Geri <<< | >>> İleri

Seven, paylaşan ve yaratan Kamuran yoldaş

Tarih, her zaman düz bir çizgide ilerleyen geçmiş değildir. Çoğu zaman ona anlam katan, onu yücelten güzel insanların emeği, onuru ve sevdasıdır. Yine anda ona çok katan yüreği, bilinci ve vicdanıyla sevdasını işleyen, uygarlığın çirkinliğine kapılmadan, özünü halkına, ülkesine, insanlığa mal eden kahramanların mirasıdır, yeniye yeni sayfalar aralayan.
Sistemin arkından insan olarak çıkmayı başarmak, neredeyse mümkün değil gibi görülse de, kökleriyle sıcak bir bağı taşıyan Kamuran yoldaşın her haliyle bu başarıyı sağladığını görmek mümkün oluyordu. Yaşam kavgasında zorluklara göğüs germenin sabrını, emek bilincini ve anlam derinliğini yakalamıştı. Belki de bu yüzden Kürt olmanın bilincini, özgür ruhu, acıları ve umutlarıyla yaşıyor, duruşuyla yaşatmaya çalışıyordu. Özgücün sırrını çözen güvenli bir gülüşü vardı, sıcacık, derin ve anlamlı. Buna karşı doğallığında açılıveriyordu gönül kapıları, bu sevgide hesaplar kendiliğinden çözülüveriyordu. Candan olmak, yoldaş olmak, dost olmaktı. Yaşamın dili, kendisine özgüydü onda, konuşmak sınırların başlangıcıydı, sınırlar ise duygularına sığdırılamayacak kalıplardı. Yüreğin diliyle konuşmasını bilen girebilirdi o dünyaya, anlatacak, paylaşacak çok şeyi vardı. Ortadoğulu olmanın, Kürt olmanın gururunu inadına taşımış ve yaşamıştı. Sakin, geniş yürekli ve kendisinden emindi. Çoğu kez bir çoğumuz açısından tahammülü zor çelişkilerle kıran kırana çatışmanın yaşındığı anlar, Kamuran yoldaş için olabildiğince geniş yaklaşımın sergilendiği anlar oluyordu. Bu geniş yaklaşımın nedenlerini sorguluyor, kendimizi, Kamuran yoldaşla karşılaştırıyorduk. Bu bizim yaşamımıza karşı bir ilgisizlik ve katılımsızlıktır deyip tepkilenemiyorduk, öyle ya çok konuşmak veya her şeyde ben varım demek, çok da güçlü bir katılım sonucu olamıyordu bizler açısından. Çünkü yaşamın kendisi öz gerçeğin tanığıydı. Buna rağme nedenini (Kamuran yoldaşa sormaktan kendimizi alamıyordur. Onun, buna cevabı ise, gene kendisine özgü, sıcak tebessümünde bütünleşen anlamlı ifadelerdi. Anlatmak istediklerini, bu şekilde anlaşılır kılıyordu ve anlaşılıyordu. Onu anlamlı kılan bir de militanlıkta bütünleşen geniş yürekliliği, taviz vermeden sergilediği sevgi yoğunluğu ve gerekliliğini hissederek taşıdığı görev bilinciydi.
Temeli evvelden güçlü bağlarla bütünleşmişti, inkar edilemeyecek bir tarihi, halkını onurlandırabilecek kadar özlü bir geçmişi vardı. Bu yüzden halkıyla sözleşmesini doğarken yapmış, onun fedaisi olmanın içtenliğini büyüterek, mücadeleye taşırmıştı. Yurtseverlik, onun en doğal ve özdeşleşe haliydi. Bunun yanında hoşgörülü ve her halkı yüreğine sığdırabilecek samimiyeti ise, tarihinden bu yana kendisinde işleyen izlerin bir devamıydı. Geçmişin yarattığı güvenli duruşunun yanında, insanı yaklaşımındaki hesapsızlığı, kimi zaman onda mahçup yüz ifadelerine dönüşüyordu. Bir erkeğin duygularını yansıtması, çoğu zaman beklenmeyen bir durum olur veya güçsüzlüğün bir ifadesi olarak görülüp, üstünün örtülmeye çalışıldığı anlarla çok fazla karşılaşılır. Kamuran arkadaşta ise, kendini her anlamda yansıtmanın rahatlığı, doğallığı ve aleniliği vardı. Kadının yoldaşlığını çok çabuk kazanabilecek sevgi ölçüsü, eşitlikçi yanları ve anlam derinliğini doğallığında, karakterinde işlenmişti.
İnsanı, insana yakınlaştıran öylesi anlamlı izler vardır ki, çağların kalıplarına sığamayacak sınırsızlıkta ve paylaşım derinliğinde. Herkesin bunu yaşaması güçlü bir mücadelesi gerekçesi iken, bazılarında yaşanır olagelen bir anlayış, hesapsızca bir yaklaşım olur çoğu zaman. Bu da yaşanan bütün seriliklere inat, insanın varlığını ortaya koyan bir var oluştur. Belki de Neolitiğin izlerini taşıyan Kürt insanının tarihsel bir mirasıdır, Kamuran arkadaşta yaşanan. Severken sevilmenin hesabına girmeden, yüreğini coşan nehrin seli gibi yüreklere akıtarak sevilmeyi başarıyordu.
Tarih, bize rağmen oluşan tahakküm ve talihsizliklerle oluştu, yazıldı, bir kader misali, bilince, yüreğe işlendi. Kaybedilmek, ket vurulmak istenilen özgürlük ruhu, baskı altında tutulan enerjisini, hep bir yerlerde saklı tutmanın bilinçaltı gerçeğini yaşadı. Kendisine dair varabilecek en ufak bir ışık zerreciğinden dünyaya bakmayı, kendisi için bir gaye, bir varoluş gerekçesi yoktu. İçten içe yaşanan duygu karmaşaları, Kamuran arkadaşta olduğu gibi, gözlere derin anlamlar yükledi. Bu gözlerde öfke, intikam, sevgi, dostluk, cesaret gibi duygular iç içe geçip, somut ifadelere kavuşmanın koşulunu aradı. Onu bulmak bir şanstı belki de, bu yüzden PKK’yi anlamak düşman için gizemli bir sırrı çözmek olurken, bunun coşkusunu yaşamak ise, Kamuran yoldaş için tarihsel bir buluşma, kendisini adamanın yegane gerçeği oldu.
Feda olmak, kendisi olabilmenin özü, halkının umudu, onurlu yaşamın kararlı sözüydü. Bunun bilincini yaşamak, insana dönük bakış açısını, sevmeye, paylaşmaya ve yaratmaya götürür.
Seven, paylaşan ve yaratan Kamuran yoldaş, yüreğine fedailik sözünü işlemiş, pratiğinde “fedailik PKK’nin yaşayan özüdür” ifadesini göstermiş, özgürlük savaşçılarına onurlu mirasını bırakmıştır.

 

Silah Arkadaşı