Geri <<< | >>> İleri

Hevalê Çem, tu bûyî xelata çemê Dersimê. Te germahiya meha Hezîranê di nav dilê xwe de hembêz kir.Tu bû kulîlka çemê Mûnzûrê. Ez di kesayetiya hevalê Çem de, bi rêzdarî bejna xwe li hemberî hemû şehîdên şoreşê ditewînim. Li ser vê bingehê bi kûraniya hestên xwe û bi girêdana hevaltî ve, ez dixwazim jiyana hevalê Çem binirxînim.
Li bajarê Dersimê jidayîk bû û ji zaroktiya xwe heta gihaşt şehadetê, hevalekî ku her tim dihat hezkirin. Hevalê Çem, xwedî kesayetekî rewşenbîr û zanist bû. Di sala 1992 yan de tevlî refê gerîla bû. Ne pêkane ku ez vê kesayetiya bi rûmet karibim bi hemû aliyan ve bînim zimên. Lê belê kêm be jî ez dixwazim taybetmendiyên wî yên ku pir balkêşbûn bînim zimên. Hevalê Çem berpirsyarê yekîneyê bû û demeke dirêj li qada Çiravê ma. Di vê pêvajoyê de bi germahiyekî mezin tevlî xebatan dibû û ji ber vê taybetmendiya xwe di dilê mirovan de cîhekî girîng digirt.
Di peywendiyên hevaltiyê de, tu caran ne dixwest ku zerarê bide hevaltiyê û dixwest her dem dil û mejiyê mirovan nasbike. Mînak; demekê hevalêkî pir dixwend û ji ber vê yekê bû mijara rexnekirinê. Rojekê nirxandinên hevalan li ser vê çêbû û gotin; “Tu yê dîn bibî, ewgas pêwîst nake tu bixwînî.” lê belê hevalê Çem, bi wî hevalî re gelekî alîkarî kir û jê re got; “Bixwîne; ger tu tengav bû, were ji min re bêje û bila tû dinê xandinê be”. Bi vî rengî ji bo xwe pêşxistinê xwesteka wî hevalî hîn zêdetir kir.
Di milê zagonên jiyanê de pir rêzkar bû û di milê perwerdê de wergervan bû. Xwe bê sînor pêşdixist û ji peşketinan re vekirîbû. Hevriyêkî ku gelekî bi hevaltiyê ve girêdayî bû û di jiyanê de ji mirovan re gelek caran dibû alîkar. Mînak; di dema paraznameya Serokatî ya AİHM ê de, destpêkê hevalê Çem xwend û bi taybetî beşa dawî bandorek mezin li ser çêkir. Bi bandora paraznameyê ve bi dengekî bilind giriya, hemû hevalên tabûrê jî melûl û xemgîn bûn. Cara yekemîn min didît ku hevalekî xort ewqas dil birehim, nêzîkî paraznameyê dibû. Bi taybet, di hevoka beşa dawî de Serokatî digot “Dayîk, ji pergalên jiyanê afrand û her kes kir xwediyê jiyaneke civakî, lê belê di dawî de dayîk, weke belengaz û sêwiyan li ber dîwaran ma û di nava tenêbûyinê de tu kes lê nebû xwedî.”
Ji ber ku giriyê hevalê Çem li ser hemû hevalan bandorek mezin çêkir di perwerdê de navberak hate dayin. Di dilê hevalê Çem de herdem hêrsa pêşketinê û girêdana bi têkoşînê re hebû. Hêviyên gihîştina azadîyê, her dem di dilê wî de dijiya û ji bo wî azadî wekî nan û avê bû. Digot; “Ne şerm e ku tu nizanibî, lê şerma herî mezin tu nezanibe û xwe zane bide diyarkirin.” Di vê axaftina xwe de dixwest rastiya mirovan bîne zimên û xwesteka pêşketinê ya bêdawî diyar bike. Ev axaftina xwe di dema nîkaşên paraznameyê de dabû diyarkirin. Daxwaza hevalê Çem ew bû ku, her dem paraznamê fêmbike û di bingehê felsefeya Serok APO de jiyanê biafirîne. Tê bîra min digot; “Pêwîst e, hûn wekî masiyê kû xwe bê tirs û bê dawî berdide nav avê, xwe berdin nava paraznameyê û bi vî rengî wê jiyanî bikin.” Hevalê Çem bi xwestekekî mezin derbasê çiyayên Dersimê bû. Lê mixabin dijminê xwîn xwar, nehişt bigihêje xwesteka xwe ya dawî. Xwesta wî gelekî bi rûmet û bilind bû lê di nêvî de ma. Ji bo vê em dibêjin; “Tu di dil û mejiyê me de her dem jiyan dikî û xwesteka te, wê bibe bingehê tekoşîna me.”
 

RÊHEVALÊN WÎ YÊ TÊKOŞÎNÊ