Saet ber bi şevaqa serê sibê ve diçû. Em di çepra xwe de, Rêdar jî li ber zinarekî li kêleka çepera me xwe dirêj kiribû. Hevalê Serdar bi zimanekî nerm û dengekî nizm bang li Rêdar kir. “Hevalê Rêdar ka rabe, dinya kêmek maye ku zelal bibe. Ka rabe dereng e.”

Pêwîst bû hevalê Rêdar berî ku dinya zelal bibe biçe çepera xwe. Lê çitîniyek jî ji Rêdar nehat. Ne erênî ne neyînî, ne him ne jî gum. Fena ku di xewa mirinê de raketî bû. Ez bi vê yekê hêrs bûm û bi zimanekî hîn tund min bang kir. “Rêdar! Rêdar! Ka rabe heval. Dinya ha ha zelal dibe. Ger tu niha neçî, tê piştre nikarîbe biçî”

Le Rêdar hem di derya xewê hem jî di ya bêxemiyê de xeniqîbû û bi zimanekî bêxem dilê me sar kir û got; “Tişt nabe, ku rewşek çêbibe, ezê herim ciyê xwe. Hûn keşfê bikin.” Her çiqas ez û hevalê Serdar bi Rêdar re mijûlbûn û me israr kir, lê hemû hewldanên me di deryaya bêxemiya Rêdar de xeniqîn. Êdî tu tiştekî ku me bikira jî nemabû. Ji hewldanê me û ji bêxemiya Rêdar tenê acizî kete nava me. Ka em çibikin, “Çav kor e, dest kurt e” tiştekî ku bikirana jî tunebû.

Ji ber ku ciyê çepera Rêdar pirt stratejîk bû, hem parastina çepera me dikir, hem jî di rewşeke awarte de wê xwedî rol bûna. Vê yekê guman bi me re çêkir. Ji ber vê jî hevalê Serdar xwest ku ew li şûna Rêdar biçe çepera wî û ji Rêdar re got ku, madem tu naçî, wê demê tu li vê çeperê bimîne, ezê biçim şûna te. Lê Rêdar ev yek jî nepejirand û alîkarbûyîna BÎKSÎ’vaniya hevalê Serdar kire hincet û dîsa gotinên xwe yê berê dubare kir. Êdî piştê vê axaftinê, deryaya nîqaşê hate girtin.
Şeveqa sibê, perdeya tarîtiyê radikir. Diviyabû em êdî tevnegerin. Êdî tevgereke bê wext, wê ziraviyên şer û rêzikê wê bin pê bike. Lewra em nema bi Rêdar re jî axivîn û di çepera xwe de me xwe bêdeng kir. Her deqîqeyek ku derbas dibû, me pêşiya xwe baştir didît. Serdar ji min dûrbûn xwest, dûrbûna li cem min jî yeke Sedamî, lê bi aliyekê bû. Ji ber ku çavekê wê xera bûbû, min jî ew jêkiribû û aliyê wê yê saxlem li cem xwe rakiribû. Bi xwestina Serdar re min dûrbîn dirêjî wî kir û guhê xwe da derdorê. Di hundirê min de hîseke ecêb û xerîb diçû û dihat. Qepeqepa kewê gozelê dihat. Lê ez pir zêde bi vê hestiyar nebûm. Ji ber ku di hundirê xwe de ez ji vî dengî re ne amade bûm. Texmîn û hizrê min tev li ser şerbûn. Lewma qepaqepa kewan ji min re wekî dengê firokeyan dihat. Bes tu deng nîn bû.

Piştî ku tîrêjên rojê ji palê pişta Katoya Navîn hilatin, hevalê Serdar dûrbîna yek çavî da ber çavê xwe û di kuleka çeperê re yekser berê wê da cihê ku leşker şevê din lê mabûn. Ciyê wan jî li Deriyê Hirçê di nav Katoyê de bûn. Ji ber ku ciyê herî nêzîkê me ew der bû, loma jî timî guhê me li derdorê bû. Çavê me jî li Deriyê Hirçê bû. Belê, refek ji leşkeran şevê dî hatibûn li wir lîsê xwe çêkiribûn.

Berî ku pirsa li ser zimanê min xwe bavêje der, bersiva wê ji nav lêvên Serdar sînyal da guhê min û got, “Hevalê Erdal, dijmin hîn li Deriyê Hirçê ye. Xuya ye ew jî keşf dikin. Divê em dîqet bikin” Vê axaftina Serdar hişt ku em bêhemdî dawiya xwe bi erdê ve bixişînin û di çeperê xwe de xwe mit bikin. Lê ji ber ku ev tişt di texmînê me de hebû, loma tu guhartineke cidî di hestê me de çênekir. Tirs û gumana hundirê me ne ji dîtîna leşkeran, ji ber bêxemiya Rêdar bû. Hîna jî Rêdar di bêxemiye de bû. Hayê wî ji leşkeran û rewşa wan tunebû. Hevalê Serdar rewşa heyî ji Rêdar re ragihand. Piştî ku Serdar rewşê vegot, yekser tatêla Rêdar zêdebû. Ev jî hişt ku dest bavêje dûrbûnê û li derdora xwe binêre. Lê keşfa wî jî bi xemsarî xuya dikir û di ber re jî digot, “Ciyê me zêde xweş nîn e” Derûniya wî zahf tevlihev bûbû, mirûzê wî tirş bûbû.

