Geri <<< | >>> İleri

Cilo’nun yüreği, Çarçelanın asiliği ve ikisinin hırçınlığından ‘DOĞAN’ bir yürek. Kendini kandırmayan, gerçekliğinde onurlu bir yaşam felsefesi anlatıyordu bize.
Bir coğrafya kutsal kitaplarda sözü edilen. Adem bahçesi yani ‘MEZOPOTAMYA’ düş değil bir gerçek. Tüm doğurganlığıyla insanlığa beşik olan kutsal ana. Sevgiyi, barışı, özgürlüğü, eşitliği ve adaleti bir yaşam felsefesi olarak çocuklarına öğreten ana. Yani zaman içinde varlık olmanın mekanı. İşte böyle bir coğrafyada var oluyorduk, severek özgürce, doğa ananın bahşettiği şefkatle. Güzelliğinde, koynunda büyüyorduk. Geceleri tüm parlaklığıyla yıldızlar bize göz kırpar, rüyalarımızda bize eşlik ederdi. Güneş tüm aydınlığıyla yüreğimizi öptüğünde hep beraber eşitçe ekmeğe koşardık. Ekmeğin kutsallığında oluşmanın ahlaklı bir yaşamında daha da güzelleşiyorduk. Kimi zaman ay bizi kıskanır, çocukluğumuz ona gülümsediğinde ise utanırdı. Sonra gecede daha bir parlardı.
Bunları anlatınca gözlerinde bir ışıltı, yüzündeki gülümseme ile doğallığından gelen tüm güzelliğinde bir çocuk saflığını taşırdı. Anlatırken kimi zaman susar, ama suskunluğu altındaki volkan da yürekler büyüdükçe büyür, bize taşardı. Anlatmaya devam ederken bu sefer yüzü bir öfke, gözleri nefret seline dönüşür bir yumruk gibi elini sıkarak. Sonra insan kılığına bürünmüş canavarlar geldi. Kendilerince tanrılar yarattılar. Kutsal olan her şeyimizi tanrıları adına çalmak için akın akın geldiler. Tüm karanlık ve kötülüklerini kustular. Yarattıkları söylencelerle insanların beyninde korkular oluşturup karartılan zihinlere sürüklediler. Sözde kutsallıkları adına emeğimizi, savaşlara pazarladılar. Toprak anayı, doğa anayı katlettiler. Kendilerini gökyüzüne salarak üstümüzde karanlık bulutlar oluşturdular. Birer birer, yüzer yüzer, biner biner yok etmeye başlayıp bizlerden köle pazarlarını kurdular. Ve böylece bin yıllar boyunca insanlık alemi acı dolu bir tarihin karanlıklarına hapsettiler. Ama çalmayı unuttukları bir şeyleri vardı. O da umut ve düşlerimiz. Karanlık bize hükmedemezdi. Çünkü biz özgürlüğün ifadesi, yüce dağlardan ‘DOĞAN’ ateşin ve güneşin çocuklarıydık. Bizlerden çalmak kolay olmayacaktı. İhanet ve karanlıklara inat bin yıllarca direndik. Mezopotamya’nın, dağların çocukları olmanın gereklilikleri vardı.
Yüreğindeki coşku ve heyecanın yüzünde oluşturduğu sevinçler güneşimizden, Mezopotamyalı olmanın sınırsızlığını anlatırdı. O, Kürdün bin yıllardır parçası olmuş, acı ve ağıtlarla büyüyen halkının çocukları gibi yaşından daha büyük bir olgunluk, doğallığında var olan mütevazilik, Mezopotamyalı olmanın sınırsızlığını yaşardı. Yüreğindeki sevinç ifadesinden hiçbir şey kaybetmeden devam ediyordu konuşmasına.
