Geri <<< | >>> İleri

Seni yazmaya çalışırken titreyen kalemimi, nasılda utandırıyor dağlar. Dağlara sığmayan asi bir yüreği nasıl sığdırabilir bu kalem bir sayfaya? Seni bu kalem değil, dağlar anlatabilir ancak. Kavganı, sevdanı bir dağlar anlatabilir.
Şimdi seni dağlardan dinliyorum yoldaş, yokluğunun soğukluğunda ürperen yüreğimle.
Nefesi hala sıcak olan yiğitlerinin acısıyla mağrur ama gururlu dağlar anlatıyor seni bana. Dinledikçe, dağlardan seni, senden taptaze bir yaşamı soluyorum. Ve yaşam çiçekleniyor bir bahar tadında. Coşkunla yüreğim fırtınalara tutuluyor aynı kavganın sıcaklığında. Anlattıkça dağlar seni, toprakta sessiz soluksuz yatan binlerce tomurcuğun ruhumda çoğaldığını duyumsuyorum.
Cudi’den Kandil’e, Kandil’den Xakurke’ye, Xakurke’den Amanos'lara uzanan bir yürüyüşün türküsü çalınır şimdi yokluğunda. Ayak izlerini hala koruyor Cudi, gizli patikalarında. Bakışların hala aynı mavi gökte asılı durur. Vadilerinde sesin yankılanır. Cudi’den Amanos’lara bir haber gitmiş. “Bir oğlum düşmüş koynuna, konuğun olmuş. Üşütme O’nu, üstünü iyi ört taze toprağınla. Her bahar yağmurların beslesin yanı başında açan çiçeklerini. Yıldızsız koyma gecelerini. Bakışları karanlığa düşmesin oğlumun. Bir ana gibi koru onu fırtınalardan. Her sabah ılık rüzgârımla ben okşarım yüzünü” diyor.
Gözlerinin asiliğinde dağlar diktim yüreğime yoldaş. Çünkü yüreğim taşıyamaz bu yüreği. Seni ancak yüreğimdeki dağlarda taşıyabilirim. Çünkü sen yüreğini dağların asiliğinde büyütmüştün.
Sana her baktığımda Cudi’yi düşlerdim.
2002 baharının ilk ayıydı. Xakurke’nin, Beritan’ın kavgasıyla anılan Şehit Beritan noktasındaki tabura aynı dönemde gitmiştik. Mahsum Korkmaz Akademisinden bir grup arkadaşla tabura geldiğiniz günü hiç unutmadım. Adının Cudi olduğunu öğrendiğimde “kesin Cudi’de kalmıştır” diye düşünmüştüm. Ama bunu sana hiç soramadım. Belki adının öyküsü farklıydı kim bilir. Cudi’de kaldığın noktasında yanılmamıştım. Bu yüzden sana her baktığımda Cudi’yi düşlerdim. Cudi gibi asi ve güvenilirdin. Eğitimlerdeki cesaretine, bir şeyleri verme isteğine hayran kalmıştım yoldaş. O an Seni sıcak savaş alanlarında düşündüğümde beni de bir heyecan sarardı.
Yaşam ve gerilla tecrübelerinizle bir parça gerilladaki acemiliklerimi gidermeye çalışırken, her şeyin canlı birer tanığı olmanızı kıskanırdım. Yıllara sığdırdığın gerillacılığını kıskanırdım anlayacağın.
Bir zaman sonra Amanos'larda aynı sevdanın sıcaklığıyla estiğini öğrendim. Hiç şaşırmadım yoldaş. Sen sıcak kavganın içinde büyütmüştün yüreğini. Kim tutabilirdi seni. Ve tarih bir kez daha kahramanlarını tanıtacaktı zamana. Cesur yürekleri, yiğit oğulları ve kızlarını zamana adlarını yazmak için çağırmışken, kim arkalarda tutabilirdi seni. Hangi fırtınalar yolunu kapatabilirdi. Yüreği avucunda ille de “olacaksa yaşam ya özgür olacak yada hiç olmayacak” sözünün amansız takipçisi olarak tarihe bir yiğidin öyküsünü yazdın.
Haberini aldığımda boğazım düğümlendi. Gözyaşlarımın sicim gibi akmasını ne kadar da istedim. Ama inanmadım yoldaş. Ne kadar zor geldi inanmak. Hala da inanmadım gidişine. İlk gün ki gibi hayalin hala canlı duruyor gözümde. Ve bir kez daha dağlara nakşettiğin resmine takıldı gözlerim. Özlemlerin, umutların, kavgan, yoldaşlığın kazındı bilincime.
 

Silah Arkadaşları