra bir de ihanetin kahpe pususu atılmıştı önlerine. Az sonra ateşlenen silahlar ve patlayan bombalarla Cangez vadisi büyük bir gürültüyle çalkalandı. İlk atılan mermilerle Haydar arkadaştan ahhh diye bir ses geldi ve cansız bedeni yere yattı. Dılşer arkadaş intikam almak istercesine yerde duran silahını almak istedi. Ama kolları silah kaldıramayacak kadar zayıflamıştı. Gözlerinin önünde ise hep kara bulutlar geziyordu. Bir şey yapamamanın kızgınlığı çıldırtıyordu onları.
Üst üste açılan ateş ve ardından yatan iki cansız beden, Cangez vadisi utanırcasına suskunluğa boğulmuştu. Akan sular tedirgin, dağlar ise öfkeliydi. İki arkadaş, kalleşçe katledilmişlerdi. İşbirlikçiliğin, ihanetin ve komplonun çirkin yüzüydü bu. Dılşer arkadaş ihanete karşı hep şunu söylerdi. “ihanet edip onursuz yaşayacağıma, özgürlük uğruna özgürce her an ölmeyi tercih ederim”
Onlar onur zincirinin iki onurlu halkasıydılar. Mazlum’un Newroz ateşiyle ısındılar. Agitlerle canlandılar ve Beritan ile özgürlüğün doruğuna ulaştılar.
Duygular yasa boğulur, tarih ise zılgıt çalar. Yeminleri intikamdır yoldaşların. Unutma şunu Cangez! Tek bir APOCU olduğu sürece tarih sayfasında hep ihanetle anılacaksın ve intikam günü geldiğinde o zaman göreceksin, Haydar ve Dılşer yoldaşların ölümsüz olduklarını.

Silah Arkadaşları