‘İnsanlığın kaybettiği umut ve düşlerden bir çocuk doğdu. O doğduğunda karanlık tanrıların beyinlerdeki hükmü son buldu. O insanlığın özlemlerinde büyüyerek eyleme dönüştü. Yarattığı özgürlük mücadelesiyle Kürdün ve insanlığın yeniden doğuşu olarak ihanetlerle dolu tarihe son verip direniş ve kahramanlığın olduğu bir tarih yarattı. Özgürlük mücadelemizin direniş ve kahramanlık sembolü şehitlerimize sıra gelince güneşimizin aydınlığında kutsal bir ahlak öğretisi sözcükleri dilinden geliyor ve yüreğinden düşüyordu. Onurlu bir yaşam, şehitlerimizin diliyle büyümek ve bize miras olarak bıraktıkları değerlerle doğarak, direnişlerini zafere ulaştırmaktır’ diyordu.
O öğretmeye, biz öğrenmeye devam ediyorduk. Yaşamın onlarda gizli olanı yakalayıp süreklileşen bir eyleme dönüştürmek olduğunu ondan öğreniyorduk. Gözleri derinlere dalıp durgunlaştığında O, durgunluğu altındaki vicdani sorgulamasıyla kendini Önderliğe, şehitlerimize ve halkımıza yaraşır bir devrimci militan olarak kendini gerçekleştirmenin savaşını veriyordu. Gerçekleşme sancılı da olsa, kendini kandırmayan, dürüstlüğü ile verdiği iç savaşımında korkulara iradeli yaklaşan, kişiliği ile yenik düşmeyen bir duruşu vardı. ‘Çünkü korkuların gölgesinde büyük aşklar da yaşanır’ diyor, büyük aşklar yaşamın ancak kişinin korkuları ile yüzleşmesi olacağını biliyordu. Gerilla özlemini ve gerilla olmanın coşkusunu o güzel sesiyle halaya dururken söylediği Cıle gerilla sore lo berxo lo berxo lo berxo gerilla türküsüyle yaşadı. Duygulu bir kişiliği vardı. Duygular büyüyüp çoğaldıkça yaşamın eyleme dönüştüğünü vurgulardı. Eyleme dönüşmek, eylem insanı olmak, sevgi dolu bir gidişti onun için. Ve sevgi yaşanarak, sınanarak, netleşerek güzelleşmekti. Bazen yüreğinden akıp gelenleri kaleme dökmek isterdi. Ama zorlanırdı. Lakin asıl telaşı ise özeleştirisindeydi. Kendine kızıyor, çözülüyor çünkü. Pratikçe bir cevaptı istediği. Zaman, kaybedilen tüm kutsal değerlerlerimizi kazanma zamanı. Doğma sancılarını giderme ve özgürlüğe doğmak için büyük bir kavga zamanıydı. Süzülecekti kavganın içinde kendince, kavganın ‘DOĞAN’ı olmak için koşacaktı. Çabuk geldi ölüm, varamadan tadına, haince ve çok çabuk. Şehidan’da şehitler kervanına katıldı. Gökyüzü ülkesine gitmek için.
‘DOĞAN’ yeni savaşçı.....şimdi ise şehit.....tüm öğrettiklerini yüreğinde bir volkan gibi yaşayan şehit. ‘DOĞAN’ yeniydi. Sınırsızlığın ilk anlarındaydı. Tazeydi ama her şeye rağmen yaşam eylemliliğindeydi. Sen de biliyordun ki yeniden doğmak kolay olmayacaktı. Ama kim korkardı ki. Paylaştıkça zulalarda yalnızlığımızı, tek kalmazdık değil mi? Arkandan dona kaldı bahar. Bilir misin niye? Bir çiçeğini, bir emeğini ezdiler diye. Umuttu çünkü. Çiçeklerindeki yeniden doğuşa inanır ve bilir bahar. Kaç kan çiçeği ile sulanmıştır. Daha temiz kalabilmek için. Bilir yirmi birinde gelen ateşin çocuklarını. Şimdi biz düşünüyoruz. Hem ardından, hem seninle beraber. Karanlığın içinde erimesin diye düşlerimiz. Uğraştayız, GÜNEŞ’E doğru beraber, ortakça. Her parçada daha bir GÜNEŞ’E tanım getiriyoruz. Sizleri unutmadık, unutmayacağız. GÜNEŞİMİZİN ışığıyla aydınlattığınız yolda yürümeye devam edeceğimize sonuna kadar DİRENEREK özgürlüğü büyüteceğimize dair sözlerle söz veriyoruz.

Silah Arkadaşları