Geri <<< | >>> İleri

Her sabah doğan güneş sıcak hüzmelerini şehitlerin yüreğine vurarak, ısıtınca devrimcilerin kanını, o zaman topağın yüzeyinde kızıl güller gülümsüyor şafağın yüzüne. Günlerimiz böyle özgürlük şehitleriyle anlam buluyor.
Zağros o kadar çok olaylara sahne olmuş ki, kaleme sığdırmak güç iş. İnsanlık tarihinin ilk başlangıcı. Ve her şey ilkin de gizli olduğu söylenmekte. Doğrudur. Bütün güzelliklerin, iyiliklerin, adaletin, eşitliğin, yanı sıra gelişen ilk egemenliğin baş kaldırdığı zulüm yaptığı, cennet olan yaşamı lanetlediği, insanların zulümler çektiği yerdir. Bugün bile tarihi ele alıp değerlendirmeye tabii tutarken Zağros başlangıç sırasında yerini buluyor. Çok sert ve çetin arazi iklimine sahip olsa da insan yaşamından kopmamıştır. Büyük orduların yoğun savaşların devrim yolcularının, özgür yarınlar için umutla savaşanların yeri olmuştur. Toprağının her yeri kanla sulanmış, kızıl çiçeklere tohum olmuş, bu çiçekler her geçen gün büyüdükçe büyüyor, yayıldıkça yayılıyor çepeçevre sarmalamış dağların her yerini. Her kayanın altı bir bedene ya da bedenlere yuva olmuş. Irmakları canlı ruhları içine almış öylece akar belki de bize çok acı veriyor bedendeki ruhu içine alıp yol almak, ırmaklarının güzelliği bundandır ki coşturduğu zaman konuşuyor olması. Ya dağların o heybetine ne demeli. Bu heybetli topraklara özgürlük savaşçıları konumlanmış. Hiçbir zaman egemen güçlerin denetimi altına girmeyen bu topraklar, insanlık için, adalet için yeni bir yaşam için savaş veren devrimcilerin yeri olan Zağros hala da asiliğini, asilliğini korumaktadır.
Haziran sıcaklığı ve yaza giren ilk adım, bu ayda kutsal yüce çok anlamlı şahadetler gerçekleşmiş ve hala da bu kutsallığını şahadetlerle gerçekleştirmektedir. Bu gerçekliğin özünü fedailiğiyle kızgın savaşta mücadele yürüten Gulan arkadaş 8 Marttan 21 Mart’a kendini köprü yapan, kendini kendi külleriyle yaratan Sema arkadaş ve anlamlı bir yaşamın sahibi olmak istiyorum bu sözlerin sahipliğini yapan tanrıça Zilan gerçeği yine daha nice şehitlerimiz bu ayda şehitler kervanında yer almışlardır. Bu ayın anlamını ikiye katlayan Neval, Haydar, Zerdeşt arkadaşların şahadetleri olmuştur.
Neval arkadaşın pratiğe olan istemi, aktif katılım kararlılığıyla hep çevresinde moral kaynağı oluyor, canlı moralli duruşuyla şehitlerin yolunda yürümek istiyordu. Önderliğin kadına biçtiği misyonla sürece cevap olmak için aktif bir şekilde savaşta yer alma coşkusunu taşıyor ve aldığı güçle kendinden emin duruşu YJA STAR’ın sürece cevap olma ısrarını ifadelendiriyordu. Düşmanla savaştığımız kadar doğanın zorlu koşullarıyla da savaşıyoruz. Ve bazen öyle bir an gelir ki yoldaşlarımız için binlerce kez çok zorlu engeller aşıyoruz. Neval arkadaşın da yoldaşına bağlılığı, yoldaşları için bütün zorlu koşullarda ellerini tutup onları da yürütme çabası kadardı. Yoldaşlığı için hesapsızca ölüme gülümseyerek, ardından el sallama fırsatı bile bulamadan gitti. Piremendê köprüsünde yoldaşını yalnız bırakmayan ellerini tutmak için adım adım cesaretlice yürürken kırılan ağacın dalları ve bir anda serin suların kucağında bulmuştu kendini. Ve yine her gün bir adım daha atıyoruz büyümeye, çoğalmaya doğru. Bunun bedelini de hiç alışamadığımız şahadetlerle vermek, bizleri daha da tutkulandırıyor özgürlüğe. Neval arkadaş ta coşkun suların sesiyle bütünleşerek içimizden ayrılıyor.

