Ger em bixwazin rastiya PKK’ê û rastiya serokatî fêm bikin; divê em binêrin ka serokatî li bûyerên welat, têkilî û kirûyan û li civakê çawan dinêre. Diyalektîka serokatiyê ev e, em dixwazin vê diyalektîkê zevt bikin. Ku destpêk wisa bike, pêşketin û çareseriyan nakokiyan re sererastkirin jî; rawestandina beza ber bi dijmin ve, seknandina xefletê û lêkolîkirina van hemû sedeman ji vir destpêdike. Ku welat bibe ya te, gel bibe ya te, li ser vê yekê fikr û raman hilberandin, bi vê re tayînkirina rêgeha polîtîk û ketina hewldana rêxistinî; ev dibe pêşketina destpêka dema koma rêbertiyê û bişkuvîna rêxistinbûnê ya yekem.

Derketina serokatiya PKK’ê, derketineke cuda ye; dîrokîbûna wê ji ber vê ye, nûbûn jî li vir e. Şensê pêşketina xwe jî, li vir dibîne. Her çiqas xitimîbe jî, li hemberî pêşerojeke ku hatibe cemidandin jî û ev îhtîmaleke biçûk be jî, vebijêrka jiyanê raberî me dike. Dîsa her çiqas di bin efareyên dîrokê de mabe jî, çêbûna hebûna welatek û li vî welatî hebûna gelek, di çarçoveya îhtîmalan de hate hesibandin. Ev derketina fikr û ramana vê ye. Ji bona oxira wê jî dikeve hewldanên propagandayê û ev dibe herikînek û ferasetek. Mezinbûna destpêkê ya PKK’ê ji vir tê. Nefêmkirina kombûyîneke destpêkê, ji ber van sedeman e. Di destpêkê de ji hêla dijminê xwe û gelê xwe – bes ev ji bona gelek ku ji rastiya xwe hatiye dûrxistin asayî ye- cidî negirtin, rewşeke ku tê fêmkirinê ye.

Derketina hemû şoreşên mezin û serhildanên girîng jî wisa ne. Dema pêşketina komî, tê wateya xwe veguheztina tovî ye. Her wiha amadekariya xwegihandinê ye. Ji bona pêşketinên piştre bibin jî, ev pêwîstiyek e. Me demeke wisa nîqaş kir; me îfade kir ku ev dem bi giranî îdeolojîkî ye yanî bi lêgerîneke fikrî re têkildar e, loma bi komeke biçûk re hate nîqaşkirin û pejirandin. Me da zanîn ku, di vê demê de wê zêde ne polîtîk be û nirxa wê ya leşkerî jî nîn be; encax polîtîkbûna komê bi qonaxa derketina rêberiyeke polîtîk wê pêk bihatina.

Bûyîna komeke polîtîk û serokatî çi ye? Li dij derketina polîtîkayên dijmin an jî di dahûrîna dawîn de li hemberî dewletê derketin; dihat wateya li hemberî nokerî û feraseta kerîbûnê derketinê. Di derketina me de van taybetiyan di serî de hebûn. Di dawiya salên 70’yî de, di pirsgirêkên îdeolojîk de, livbaziya polîtîk wisa derket. Jixwe di destpêka dema koma îdeolojîk de, zêde êrîş wê nebûna, ji ber ku zêde şîdet bikaranîn jî pêwîst nedixuya. Jixwe di warê fikrî de êrîş hebûn. Me ew dem ji wan re îdeolojiyên civakî û şoven û îdeolojiyên nîjadperestiya paşverû digotin. Şerê wê demê jî, bi çarçoveya îdeolojîkî bi sînor bû. Lê di qonaxa polîtîkî de, ji ber me rasterast berê xwe da dewletê û nokeran, êdî şîdet dikeve dewrê. Piştre jî fermî îlana rêxistinê û her diçe xwe digihîne hêza pêkanîna şîdetê û bi vî awayî ber bi rêxistinbûnê ve diçe.

