Rastiya serokatiyê, di PKK’ê de hê jî diyarkeriya xwe ya mezin didomîne. Ez bixwe vê çawa temsîl dikim, ez we bi vî halî nakim şirîkê mezinbûna PKK’ê, şirîktiya îtîbara PKK’ê qet nakim. Di encamê de nadim kirin jî. Ne tenê xwe diparêzim, PKK’ê jî diparêzim. Di PKK’ê de hinek nirxên ku bêne parastinê hene. Bi vî halê we, ezê gel jî li hember we biparêzim. Ji ber ku êdî vî gelî PKK’ê dişopîne, PKK a gel e. Mirovê ku têrî nake û nikaribe bi rêve bibe, di ser vî gelî de mafê wî tuneye. Ev kes ne dikare girseya PKK’ê, ne dikare gelê PKK’ê û ne jî dikare netewa wî birêve bibe. Ji ber vê jî, divê hûn hêza raman, hêza terbiyeya polîtîk û wekî îfadeya wê ya berbiçav hêza wê ya birêvebirinê nîşan bidin. Xwe saf û dilnizm nîşandayîn û bi gotina; “Binêrin, ez çiqas pîr û pak im, çiqas por spî bûme, çiqas nav û dengê min heye” an go “Di hinek karan de çiqas bi bandor im” tu kes di PKK’ê de ne dikare bibe navend ne dikare bibe rêveber. Hostetiya rêvebirina PKK’ê û di PKK’ê de bûyîna navendî, xwedî girîngiyeke mezin e. Berê digotin evliyabûn, çil salî êş kişandin; vaye ev hewldaneke wisa pêwîst dike. Hostetiya rêveberinê ya mezin a PKK’ê, bi taybet bi tarza xebat û xîtaba xwe, bêrihan têdixe tevgerê. Ma we ev nîşan neda, tu kes we di PKK’ê de wekî rêveber, wekî fermandar qebûl nake.

Hişê xwe bînin serê xwe. We heta niha yek du dînîtiyan kir, we gelek ferzkirinên ku nayê hiş û xeyalan kir; lê sibê wê hesabê wê jî bê pirsîn. Ger ku hişê we li serê we be, divê hûn bizanibin ku di PKK’ê de tu hesab bê bersiv namîne. Maye ku, wê şoreş bixwe jî hesabê xwe bipirse. Ji ber ku di xwezaya xwe de şoreş û yên pê re şer dikin, wê pê re an li dij wê bi encam bibe. Her şoreş wisa ye. Yên ku şaş beşdarî şoreşê dibe, dereng an zû wê bi encameke bêrehm hesab bidin. Ev xwezaya şoreşê ye û ev bi hebûna min re jî ne têkildar e. Wekî mînak, em bêjin ez bi awayekî ji holê rabûm. Wê demê, bi van ferasetan tiştên ku bên serê we wê çibin? Hinek hêlên we yên dirist hene; di heman demê de hinek kone, hinek diz, hinek karîyerîst û hinek belengaz jî hene; wê van hemûyan bikevin nava hev. Ku wisa bibe, wê têrî xwe parçebûn çêbibe, piştre wê hinek li hev bikin, hinek jî li hev bikevin. Yên ku karîyerîst bin, wê gelek derfetan têxin bin bandora xwe; yên kole bin, yên belengaz bin wê gelek bi hêsanî li derve bên hiştin. Jin wekî jina berê, axa wekî axayê berê, kurd wekî kurdê berê, wê xwe biqedîne û di encamê de hemû jî winda dikin. Asta we ya rêveberiya navendî ya niha, vê jênaveger li ser me ferz dike. Dijmin jî jixwe dibêje; “Ev şerekî kesekî ye, ew here yên din nêçîr in” Ji ber ku hûn bûyîna navendîbûnê û bûyîna qadroyên birêvebirinê nikarin bikin.