Yarım kalan gülüşün ardından ne yazılsa ki? Dindirmeyecek içimizdeki acıyı hiçbir şey. Biliyoruz, giden gidiyor. Tabiatın acımasız kanunu. Ama yine de sana bağlılığımızın, yoldaşlığımızın en sıradan bir görevi olarak birkaç satır yazmak, bir nebze de olsa dindirir belki zaman zaman göğsümüzde sıkışan koyu acıyı. Yarım kalan bir gülüştü seninkisi, yaşama yeni başlarken henüz...
Ne getirebilir ki seni yeniden? Ne kadar hayıflansak da, ne kadar kızsak da, ne kadar öfkelensek de sana sebep olan tüm geriliklere ne fayda. Şairin yazdığı gibi “Ejderha olsak kâr etmez!”
Ve biz seni daima öyle anacağız. Öyle hatırlayacağız. Yarım kaldı gülüşün, gülen güzel yoldaşımız. Acı veriyor bize böyle yazmak, böyle anmak, ama ne yapabiliriz ki? Eski bir tapınak yazıtında “Öyle bir hayat yaşa ki öldüğünde herkes ağlasın” diye geçiyordu. Şahadetinin hemen akabinde o sözleri anımsadık. Sanki seni anlatıyordu. Sen gerçek bir yoldaş olabilmeyi öğrettin bize. Mütevazi, fedakar, moralli, duygu yüklü, hiçbir önyargıya kapılmadan, hiçbir kaygı taşımadan, herkesle en doğal özlü ilişkinin nasıl yaratılabileceğinin en canlı örneğiydin. Gözlerdeki şişkinlik, bakışlardaki uzaklık, yüz ifadelerindeki donukluk bu sebepleydi. Oyuncağı elinden alınmış çocuklar gibi olmuştuk birbirimize. Bakabilme cesaretimiz bile yoktu, dokunsalar ağlayacaktık. Bir kader midir bu? Neden her yıl aynı tekrar? Kim hak ediyor böyle şehit düşmeyi ki, sen böyle şehit düştün?
Akşam göreve gideceğimiz söylenmişti. İçimizde tuhaf bir isteksizlik yol boyu süren bir sıkıntı vardı. Bölüğe yaklaşırken hayal ediyoruz. Hevala Neval’in sıcak bir merhabasını alacağız diye. Belki de oturup içten bir sohbete dalacağız. Tek tek arkadaşları soracak biliyoruz. Ve özlüyoruz senin doğal esprilerini. Hatta espri gücüne hayran kalıyoruz. Ama bakıyoruz ki hırçın suda arkadaşlar senin cesedini arıyorlar. Biz neyi umuyoruz neyi hayal ediyoruz, ama neyle karşılaşıyoruz. İlkin Rüstem’i görüyoruz. Bıçak vursan kan gelmez. Sonra Siyabend’i, diğerlerini. Yüzler hep aynı, anlıyoruz bir şeyler var ama çözemiyoruz. Belki de uykunun ağırlığıdır diyoruz. Kendimize ya da uykusuzluğa yoruyoruz. Avutmak istiyoruz kendimizi ama nafile, kemiriyor içimizi. Sonrasında duyuyoruz. Hevala Neval suda şehit düştü diye. Yüz hatlarımız gerginleşiyor. Sanki rüyadayız. İnanmak istemiyoruz ve uyandığımızda her şeyi eskisi gibi göreceğiz. Böyle avutmak istiyoruz kendimizi. Ama gerçek o kadar acımasız ki ve çoğu kez de akan su gibi hırçın. Zaman-mekan sonsuzluğunun ötesinde bir anda irkiliyoruz, adeta sarsıntı geçiriyoruz. Yanlış duymuyoruz, rüya da görmüyoruz. Kalp atışlarımız hızlanıyor, tüylerimiz diken diken, boğazımız düğümleniyor, yutkunuyoruz. Damlalar süzülüyor yanaklarımızdan. Hala inanmak istemiyoruz. Suya bakıp diş biliyoruz. Ama faydası ne. Hevala Neval hiç umulmadık bir kazanın kurbanı oluyor.
Yarım kalıyor gülüşün, gülen güler yüzlü yoldaşımız.
Gözlerimiz buğulu, içimiz buruk, paramparça. Keşke seni hiç tanımasaydık. Şimdi o vadiden bir daha nasıl geçeceğiz? O suya, dağlara bir daha nasıl bakacağız. Sesinin yankısını duyup da kulaklarımız çınlamayacak mı? O patikadan ilerlerken dizlerimizin bağı çözülmeyecek mi?