Ji hêla dîrokê ve aşkere bû ku rêberiyeke lewaz ê polîtîk wê nikaribûna jiyan bike û ji bona ku neyê tunekirinê jî, mîna di her şoreşê de tê dîtin, pêdiviya hinek qonaxan hebû. Divê em di warê rêbertiyê de vê pêkanînê çawa bi dest bigirin? Em dixwazin wateya teorîk, felsefîk û heta wateya exlaqî bidinê. Ji ber ku ev rewşeke cuda ye. Ji hemû pîvanên heyî cudatir bû. Em neçar bûn ku, li hember tiştê ku gel û dijmin rewa didîtin derbikevin. Ji ber ku me rewabûna xwe bixwe pêk dianî û diafrand.

Hinek cureyên qonaxan; mûmkûn e ku ji yek saliya xwe heta pazdeh saliya xwe mirov bahsa taybetiyên van qonaxan bike. Bûyera me hinek cuda ye. Vejîn ji zirûfeke înkarok de dertê, dema zaroktiyê jî bi pêvajoya tunekirinê ya dijmin re rû bi rû dimîne. Wisa ji rêzê cezadayîn jî nîn e, libitandineke herî biçûk jî bi tunebûnê re rû bi rû ye. Reseniya derketinê heye, jixwe xwe spartina derve û di spartina zemîna civakê de tu şensek nîn bû. Ji ber ku gel jî qebûl nedikir, yanî rastiya gel a ku ber bi dijmin ve dibeziya hebû, hema hema bêjin qet dost jî nîn bû. Di vê bingehê de jiyanê tengavkirin mijara gotinê bû. Pêwîst bû, bi tarza serokatiyek rênîşandayîn hebûna, vaye reseniya derketinê ev e.

Ev xisûseke ku tê fêmkirin e. Ji ber ku kevneşopiyeke cidî, sazî, hoste û yên ku fêr bikin nîn in, ji ber vê sedemê jî ev huner bi korayî û bi awayekî çors dihate pêkanîn. Lê serokatî bûyereke gelek hesas e. Hunereke wisa ye ku, ji operatorek ameliyatê zêdetir hesasbûnê pêwîst dike. Doxtorek bi nexweşek re mijûl dibe, lê serokatî bi milyonan re mijûl e; ji ber ku ew operatorê wan e. Ji ber vê yekê jî neçar e zêdetir hesas be. Di vê mijarê de her diçe zorî têne jiyandin; dîroka koletiyê û dîroka xefletî hê jî bandora xwe didomîne. Ferzkirinên dijmin ên nokeriyê û dem dem ferzkirinên arastebûnên şerên taybet jî, êşa heyî zêdetir dikir. Yên ku di PKK’ê de hatine jiyandin, encax îzaha wê bi şaş nêzîkahiya ji serokatiyê re bê kirin.
Wekî serokatiya PKK’ê vanan pir hindik nîqaş dikin û dinirxînin. Me pirsên mîna helwestên çewt çi ne, mîlîtan kî ye, taybetî û peywir çi ne, gerîla kî ye, fermandar kî ye; anî rewşeke berbiçav û li gorî wê li bersivan geriyan. Bêguman pêşketinek diyarkirî ya serokatiyê heye. Jixwe rêgeha îdeolojîk û polîtîk bi tevahî di partiyê de serdest e an go li ser girseya partiyê bi tevahî serdest e. Di vê wateyê de mûmkûn e, mirov bahsa rêxistineke rêber bike.

Di vê mijarê de divê firsenda encamgirtin û baş lêkolînkirina û nirxandina pratîka me bê dayîn. Niha jî ji lêkolînkirina tarza meşê wêdetir, pêwîst e ji bona zêdetir derbasî pratîkê be, ev bê kirin. Hûn beşdarî vê karî bûne, hem jî beşdarbûneke ku we jiyana xwe daniye heye. Hûn bi zemînên civakî yên herî giran, ji taybetiyên eşîrî yên herî paşverû bigirin, bi taybeteyên xwe yên ku bi koletî û her cure biyanîbûnan beşdar dibin. Lê ji hêleke din ve, tarza meşa me, li hemberî van hemû yekan bi tarzeke bê eman bi pêş ketiye. Nakokiya di navbera me û we de, çavkana xwe ji vir digire.