Geri <<< | >>> İleri

6 Mayıs 2004 tarihinde Garısa Şave köyünde komplo sonucu şehit düşürülerek, üzerinde insanlık dışı muamelelerin uygulandığı Reber Rojhılat- Ferhat Dırbesiye- Abbas Siirt- Berxwedan Urfa- Kadir Soran ve Welat Derik arkadaşların anısına
Göz bebeğimizden bir kan damlası düşer
Bu çiğnenmiş, bu dokunulmuş, bu uğruna sonsuz uykulara yürüdüğümüz toprağa
Dağıtır bizi bir rüzgar
O milyonların toplandığı yürekte o okyanusta toplar
Kudurgan ırmakların durulup geldiği sessiz, sinsi suların yenilip sığındığı, bulanık derelerin arınıp sokulduğu o okyanus
Herekol zirvesinden alelacele eriyen karların koşuştuğu o okyanus
O kan damlasıyla mayalanır.

Okyanus uzaklardır içimizdeki. Yanı başımızdaki, damarlarımızdaki o dokunulmaz kıldığımız bölgelerdir. Ama uzaklardadır. Gidenler, içimizdeki uzaklıkların yaratıcısıdır. Onlar da gidiyor uzaklara, içinizde gökdelenler kuruyor ve gidiyorlar.
Bizler o okyanusun damlalarıyla mayalanıyoruz. O öz ile. Tarihi yarımlıklarımız, acılarla örülerek tamamlanmaya doğru ilerliyor. Uzaklıklar, her gücün ve hasret hücresi haritalara sığmayan haykırış olup büyülüyor kalbimizin sarnıcını. Kiminde

alıp götürüyorum uzaklıklardaki özlemleri, yanı başımdaki patikaya, Munzur gecelerinin serinliğini getiriyor biri. Biri Koçgiri isyanını anımsatıyor, isyanların yenilmeyen yanı oluyor. Birileri Mardin’e giden turnaya gazeller karalıyor, şiirler diziyor. İçimiz hasretlere harmanlanıyor. İsyan ve bizleri ayakta tutan değerlerimiz bir özgürlük vadisinde coşku oluyor. Bir güneş doğuyor sonra tüm hayallerin ve hasretlerin üzerine. O hayallerimdeki solmayan ve yapraklarının tek mi çift mi olduğu bilinmeyen Papatyam selama duruyor. Hasretin içten yalnızlığı o kutsal ışıkla örtünüyor bir parça.

Sonra onlar, asla yüreğime gömemeyeceğim, hiçbir yüreğe sığmayan halkımın seçilmiş evlatları. Daha az önceymiş gibi buradayken bırakıp giden yoldaşlarımız, geri dönmeyenler. Kalplerimizde kızıl çizgiler bırakıp uzaklara gidenler. İçimizde taht kuranlar. Şehitlerimiz geliyor, o kutsal ışığın ardından . Onların yürüdüğü patikalara eğiliyorum, anılarını toplamaya ama tutamıyorum. Xırbıke Beste’nin yükselen sularında bir el oluyor. Bir Reber eli. Boşluğa atılıyorum. Botan’ın, Bestan’nın tarih yüklü topraklarına, her adımına patikalardan çıkıp arazilere vurduğumuz her sırta, her ormanlığa bıraktığımız izleri düşünüyorum. Düğümleniyor kurşundan bir parça boğazıma. İçimin uzaklıkları, özlüyorum sizi.
Papatyalara sığınıyorum. Dönecek dönmeyecek, dönecek dönmeyecek, dönecek diyor son yaprak, son yoldaş.

Patikaların belirsizleşip kaybolduğu, yabani otların rast gele uzandığı yamaçlarda suları buluşturan derelerin patikaları kesiverdiği zamanlarda, üzerinden atlayacağımız taşlar arayarak geçirdiğimiz o dakikalarda, bir yoldaş sesi, bir yoldaş eli, bir Reber gülüşü bizi geçirir sudan ıslanmadan. Oysa şimdi ıslanmaktan kurtulamıyoruz. Nehir yatağı, gözlerimiz ıslak.
Baharın gelişiyle toprağın yeşilliğini bekledik oysa. Yeşili özlerdik. O adımlarımıza zincirler vuran üstün köreltici karlarının sınırsızlığında, güneşin kucakladığı toprağın henüz oluşmasa da baharın kokusunu anımsattığı kış günlerinde yaprakların açılmasını, baharın serilip bize kucak açacağı günleri beklerdik.
Yaşamı özlerdik.
Özlemleri ve anıları her parçasında
Yaşamın çağrışım yüklü her kelimenin yükü oluyor.

Bir söz
Bir ses
Bir tebessüm
Bir beyaz matara su başına giden bir arkadaş
Her şey sizi çağrıştırıyor
Bizler sizi çağırıyoruz
Bir tanrı olsaydı yakarsaydık ona tüm benliğimizle
Adaklar adasaydık
Bedelini verip dileseydik sizleri.

Paslıdır metal, dürtüklüyor beynimi. Geçmiş yüzyılın istediği sınavını veremeyen insan biçimli yaratıkların elinde kızgın metaller, paslı hançerler. İleri tekniğin unutmaya yüz tuttuğu el bombaları, gelişkin orduların muzaffer askerleri, insan eti yiyen, kan kokusuyla kendinden geçen 20. yüz yıl canavarları. Kaos aralığı kanla doldurulamaz.

Bir düşman askeri öldüğünde bile yüreği incinen o okyanus gömülü gerçek insanın yarattığı ruhların, bedenlerin üzerine nasıl elin vardı. Demedin mi “girmez misin rüyama, alsam da canını, kanını akıtsam sarhoş olsam da kokusuyla bir can giyinip, bir ruh kuşanıp yararak karanlığı gelmez misin yanı başıma bir gece yarısı” bir saniye duraksayıp yaşadığın kabustan, bir an çıkıp bakmaz mısın o kanlı resmine, biliyorum, kıskandın. O her aynaya baktığında ölümünü gördüğüm sönük ışığının karşısında yaşamın yeşerdiği o gökyüzlü gülüşlü ışıldayan gözleri görünce kıskandın. Ve kendinden utandın. Kapatmak için çirkinliğini, tahammül edemediğin için kıskandın özgürleşen, güzelleşen insanın bedenini bile. Onun yok edilmesindeydi ancak senin varlığın. Ve efendilerinin köleliğine doğru bir büyük adım attın. Şimdi hangi gelişmiş teknik seni aydınlığa kavuşturabilir. Hangi bilim seni çıkarabilir karanlıklarından.
Oysa onlar aydınlığa ulaşmışlardı. Ana kaynaktan besleniyor, gözlerindeki ışığı hiç kurutmadan özgürlüğe yürüyorlardı. İçimizde kızıl çizgiler çizerek, yüreğimizin topraklarında yeni tohumlar ekerek gittiler uzaklara.
Bir nehir almış başını gidiyor, sizlerin yarattığı o nehir o okyanusa doğru ilerliyor şimdi.
 

Silah Arkadaşları