Haksız ve yersiz şahadetin karşısında eziklikten başka ne hissedeceğiz? Zindan olacak bize o vadi. Gökyüzü, dağlar üzerimize çullanacak. Haykırmak isteyeceğiz. Göğsümüz yine daralacak ama ejderha olsak fayda etmez, sen yoksun artık.
Oysa senin için her şey yeni başlıyordu. Sıradan birisi olamayacağının, büyük şeyler yapabileceğinin tüm emarelerini vermiştin.
Sen kelimenin tam anlamıyla eşsiz bir yoldaştın. Yoldaş olabilmeyi öğrettin bize tüm kaygılardan tasalardan uzak. Yağmurlu bir sonbahar günü tanıdım seni. Yine içten, yine sade, yine doğaldın. Tıpkı sonraları gibi. Geçirdiğimiz bir kış boyu en çok eğitime katılan, yaşamda aktif, ilişkilerinde geliştirici, kendisini sorgulayan, gerçekten bir şeyler yapabilmek için çaba içerisinde olan yoldaşlardan birisiydin. Önderlik çizgisini özümsemiş, yeni sürecin gereklerini kavramış ve kendi çapında sorumluluklarını azami derecede yerine getirmeye çalışan yine sendin. Kuşkusuz bu duruşunun, isteminin, çabanın, dönemin gereklerini kavramayla, Önderlik çizgisinde kendisini kararlaştırmayla bağı vardı. Bundan dolayı en çok eğitime katılan ve etrafını teşvik eden yine sendin. Bize de doğrultu olması gereken budur zaten. Tüm yetersizliklerine rağmen mücadele ruhun ve azmin. Eğitimde böyle faal iken, yaşamdaki aktifliğin gözlerden kaçmıyordu. Tüm pratik uğraşlarda yine en önde olanlardan birisiydin. Bir işe en çok moralle sarılan yine sendin. Yoldaşlık ilişkilerine en içten ve kaygısız yaklaşan, en özlü ve sade ilişkiyi geliştiren, bu nedenle de ilişkilerinde en çok geliştiren yine sendin. Bir yönetici olarak sorumluluklarının bilincinde kendi cinsine karşı sorumlu, karşı cinsler de en tabii anlamlı bir ilişkiyi geliştiren, ilişkilerde moral aşılayan, ölçü kazandıran, bundan dolayı da herkesin sempatisini kazanan, gönlünde taht kuran yine sendin. Çift taraflı ateşkes kaldırılmıştı. Aktif bir şekilde savaşta yer almak istiyordun.
Yoldaş olmayı öğrettin bize. En azından yılsonuna kadar beraber olacaktın. Söz vermiştin bize. Oyunbozanlık yaptın bize demeyeceğiz. Ama neden bu kadar erken? Bu soruyu sormadan edemiyoruz kendimize. Fakat sorulan sorular da cevapsız kalacak. Her şeye karşın şahadetin omuzlarımıza bir şeyler yüklüyor bunun farkındayız. Seni anmak seni yaşamaktır. Seni hatırlamak, seni ölümsüz kılmaktır. Sana bağlılık bunu gerektiriyor. Varoluşun özüne somut en güzel yaşamı, kısa ömrüne rağmen şiir ve türkü tadına yaşadın. Ve evrenin ruhuna daldın. Artık bir kelebeğin uçuşunda, bir kuşun ötüşünde, rüzgarın esintisinde, yaprakların hışırtısında, şafağın doğuşunda yaşamın kutsallığında sen varsın. Telepati ile buluruz seni. Ey Farqin kızı! Sarınıyorken bir parça yağmurluğa gecenin ayazında, tiril tiril tırmanıyorken 3-4 bin metreyi ter damlaları biterken alnımızda, muhtaç kalıyorken bazen bir parça kuru ekmeğe, sen umut, sen inanç, sen güç kaynağımız oluyorsun.
Seni unutmak zor, seni anlatmak imkansız, çünkü sen unuttukça hatırlanan ve anlattıkça bitmeyensin. Bizim için acı olan merhaba diyerek buluşan ellerin, elveda diyerek ayrılması oldu.
Şahadetinin anısına saygıyla eğiliyoruz.
 

Hüzün yıldızlar kadar uzak
Mutluluk, göz bebeklerin kadar yakın
Sevdan damarlarında dolaşan kan gibi
Sıcak ve kutsal olsun
Yarım kaldı gülüşün, gülen, güler yüzlü gül yoldaşımızı.
 

Silah Arkadaşları