Geri <<< | >>> İleri

 
Kahramanlaşan bir arkadaşla son görüşme

Çocukluğundan beri tanıyordum. Köyümüzün ekin tarlaları içinde diğer çocuklarla oynardı. Sevinçli ve güleç yüzlü bir çocuktu, doğnun temizliğini andıran siması vardı. Bakışları çok keskindi, yüzü halen hayalimde canlanıyor. Durmadan oynayan hareketli olan bir çocuktu. Çocuklardan nasıl çocukluklarını isteyebiliriz? Hep çevresiyle ilişki halindeydi, oyun ya da farklı şeylerle sürekli hareketliydi. Çocukların dünyasında hiçbir zaman gzlenmeyen güleç yüze sahipti. Tebessümü hep bana manevi güç verirdi. Hep çocukların bu tebessümle yaşamasını isterdim. Hiçbir zaman onları gözüyaşlı, üzgün ve acı çeken halde görmek istemezdim. Bir Kürt çocuğu olarak büyük zorluklar çekmesine rağmen, onu hiç üzgün görmemiştim. Küçük kardeşimle arkadaşlardı. Küçüktü ama zeki, atılgan ve hızlıydı. Ancak onun yaşamını izleme şansını yakalayamamıştım. 94’ten 2003 baharına kadar onu görmemiştim. Okuduğu, yaşadığı süreçlere yakından tanık olamadım. Yıllar içinde bir gün tanımadığım bir insanmış gibi görüşmüştüm. 2003 baharında bir grup Amed’e geçecekti. Behdinan’a ulaştıklarında biz Gare alanındaydık. Onlar için tören yapmıştık. Soran alanından Kuzey’e yönelmek için gelen arkadaşlar içinde hep önceden tanıdığım arkadaşları göreceğimi düşünürdüm. Kürdistan’ın küçük köyünden katılanlar gelmişti. Bugüne kadar karşılaşmamıştım. Ama Kahraman arkadaş değişmişti, tanıyamıyordum. Bu kez de tanıdığım kimse glmemiş demiştim. Karargahta Kandil alanına gitmek için bekliyorduk. Öğleden sonra kararagah gücüyle Amed’e giden grupların oynadıkları maçı izleye gitmiştik. Oyunu izlerken bir arkadaş gelip selam verdi, yanımıza oturdu. Tebessümlei özlemli görünce şaşırmıştım. Çünkü tanımıyordum, ama içimde bu arkadaş mutlaka önceden beni tanışor düşüncesindeydim. Benim şaşkınlığımı ortadan kaldırmak için bana “Beni tanıyamadın değil mi?” diyerketen sordu. Ben hayır deyip cevabını verdim. Sen beni tanıyor musun, demiştim. Tanıdığını söyledi. Kim olduğunu sordum, kendini tanıttı. Beni nasıl bu kadar büyümüş olduğuna inanamamıştım. Çünkü çok küçüktün, ne zaman geldin, sorusunu sordum. Nereye gideceğini sorduğumda verdiği cevaplarla aramızda diyalog gelişti. Bu diyalog anı olarak kaldı bana. Sonra oyuna katıldı. Oyunu bana çocukluğunu hatırlatmıştı. Çocukluğu gözlerimde canlanmıştı. Son bir görüş olduğunu hissediyordum. Böyle düşünmek istemiyodum ama hisler bana bunu söylüyordu. Çünkü ülkemin yüreğine Amed’e sıcak bir ortama geçiyordu. Direnişin ve binlerce büyük insanın kalesine gidiyordu. Çok sevilen bir coğrafyaya gidiyordu. Bugünse halkın umudu olurken, Önderliğin özgürlüğü için cevap olmak istiyor. Bu duyguları yaşarken yüreğine genç ruhuna kadar yaşıyordu. Coşkulu ve heyecanlıydı, bunu anlatmak bile zor. Devrimci hırsı özellikle gençlik ruhuyla buluşunca görkem kazanıyordu. Grupta en genç arkadaş olduğu için çok seviliyordu. Askeri eğitimde taburda ödül amıştı. Kirli karanlık ruhlardan intikam almak için gelmişti. İhanet eden talancı beyinleri vurmak istedi. Evet genç yoldaş sen ve senin gibi binlercesi bu felaketin cevabı olacaklar. Biz de sizin yolunuzu takip etmekte ısrarlıyız. Ta ki siz şehitlere layık olauncaya kadar. Azimli Önderliğimiz de enternasyonal bir fedaidir. Ey şehit yoldaş, seni anlatamadığım için beni affetmeni dilerim. Sizlere büyük bir borcumun olduğunu da biliyorum. Ama söz veriyorum ki, bir daha yazacağım yazı size daha fazla layık olma çabamı ifade edecektir. Ki sizlere ve genç şehitlere layık olsun. Şimdilerde küçük büyük herkes yeni bir Kürt olmuştur. İrade olmuştur bütün çirkinler karşısında özgür ve güzel yaşamın arayışındadır. Bu özlemlemlerimizin bütün dünyada yaşanmasını istiyoruz. Böylece adım adım Amed’e yürüdü…Amed’de barışın sembolü ve adresi olmuştur. Vedanın çok sıcak ve büyük bir coşku içinde gerçekleşmişti. Kuzeye giden bütün gruplar buruk da gidiyorlardı. Eyaletler, Botan, Dersim ve Amed bir mez daha özlem dolu gerillayı kucaklayacaklardı. Sanki adım adım Önderliğe yaklaşıyorlardı. Çünkü onlar Önderlik çizgisinin savaşçılarıdırlar. Bunun sırrı ise Önderliğin özgürlüğü için çarpan yüreğinde ruhunda gizlidir. Çünkü bizim için moral ve umut merkezimiz Önderliğimizdir. Direnişçi halkımız bizim için hep böledir, böyle olacaktır. Önderlik halkların özgürlüğü için çarpan yüreğidir. Bütün bunlar Önderliğin tarihi kişiliğinde ifadesini buluyor.

 

Silah Arkadaşı