Geri <<< | >>> İleri

Xemgin arkadaş aslen Kobani’li olup bu yörenin yoğun feodal etkilerinin içinde seçimini ülke sevgisinden yana yaparak gerilla saflarına katılmaya karar verir. Kırsala gelmeden uzun bir süre kitle çalışmaları ve Koma Botan müzik grubunda müzik ve folklor çalışmalarında yer alır.
Gerilla yaşamında oldukça fedakar ve cesaretliydi. YNK’ye karşı gerçekleşen hamlelerde de aktif bir şekilde yerini almıştı. 2002’de Bingöl Kızılağaç alanında (Karacehennem) düzenlemesi olmuş kendisi Bingöl’e verilmişti. Orada ayrılmıştık. 2003 yılında düşman Bingöl’ü de içine alan bütün eyalette yoğun ve seri operasyonlar yapıyordu. Kaçışlar az olmasına rağmen büyük zararlar veriyordu. Operasyonlar üslenme yerlerimizin deşifre olmasına neden oluyordu. O yıl üç üslenme noktamız ele geçmiş her seferinde de arkadaşlar yoğun bir çalışmayla yenisini yapmak zorunda kalmıştı. Son üslenme noktamızda ihanet sonucu deşifre olmuş fakat düşman bilerek bu noktaya müdahale etmemişti.Çünkü kar yağmaya başladığında operasyonla toplu imhayı amaçlamıştı. Yine Karacehennem alanında Şevger arkadaşlar Aynık köyü yakınlarında topluca şehit düşmüşlerdi. Bu şahadetler düşmanı oldukça umutlandırmıştı. Ondan öncede beş arkadaş nokta baskınıyla şehit düşürülmüştü. Siphan ve Hamza arkadaşlarda bu nokta baskınında şehit düşmüşlerdi. Doğu cephesinde 2002 den sonra yirmi dokuz arkadaş şehit düşmüştü. Bir çok şahadet tedbirsizlikten dolayı yaşanmıştı. Onlarca operasyona karşı tek bir kayıp verilmemiş ancak küçük hatalar kayıpların yaşanmasına neden olmuştu.
Amed’de bulunan eyalet gücümüzün küçük bir kısmı Bingöl’e ulaşmış, Bingöl gücüyle birlikte Yayladere bölgesine gelmişlerdi. Gelen grubun içinde yıllardır göremediğimiz arkadaşlar vardı. Bu geliş bir yönden de iyi olmuştu. Bir süre bu arkadaşlarla sonbahar sığınaklarımızda beraber kaldık. Yoğun yağmur ve bazen de kar yağıyordu. Fakat acilen yeniden üslenmeye geçmeleri gerekiyordu. Onları uğurladıktan sonra biz de kamp hazırlığımıza başladık.
Kamp yapımı daha tam bitmeden bir tümenlik düşman gücü yoğun teknikle birlikte üslenme alanımızı tamamen kuşattı. Üç günlük bir operasyondan sonra düşman geri çekildi. Döşediğimiz bir mayın bir düşman komutanında patlamıştı.
Aylardan Nisandı. Kamptan çıkmak için çok erken bir ay olmasına rağmen noktamızı bırakıp ormanı sık olan bahar noktasına gittik. Burada yer altı çalışmalarımızı başlattık. Bir süre sonra Bingöl gücü de yanımıza geldi. Sorunsuz operasyonsuz bir kış sürecini geride bırakmaları bizi sevindirmişti. İki haftaya yakın beraber kaldık. Moralleri çok yüksekti. Özellikle Xemgin ve Bişar arkadaşlar hepimizin moral kaynağı olmuşlardı. Sürekli arkadaşlara moral ve coşku aşılıyorlardı.
Gitme zamanı gelmişti. Onları botla Peri suyundan geçirdikten sonra noktamıza geri döndük. Arkadaşların gidişiyle noktamız çok sessizleşmişti. Erzurum’da otuz kişilik bir güç yılda bir kere bir araya gelir yada gelmezdi. Bu kadar gücün bu alanda bir arada olması hepimize büyük bir ruh verirdi. Adeta her kes kendini yüzlerce kişilik bir gerilla ordusu içinde hisseder ve büyük bir sevinç duyardı. Bu süre içinde bazı arkadaşlar brê oyununu oynar, diğerleri günlük yaşam ihtiyaçlarıyla uğraşırdı. Bu anlarda güvenlik tedbirimizi de elden bırakmazdık. Ancak şu anda ise arkadaşların gidişiyle ortaya çıkan sessizlik her tarafa hüzün dalgasını yayıyordu. Düşman izlerimizi bulmasın diye bütün ayak izleri silinirdi. Ancak bazı mekap izlerinin hala silinmeden yerinde olduğunu görenler çok duygulu anlar yaşardı. Çünkü ayak izleri kalan bu arkadaşların bir gün şahadet haberini duymanın korkusu sarardı hepimizi. Beraber kaldığımız süre içinde paylaştığımız anıları tazeliyordum. Onlarla geçen sohbetler sanki dünmüş gibi canlıydı. Bölge gücü olarak bizlerde yavaş yavaş pratiğe çıkma hazırlıklarına başlamıştık. Bütün arkadaşlar noktada toparlandıktan sonra son nokta kontrolünü ben ve bir arkadaş yapıyorduk. Aşağı inerken ormana doğru yükselen bir sesin ormanın enginliğinde yankılandığını duyduk “Ey mekan sen kimleri gördün ve kimleri yolcu ettin.”diyordu bir ses. Bir arkadaş patikanın üzerinde oturmuş çocuksu bir edayla giden yoldaşlarının ardından özlemini haykırıyordu.