Hefteya borî, hefteyeke têrtijî û bi heyecan bû. Sûprîza serfermandariya tirk têrî sergirtina rastiyan nekir. Rewşeke gelek bêqelîte û bêast derket holê. Daîreya Şerê Taybet dikaribû sûprîzên bi mantix bikirana. Sûprîz di qewriya wan de aliqî. Wisa dixuye ku wê derketina wê zehmet be. Jixwe li hember van angaştan di asta jor a tevgera azadiyê de daxuyanî hatin dayîn û dîsa ji hêla Fermandarê Biryargeha me ya Navendî Dr. Bahoz Erdal jî der barê geşedanên dawîn de nirxandin hatin kirin.

Sûprîza serfermandariya tirk a ku nîvî şevê hat daxuyandin, tengavbûn û lewazbûna derketina ser avê ye. Ji ber ku ber bi danê êvarî, ji hêla hêzên gerîlayên me ve li hember qereqola Bezelê çalakiyek berfireh a serdegirtinê li dar ket û di vê çalakiyê de dijmin lêdaneke mezin xwar.

Çapemeniya tirk ev çend roj in, ji bona ku ser vê rewşê bigire, qaşo sûprîza serfermandariya tirk, dikelînin dikelînin û bi gel didin xwarin. Herî dawîn dîmenên qereqola Bezelê hatin nîşandan. Xaleke balkêş ev e ku, beşeke qereqolê ku zirar nedîtiye, bi israr nîşanî civakê dikin. Heman dîmen, bi gelek cureyên cuda raber dikin. Ji ber şertan, dîmenên ku ji hêla gerîlayên me ve hatine kişandin, negihîştin me. Bes îro an sibeyî emê bi gelê xwe re van dîmenan par ve bikin. Emê wê demê binêrin, wê ka serfermandariya tirk û çapemeniya wê ya firotî û bêrêgez çi bike.

Dîsa di serdegirtinê de ji bilî xisara madî, herî kêm 26 leşker jî hatin kuştin. Rayedarên serfermandariya tirk fena ku li Oramarê kirin, piranî leşkerên mirî, ji çapemenî û gel veşartin. Bi awayekî veşartî her cenazeyek şandin bajêrekî. Yên ku neyên veşartinê jî, îlan kirin. Bi taybet kurdekî ji Serêkaniyê ku di serdegirtinê de mir, helwest û peyamên malbata wî girîng bûn. Dan zanîn ku ew şehîd nîn e û ala tirkan ji ser tabût rakirin. Ev bixwe trajediya mirovantiyê ye. Di encamê de tirk an kurd, zarokên vê axê neçar tên hiştin ku hevdu bikujin. Yên ku di ser xwînê de siyaset dikin li ser kar in û li hember vê rewşê civaka tirk fena keriyê pez, ne dipirse ne lêkolîn dike. Çapemeniya tirk jî sûcê mirovantiyê dike, di rewşeke herî pêş ê ku dibe sedema vê xwînê de ye. Dîsa hemû qunciknivîsarên rojnameyên tirk û rojnemevan, rasterast ji van mirinan berpirs in. Ji leşkeran zêdetir leşker in. Ev derdorên ku ji mirovantiyê nisîbê xwe negirtine, debara xwe ji ser xwînê dikin. Ka wê siberoj li hember dîrokê çawa hesap bidin.

Divê ciwanên kurd di vê mijarê de pejinkar bin. Gotina ka em çi bikin, tu riyek li pêşiya me nîn e, em neçar in herin leşkeriyê, ne rast in û divê ciwan bi zelalî xwedî helwest bin. Çek didin destê te û ji te re dibêjin here birayê xwe bikuje, here cîranê xwe bikuje, here hevalê xwe dibistanê bikuje. Ji te re mafekî hilbijartinê nahêlin. Ma hinceta vê heye? Madem çare te nîn e, wê demê were li çiyayên azadiyê ji bona azadiya gelê xwe têkoşîn bide. Ku bi deh hezaran ciwan beşdarî gerîla bibin, artêşeke 50 hezarî ya gerîla çêbibe, pêwîstiya şer jî namîne. Artêşeke mezin, temînata aştiyê ye. Ev sî sal in, sîstema faşîst a dewleta tirk bi gotinên, “ha min qedand, ha ezê biqedînim, ezê wisa bikin, wê biqede û hindek ma“ hêvîdar dibe û şer didomîne. Ku artêşeke gerîla ya 50 hezarî pêk bê, wê demê ev hêviyan wê biqede û neçar bimînin gav bavêjin û bi vî awayî wê welatekî azad-demokratîk ku gel tê de bi biratî jiyan bikin ava bibe.

Ya ku hêvî dide dijmin sekna ciwana ye, ya ku hêvî dide dijmin yên li hember pere xwe difiroşin, ya ku hêvî dide dijmin yên ku ray didin partiyên mîna AKP’ê ne, ya ku hêvî dide dijmin çûyîna leşkeriya tirkan e, ya ku hêvî dide dijmin cahşên ku di ser xwîna ciwanan de debara xwe dikin in! Werin em bi hev re van hêviyan ji holê rakin. Dema ku ev hêvî hilweşin, wê pêwistiya ku ciwanên kurd û tirk hevdu bikujin nemîne.