Geri <<< | >>> Anasayfa

 
Güneşe Uzanan Zınar Yoldaş
 

“Bir kış soğukluğunda… dolunay, yavaşça dağların ardından, sakin varlığını hissettiriyordu. Aydınlanan kar örtüsü, sanki elmas taneleri içine düşmüş gibi parlıyordu. Ve ağaçların gölgeleri, desenler çiziyordu beyaz kilimin tenine… Ama orda… bu neydi, bir gölge hareketliydi. Bir ağacın dalında, tek bir yaprak kendi kendine sallanıp duruyordu. Kopacak gibi sallanıyordu, ama kopmuyordu. İlginç… neden kopmuyordu?.. Sonbahar arkada kalmıştı ve bu yaprağın zamanı da geçmişti, hani kopmalıydı. Ve kendini son baharın şiddetli rüzgarına bırakmalıydı. Neden kışına kalmıştı… İlk baharda yeniden tomurcuklanıp, filizleneceğini bilemiyor muydu?.. Sanki inatla kafa tutuyordu, sanki sessiz bir savaş veriyordu. Dilsiz varlığı savaşıyordu. Evet, yaşam tutkusunu kendi gücüyle gösteriyordu elbet. Israrla kendini anlatıyordu. Kendini bilen bir yapraktı ve biliyordu, er ya da geç dalından kopacaktı, ama savaşmadan pes etmeyecekti son yaşam kavgasından. Tarihine bir miras bırakmalıydı… Gelecek yılın yapraklarına onurlandırıcı bir örnek olmalıydı kuşkusuz…”
Sözlerime başlamadan önce, bu kısa anımsamayı anlatmak istedim. Çünkü Zınar arkadaş aklıma geldiğinde, hep bu savaşan yaprak aklıma gelir. O’nun yüreği de savaşan bir yaprak gibiydi. Aynı zamanda bir öncüydü… Bize hep, “bu çizgiyi koruyun” derdi. Önderlik çizgisinde nasıl güçleneceğimizi öğretiyordu. İrademizi zorlayarak güçlendirmeye çalışıyordu bizi. Biz nasıl biz olabilirdik, biz nasıl düşmanımızı tanıyabilirdik, öğretmeye çalışıyordu. İlk duruşu ve tavrı, son duruşu ve tavrı ile bize bir örnek olmuştu. Kararlılığını ve netliğini son nefesine kadar korudu. Kendine gösterdiği saygınlık, yoldaşlarına da gösterdiği saygınlıktı. Hangi kavganın peşinde olduğunu hepimize kanıtlamıştı.
Güneşin ıssız varlığını içinde, tüm benliğinde yaşatıyordu. O zamanlar da anlamadıysak da, şimdi anlayabildik. Ve acı gerçekliğimiz, bizi kederlendirmekte. Keder dediysem, bilincimizin güçlenmesidir… Yaşanmışlığın mirasıdır. Birçok öncülerimiz var ve bir çoğunu yakından tanıdık. Onlar ki, birer Mazlumlar, içimizde hep yaşarlar, ruhumuzu hep sade tutarlar. Gerillanın bu bağlılığına düşman ulaşamaz. Çünkü gerilla, şahinler gibi dağların doruklarında yaşarlar. Şahinlerin diyarıdır orası… Dağların zirvelerini kuşatırlar ve Zınar yoldaş, nice kahraman şahinlerimizden bir şahindi. O da, seher yıldızı ile bütünleşti. Özgürlük bayrağını, diğer şahinlerle birlikte gökyüzüne çektiler. Her zaman dolunayın ve güneşin arasıda parlayan… Görkemli bir ateş topu gibi özgürlüğün simgeleridirler. Onların amaçlarını ve istemlerini laik bir şekilde anlatamazsak da, onların yolundan yürümek, onları yaşamımızda unutmamak boynumuzun borcudur.

 

Silah Arkadaşı