Şöyle diyordu: “ Yüzlerce yoldaşımla bu patikayı birlikte adımladım. Bu gidenlerden bir kısmı şimdi toprağın bağrında yatıyor. Bu yoldaşlarıma tekrar sesim gitsin diye avazım çıktığı kadar dağlara, ormanlara, vadilere ve gök yüzüne haykırmak istiyorum. Yoldaşı toprağa gömmek yüreğini bıçakla kesip toprağa gömmek.değil midir? Onunla birlikte yüreğini oraya bırakmak ne demektir bilir misiniz? Ancak bunu yaşayanlar bilebilir.” İşte bir yerden başka bir yere doğru yol alırken böylesi hüzünlü anlara boğulurdu tüm dağlar. Derin ormanların gizemi bu hüznü adeta şiddetlendirir. Boğazını düğümler, özlem sarar her tarafı…
1 Haziran Hamlesi nedeniyle Bingöl gücü de hazırlıklarını yapıyordu. Biz bu kararın hemen ardından bir konvoyu pusuya düşürmüştük. Vadide de bir eylem yapmıştık. Bingöl merkeze yönelik planlama yapıyorduk. Xemgin arkadaş bu eylem için durmadan öneri geliştiriyor ve arkadaşlardan onun da bu eylemde yer alması için ısrar ediyordu. Israrı sonucu Bişar arkadaşla eyleme gitmesine karar verildi. Son hazırlıklar yapıldı. Bingöl merkezde moral halinde bulunan askeri gazinoya eylem yapılacakdı. Eylem planına göre Bişar arkadaş zaman ayarlı patlayıcıyı gazinoya bırakıp ardından kendilerini sağlama aldıktan sonra patlayıcıyı patlacaktı. Arkadaşlar daha gazinoya varmadan yolda polis devriyesi ve odun kesen askerleri görüyorlar ama vurmuyorlar. Çünkü daha büyük bir hedefin üzerine gittiklerinden böyle bir eyleme yönelmek istemiyorlar. Eylem planını adım adım gerçekleştirmeye hazırlanıyorlar. Ancak zaman ayarını yapmaya çalışan Xemgin arkadaşın elinde patlayıcı bir talihsizlik sonucu patlıyor. Bişar arkadaş tekrar duvarı aşıp Xemgin arkadaşın yanına geliyor. Ancak Xemgin arkadaşın şehit düştüğünü görüyor. Patlama sesini duyan düşman o alanı kuşatmaya alıyor. Bişar arkadaş yalnız başına düşmanla çatışmaya giriyor. Sonuna kadar Apo’cu direniş ruhunu temsil ediyor. Planladıkları tarzda eylemi sonuçlandıramamış olsalar da son anının görkemli direnişini sergilemekten geri durmuyor.Bişar arkadaş yaralı halde düşmanın eline geçiyor. Düşmanın hiçbir savaş ve insani ahlakla uymayan işkence yöntemi devreye giriyor. Bişar arkadaşı yaralı halde o alanda bulunan mezarlığa kadar sürükleyerek götürüyorlar. Bu insanlık dışı muamele sonucu Bişar arkadaş da Xemgin arkadaşın ardından şehitler kervanına katılıyor.
Bişar arkadaş açık sözlü asi bir kişiliğe sahipti. Bilinçli bir yoldaş olarak tüm eyalet gücünün gözünü dolduran umut veren biriydi.Böylesine iki değerli can yoldaşın, Apo’cu militanın şahadeti hepimizi derinden sarsmıştı.Onlar direnişleri ile Apo’cu ruh ve cesaretin simgesi olmuşlardı. Bu talihsiz kaza yaşanmasaydı dönemin eylem ve taktiğine örnek olacak bir eylem gerçekleşmiş olacaktı. Dürüstlük, bağlılık ve temizlik onların karakteriydi. Bunlar onların yaşam ilkeleriydi ve onlar bu ilkelerinin büyüklüğünde yüceldiler.Onlar onuru korumanın ve yüceltmenin adı olmuşlardı.
Xemgin arkadaşın ruhu böyleydi. Yaşamda yoldaşlarına her zaman moral veren, yaşamı takip eden yanlışa gözünü yummayan bir militandı. Şehitlerin anılarına göre yaşamayı esas alırdı. Bu yüzden onları sürekli yaşamda dillendirir, bir an bile onlardan bağını koparmazdı. Özellikle şehit Siphan ve Berxwedan arkadaşlardan çok söz ederdi. Ş. Berxwedan Süleymaniye’liydi. Şehit Siphan ise Karlıovanın bir kahramınıydı. Karlıova da bir nokta baskınında şehit düşmüştü. Beraber çok şey yaşamış olduğumuz bir arkadaştı. Morali, sempatik gülüşüyle bizi de sevince sürüklerdi. Sürekli bu arkadaşların şahadetine layık olmamız gerektiğini söylerdi.
Evet yoldaşlar sizler yaşamınızla, eyleminizle şehitlere göre yaşadınız. Onlara göre bir mücadelenin sahibi oldunuz. Sizinle şehit Mustafa şahsında ülkemin güney batısında gönül yatırmıştık. Çünkü sizler bir halkın parçalanmaz ruhu, özgürlüğün simgesi odunuz. Ve daha niceleri vardır. Sizden çok şey öğrendim. Sizleri yüreğimizde, kavgamızda büyüteceğiz. Özlemlerinizi ülkemin dağlarında yeşerteceğiz.
 

Silah Arkadaşları