Van çewtî û netêriyên we yên ku aqilê mirov nagire, hêvî dide dijmin. Nanê we yê amade jî ji dest we digire, gundiyek ji rêzê tê pereyê we yê amadekirî dibe. Bi sedan mînakên wisa hene. Hûn çima nayên wîcdanê û rastiyan nabînin? Baş e, ku rewş ev be, misogeriya jiyana we çi ye? Hûnê vê bêjin: “Me ji zû de dev ji jiyanê berdaye, tu heta dikarî bêje, em hinekî ji bona xatirê bi te re meşê re erê dibêjin, lê di rastiyê de me dev ji her tiştî berdaye.” Ev jî hêleke rastiya we ye. Ez dizanim ku hûn wisa ne xwedî îdeayên mezin in. Û di van demên dawîn de xwekişandina we di bingeha pirsa; “Gelo wê tiştek bikeve dest me?” de ye. Vaye nexweşiya îktîdara zû ev e.

Hinek karîyerên PKK’ê hene. PKK hinek ber bi dewletbûyînê ve diçe. Hûn jî dibêjin; “Gelo ji me re ciyek bikeve?” û xwe kaşan dikin; nexwe ne ku li gorî cewherê şoreşê hûn xwe didin ser kar û birêve diçin. Rewşa gelekan wisa ye. Di hinekan de feraseta namûsê ya feodal heye, dibêje; “Ez nikarim veqetim, ji ber ku şehîdên min ên nêz hene; yek jî serokatî heye û me soz daye” û ji ber vê yekê kaşan dibe. Sozek daye, ev soz ji bona wî soza namûsê ya feodal e û heta dawiyê diçe. Hinek ji wan ne di ferqa vî karî de ne, aşkere aşkere mîna kerî têne kaşankirin. Ku şivan here, wê gur ew bigirin. Ew jî li benda wan e. Bes van hemûyan şaş in û li milîtantiya PKK’ê nayê.

Baş e, van hemûyan wê çawa pêşiya wan bê girtin? Hêza ramaneke bilind û kesayetiya wê, bi taybet di hunera rêveberinê de pisporiyê dixwaze. Ji bilî vê riyek nîn e, çareyeke din jî nehatiye dîtin. Hêla min a herî serketî, rêveberekî baş im. Xesasiyetên rêveberiyê li cem min gelek pêşketîne. Ez rêveberekî gelek dînamîk im. Ya ku min bi bandor dike, pêdiviyeke herî ji rêzê tînim cî û bi her karî re mijûl dibim. Ez mîna we nikarim çek bi kar bînim, nikarim fermandarî jî bikim. Birêveberina kar, ji min re di asta azweriyê de ye. Xwegihandina têkiliyan û mirovan, meyl dana wan û wan têxistina riyek, ji bona min her tiştek e. Ji bona we jî têkilî, karên rojane yên rêxistinê û rêveberiyê, karên ku hûn nirx nadinê ye. Halbûkî herî karên ku hûn tê de hesas bin, karên rêveberiyê ne. Karên rêveberiyê, serdestbûna kar û peywiran, ew parastin û bi pêş ve birin, bi hêsanî windanekirin û şerkirin e. Niha jî yê ku herî ji me re pêwîst e ev in.