Saet dihate 6.00’an. Êdî her der di bin bandora tava rojê de bû. Tenê sîberên tahtan reş dikirin. Her der ronahiyê re xweş xuya dikir.

Dijminê li miqabilê me jî tevgereke biçûk di nav de çêbû. Vê tevgerê hişt ku çekên destê wan de biteyisin. Êdî ne bi dûrbînê, bi çavan dihatin dîtin. Di vê navberê de, dengê firokeyan û pirepira wan li ezmanê hêşîn veda. Dengê firokeyan berê me ji leşkeran guhezt. Em her du jî li ezmana digerin. Çavên min li ciyekî, yê Serdar li ciyekî din. Li ser pirepira perwaneyên firokeyan, çavên xwe li ezmanan digerînin. Heçku em di pêşbirka bê ka kî zû wê bibîne de bûn, weke her carê hevalê Serdar berî min destê xwe li hilê da û got; “Wa haye” û bi destê xwe nîşanî milê Çele Cengê kir.

Belê, firokeya ku me bahs kir, ji yekê derbasbûn. Hejmara wan çû çaran. Dengê wan weke dengê ewrên biharê li nav hev diketin û her yekê li ciyekî leşker datanîn. Li gorî ku em di qirika Çele Cengê de didîtin, me fêm dikir ku rabûna wan ji Tûgaya Qomandoyan a Çiya ya Colemêrgê tên.

Hîna tu şer û pevçûn dest pê nebûye. Lê li gorî ku heta niha sê firoke bi hev re dihatin herêma operasyonê, xwedê dizane şer dest pê bike. Wê çend herin û werin. Jixwe ji niha ve sê bi sê hevdu diguherin. Sê diçin sê tên. Hindekan çekê giran datanîn, hinek ji wan leşker datanîn, hinek jî erzaq belav dikirin. Her wiha di her girekî de gelek leşker danîn û di sê refê leşkerên bi piyade xwe gihandin leşkerê li Katoyê. Ji ber ku ev planê dijmin ji nav planê tunekirinê yê 98’an bû, loma her tim hêzên wan ê cîgir amadebûn û yekîneyên wan ê firok her tim amadebûn. Niha jî tev sewqî herêmê kirine. Her ku firoke diçûn û dihatin, hewaya şer hêdî hêdî dihate çêkirin. Bêguman ev rewşa heyî hemû hevalên me yê din jî dibînin û dinirxînin û kefa destê xwe dixwirînin. Me jî kefa destê xwe dixwirand û berdewariya ku heyî em ji hundir de dihelandin. Her wiha çawa ku derziyê saetê ji milê rastê ber bi çepê ve dizivirî û dikire tirkînî, çavê me jî li çep û rastê temaşe dikir. Tirkîniya dilê me jî weke tirkîniya derziya saetê lêdida. Ne zede ne kêm.

A niha saet ber bi 8.00’an ve dihat. Di tevgera leşkerên di nav Katoyê de guhartineke cidî çêdibû. Hemû leşker jî ber beran û keviran derketin. Cilên wan reş dikirin wekî moriyan bûn. Ji nivî wan zêdetir çentê xwe dane pişta xwe û bi rengî belave yek bi yek xwe di nav tahtên Katoyê de berdan. Berê leşkeran yekser li ciyê me ye. Hingê kronometra saetê kete tevgerê û nîşane destpêka pêşbirka şer da.

Piştî ku me tam zelal kir ku berê leşkeran li çeperên me ne, careke din me dawiya xwe bi erdê ve xiaşand, destê xwe dirêjî çekên xwe kirin. Jixwe di şeva berê de, me fîşek dabû ser. Serdar ji min re got; “Hevalê Erdal heta nekevin nêzbûna narîncokan, em lê nedin”

Li gorî ku leşker saet di 8.00’an de ketin tevgerê herî kêm heta ku bigihîjin çeperên me wê saetek derbas bibe. Ev yek jî dîsa baş e. Hê ji cengê re saetek heye. Ji ber ku pevçûnên roj pir zêde li aliyê me nebûn. Lê ev pevçûn neçarî bû. Dîsa ger heta niha tu pevçûn ne qewimiye, ev tê wê wateyê ku heta niha dimin tu dîmen ji me nedîtine. Loma heta niha her tişt li gorî planê diçû.

Piştî van dîmenan û van guhartinan, me xwest em Rêdar agahdar bikin. Vê carê min Rêdar agahdar kir; “Hevalê Rêdar, dijmin di nava Katoyê de kete tevgerê. Berê wan jî rasterast li çeperên me ne. Lê hîna qederekê dûr in. Meşa wan pir giran e.”

Wê bidome….

[nivîsên berê]