Geri <<< | >>> İleri

Büyük hedefler büyük insanların işidir. Devrimcilik kolay bir iş olmadığı gibi hele Kürdistan’da binlerce yıl her şeyinden mahrum bırakılmış, sömürülmüş, parçalanmış, sağır, dilsiz, adeta köleleştirilmiş bir halkı özgürlüğüne kavuşturmak, hiç de sanıldığı gibi kolay ve rahat değildir. Büyük inanç, güven, yurtseverlik, farklılık, idea ve ne pahasına olursa olsun bağlı kalınmaların işidir.
Başkan APO ile başlayan özgürlük ve aydınlık hareketi, temelini tüm insanlık tarihinden alarak bilimsel ve felsefik bir ideoloji ile insanları geliştirmiş ve militanlaştırmıştır. Böylece Başkan APO çizgisinde gelişen PKK, 32 yıllık yükselen mücadelesine kim bilir nice kahraman katılmış ve bu yolda özgür bir halkın yaşamı için kendini feda etmiştir. Özellikle Suriye’deki parçamızda her aileden şehit olmuştur. Orada Başkan APO’nun yirmi yıllık eşi görülmemiş çabası, halkımızı bilinçli ve bağlı konuma getirmişti, ta ki komplo sürecine kadar. binlerce yoldaş bu parçadan saflara akın etmiştir.
Reber yoldaş yurtsever bir aileden gelmişti. Ortaokul okumuştu. Daha küçük yaşta katılım kararını vermiş, ancak ailesinden katılım olduğu için getirilmemişti. Yarı Küçük burjuva, yarı köylü ama yurtsever ve emekçi bir aileye yapılanması içinde büyüdü. Sürekli olarak kalbini gerillaya kaptırdığını söylüyordu. Başkan APO’nun esaretinden sonra kimsenin kendisini tutamadığını, özgür ve gönüllü isteğiyle, tasfiyeciliğe de büyük öfke ve tepki toplayıp duygusal bir katılımı yaptığını belirtiyordu.
1999 yılında Reber yoldaş, meskeni Kürdistan dağlarına büyük bir coşku ve moralle gelmiş. İlk yolculuğu olan Afrin’den Kandil’e kadar olan mesafeyi yürümeye başlamıştı. İşbirlikçi YNK’ye karşı hamlelere katılmış, kendine güveni oluşmuş, belli bir tecrübe kazanmıştı. Sürekli kuzeye gitme istemlerinde hatta dayatmalarında bulunmuştu. Kandil’den Zağros, Gare ve Metina’ya geçmiş, böylece dört yıl, yani 2003 yılının baharına kadar Güneyde faaliyetlere katılmıştı.
2003 yılının Mayıs ayında sular kalkmış, daha metrelerce kar varken Kaşura sınırından Gera Berana, Kato Marinos, Faraşin, Serhesın ve Kato Jirka zozanlarında adeta büyük İskender’in geçemediği dağları geçerek yağmurlu ve fırtınalı bir bahar sabahı. Deriya Berana’da onları karşıladık. Bir manga güçle gelen bölüğü karşılamaya geçerken Reber arkadaşı ağır bir yükle (BKC) görmüştük. Gülüyordu. “ulaştık artık kimse bizi yenemez” diyordu. O akşam öyle soğuktu ki beş tavşanımız vardı hepsi ölmüştü. Çok üzülmüştük. Ama Rızgar arkadaşın esprileri ve Reber arkadaşın gülüşleri, bizde güzel anılar bırakmıştı.
Reber yoldaşı öylece tanımaya başladım. Reber arkadaş hem aile kültüründen iyi dersler çıkarmış hem de örgütten aldığı kültürle bunu bağdaştırmıştı. Utangaç bir yoldaştı. Fazla konuşamıyordu. Nerede iş, zorluk, orada Reber yoldaş vardı. Yorulmayı bilmiyordu. Hatırlıyorum, her soruya cevabı “ben hazırım” oluyordu. Çok ilkeli, hesapsız bir katılımcıydı. Genç bir yoldaştı. Kuzeye geçişi onun için adet her şeydi. Militanlık görevlerinin daha iyi yapılmasını söylüyordu o da. düşmanla yüz yüze savaşıp yılların onda yarattığı birikim ve isteğini, savaşamazlar diyenlere kusmak istiyordu.
Hiçbir çalışmadan kendini geri vermeyen Reber yoldaş; kaldığı ve beraber yaşadığı tüm yoldaşların saygınlığını ve sevgisini kazanmıştı. Sıralayamayacağım kadar APOCU militan özelliklere sahipti. Özellikle bağlılık, cesaret, fedakarlık hususlarını taşıyordu. Son gittiği eyleme de kendi ısrar ve dayatmalarıyla gönderilmişti. Sürece karşı kendini geri çeken ve basit yaşam peşine düşen her kimse, ihanetçidir diyordu. Yılların yarattığı değerleri korumak için çok çabalıyordu. Botan eyaletinden özelde Garısa ve Eruh’tan çok etkilenmişti. Canı gönülden geçmiş savaş anılarını sessiz bir şekilde tecrübe ederek olgun bir anlayışla eski yoldaşlarını dinliyordu. Kuzeydeki halkımızın yurtseverliğini ve yaşadığı acıları kavramaya çalışıyordu. Çoğu boşalan, kilometrelerce insansız kalan arazi ve köylerden çok etkileniyordu.
Son ayrıldığım 18 Nisan 2004 tarihinde bana şunu söylemişti. “Garısa’da çok şehit verdik. Şu an kimse orada yok. Onun için arazinin ve oradaki anıların nöbetçiliği için bile oraya gitmeli. 84 yılının 15 Ağustosu gibi 2004 yılında da Eruh, başını kaldırmalıdır. Akşamüzeri dolaşıp özgürlüğün kalesi Piro dağı sağ yanı boğazından gece karanlığında kaybolarak Garısa’ya Agit yoldaşın noktasına ve Eruh çevresinde çalışmak için ayrılıp gitmişti.
2004 baharıyla suların akıntısına ve yeşilliğin rengine, hem sarışın yeşil gözlü renginle hem kutsal dava için döktüğün kırmızı kanınla karıştın. 2 Mayıs 2004 tarihinde Eruh’ta akşam saatlerinde korucularla karşılaşıp çatışarak şehitler kervanına katılmıştır. Hiçbir zaman gönlümden çıkmadın Reber yoldaş. Ne yazsam azdır. Anıları önünde saygıyla eğiliyorum, bağlılığımı belirtiyorum.
 

Silah Arkadaşları