Tam jî di vê xalê de dibêjin; “Em bi karên rêveberiyê re têkildar nabin” Xwe didin quncikek û cixareyên xwe dipifînin. Halbûkî hinek bi baldarî binêrin li wir wê karên mîna zêr bibînin; encax vanan nabînin û fêm nakin. Ew hînî cixareyê bûye, ku tu nîv saet cixareya wî bibirî wê serî rabike. Digotin; “Yên ku bi salan di zîndanan de li ber xwe dane, li hember cixareyê serê xwe ditewînin” Tu ew qas sal liber xwe didî, encax tu çawa radestî cixareyek dibî? Vaye ev, çavkana xwe ji berovajîbûneke mezin a kesayetiyê digire û li çiyê ev rewş tê jiyankirin. Zilam bi salan li çiyê li ber xwe daye. Peywirek hêsan ê rêveberiyê heye, lê tu wî bikujî destê xwe dirêj nake. Wekî mînak ji perwerdehiyê hez nake. Ma mirovê bê perwerde dibe, ma şervanek bê perwerde dibe? Ya ku bike civînek e, planlameyek e û hinek xisûsên taqtîk ên li gorî çalakiyê; lê kesayetiyên bi vî rengî qet nayên vir. Encax mîna tibaretên ku di quncikan de tengav dibin, ku tên hember hev, şervanên gelek jêhatî ji wan dertê.

Ev feraseta şer rast nîn e. Ev, feraseta serîrakinên paşdemayî, heta yên qebîleyên paşdemayî û qlana ye. Di roja me ya îroyîn de şerê gel ên nûjen û pêşketî nikare vê rabike. Bi salan e tu kes nabêje ku, ev tarz paşdemayî ye û nabe encamê. Dîsa fikra wî nîn e. Tam jî di vê xalê de dibêje; “Dev jê berde, ku em dimirin jî bila em bimirin” Dema ku em dibêjin nemirin, hinek jiyan bikin, derfetên jiyankirinê hene” hûn dibêjin; “ Na, dev ji me berde em dixwazin bimirin” Di encamê de sedema mirinan ji ber feraseta; “Dev ji me berdin, em dixwazin mîna ku me fêm kiriye jiyan bikin, şer bikin û bimirin” Ez dibêjim ku em wisa nekin. Ku ez hinek li ber xwe nedim, hûnê hemû bimirin û hûnê herin. Yên herî baş, yên herî bi şeref, di vê rewşê de ye.
Beşeke we ya mezin jî, di rewşeke ku ji rastiya xwe direve de ye û bi xwe re di nava nakokiyan de ye. Ku hûn bi vî awayî bidomînin, hûnê winda bikin. Ji ber ku pir hindik we li ber xwe daye û hê jî hûn li ber xwe didin. Wekî encameke xwezayî, berxwedaniyê bi hişmend û wekî hinceteke jênaveger a hêza rêveberiyê, bi tarzeke rast têbigihîjin û birêve bibin. Xwe ji vê bi paş de nehêlin. Ger ku we heta niha ev nekiribe jî, divê ev we bêrûmet nîşan nede. Em dîsa efû dikin. Ji niha û şûn ve bikin. Ev ne tiştek eyb e. Ez jî di vî emrî de me, lê her roj mîna zarokan hîn dibim. Di mijara karên me yên pîroz de, pêwîst e hûn mûtewazî bin. Divê hûn her roj tiştên nû hîn bibin. Neyiniyên rojên borî, nekin meseleya rûmetê. Divê her yek ji we wekî xwendekarek baş li pêşerojê binêre.

Hûn polîtîkayê nû nû hîn dibin; ji vê jî mirov şanaz dibe. Hêza bûrjûvaziyê, ji ber karê rêveberiyê baş dike. Wekî tê zanîn ew kar nakin, heta gelek ji wan tiral in, lê hêza rêveberiya wan mûthîş e. Bo nimûne, niha saziyên xwe îdeolojîk, leşkerî, aborî û rêveberina civakê bi pêş ve birine. Hemû çavkanên welat ên sererd û binerd û hemû keda mirovantiyê, rêbazên mêtandinê bi pêş ve birine. Di rewşeke herî belayê de ne, lê dîsa jî birêve dibin. Ji ber ku hostetiya wan rêveberiyê heye û vê otorîteyê layîqî xwe dibînin. Hostetiyên rêveberiyê û mejiyê wan, baş dizanin bi îdeolojiyên xwe dabigirin. Derewan wekî ya herî rast bi we dane qebûlkirin. Berjwendiyên xwe, wekî berjewendiyên we yên herî cewherî ne qanî kirine û li ser serê me ne.

Bala xwe bidinê; bi hezar salane ye ku em dixebitin, qehr dibin û din ava xwêdan û xwînê de ne; encax em birçîne û ji sermayan diqerisin. Ji ber ku em nikarin bibin hêza rêveberiyê. Dema ku em werin rewşa çîna ku birêve dibe û bibin netew, wê bê dîtin ku her tişt pir cuda ye. Mezinbûna rêveberinê li vir e. Çînek qet naxebite û tiral in, le her tiştê ku tê hilberandin digire. Çînek xwedî hemû kedê ye, lê hemberî keda wî qet tiştek nîn e. Çimkî dîsa nikare xwe birêve bibe. Ji ber vê yekê bûrjûva xwe bi awayekî mûthîş perwerde dike. Dibistanên wan ên bi nav û deng hene, zanîngehên wan, akademiyên wan, îdeologên wan û siyasetmedarên wan hene. Yê me jî tekane dibistana me heye, encax hûn ji vê jî hînbûnê xwe dûr dihêlin. Hûn rewşê nikarin bi vê rewşa xwe xelas bikin. Ya ku li benda we ye, rêveberina dijmin a rasterast an nerasterast e. Hûn wisa li ser navê birêveneribirine û rêveberinê, berevajîbûnan ferz dikin, me pratîka we ya hemûyan dît. Di rêveberiyê de dînîtî, di rêveberiyê de vala derxistinî, di rêveberiyê de tune hesibandin derketiye. Ev helwest ji dijmin re, “were û bibe serdestê min” gotine. Ev jî objektîf ajantiya dijmin e.

Ji qewimînan hûn çawa bandor nabin? Ez heyrî dimînim. Hûn çawa van rewşan nabînin? Hûn dibêjin ku di nava rêxistinê de hatine eciqandin. Ez bi sala ye vî şerî birêve dibim. Kî we diecqîne? Kî li ser rast nerêveberin û nenavendîbûnê de li ser we ferzkirinan dike? Ger ku kesek wisa hebe, kî dibe bila bibe ew ajan e û divê em parçe parçe bikin. Ma em her roj ferman nadin? Hûn dibêjin; “Lihevhênerî bi pêş ket û em tengav dikirin” Ferqa vê yekê ji pîrejiniyê çi ye? Ka milîtanî, feraseta rêveberiya rast? Hûn dibêjin; “Hêza me têrî nekir, me serê xwe baş neşixuland” Dema ku em dipirsin kanî maf, raye û peywir, hûn didin zanîn ku em vanan nefikirîne. Wê demê hûn çima wekî belangazan di valahiyê de ne û digerin? Hûn vanan çawa layîqî dibînin?

Hûn dibêjin; “Min PKK’ê wisa nas kir, di şexsê kesan de nas kir, wisa hînî min kirin” Hûn vanan ji ku derdixin? Van hemûyan derew in û xwe xapandine. Ma ez vanan ji we re wisa dibêjim? Ma ez di nava PKK’ê de mîna we jiyan dikim? Wê demê emê we çi bikin?Ku hûn nizanibin ji bona rêgezên pîroz ên rêxistinê şer bikin, hûnê bi kêrî çi bikin? Hûne nikaribin xwe biparêzin. Ma ev bi xweşiya we diçe? Halbûkî şerê rêgezan ji bona milîtanek, peywireke bingehîn e. Ji bona raye û peywirê şer her tişt e. Ku em rêgezan heta dawîn neparêzin, wê rêxistin ji destê we bi zanebûn bişemite. Emê bibin qurbana hinek çewtiyan û emê nikaribin xwe jî bidin axaftinê. Ev, xwe terkirina belengaziyê, bêrûmetiyê û bêçaretiyê ye.

Wê bidome…

23 Çile 1996