Aram Masîs

Di rojên dawîn de piştî teqîna li paytexta Kurdistanê, çapemeniya tirk fena ku ji wan re ferman hatiye dayîn, mafê weşangeriya şerê qirêj û derûnî baş didin. Di çalakiya ku lidar ketiye de, otobûseke ku di nav de sûbay û astsûbay hene hedef hatiye girtin. Ji dîmenan tê fêmkirin ku, otobûs bi şewateke mezin bûye qirik. Serfermandariya tirk, sivîlên ku di çalakiyê de mirine derdixe pêş, wisa dixuye rewşeke ku ew leşkerên ku di bûyerê de şewitîne nayê bahskirin heye. Bes mirina çend xwedekarên li payteyta Kurdistanê, xemgîniyek e. Di vê bûyera dawîn de derket holê ku, leşkerên dagirker çiqas ji bona ewlekariya civakê xeter in. Hêzeke leşkerî ku di pozîsyona şer de ye, wisa bi rihetî bi otobûsên sivîl digerin, ji bona sivîlan xetere ye. Di encamê de, yek berpirsê mirina sivîlan, ew sûbay û astsûbayên artêşa dagirker bixwe ne.

Gelek balkêş e ku hem terîqetvan û derewkar Erdogan û hem jî Bûyûkanit û çeteyên xwe hatin Amedê. Ev jî nîşaneya ku di çalakiyê de gelek sûbay û astsûbay mirinê ye. Hûrgiliyên çalakiyê ji gel û rayagiştî tê veşartin û bi awayekî bêterbiye kampanyaya berovajîkirinê destpêkirine. Fena ku ev bi salane ku li hemberî gelê kurd min komkujiyan kiriye, xwe wekî hawariyên aştiyê nîşan didin. Hal ev e ku heta demên dawîn, serfermandarê tirk û Erdoğan bixwe bûn ku gundiyên sivîl ên başûrî qetlkirin. Di ser de jî vanan leza xwe negirtin û bi telefkirina sewalan qîrînên serkeftinê kirin û vê yekî wekî egîdî hesibandin. Bila baş bê zanîn ku hewldanên serfermandarê tirk û Erdogan vala ne. Gelê kurd bi dehan salan e baş dizane ku ew çi mal in.

Hêleke din ve saziyên civakî yên sivîl û partiyên siyasî, li hemberî mirina sivîlan daxuyaniyan dan. Dibe ku ev daxuyaniyên di cî de û mafdar bin. Lê divê li bûyerê yekalî neyê nihêrtin. Di encamê de ya ku hatiye jiyandin, encama destpêkekê ye. Û ya ku ji vê re bûye sedem jî, partiyên mîna AKP’ê ku li ser xwîna gelan siyaset dike ye. Dewleta TC’ê, ev bi dehan salan e, ziman û çanda kurdan tune dihesibîne û her cara ku gelê kurd daxwaza mafekî demokratîk dike, bi qirkirinan û komkujiyan bersiv dide. Daxuyaniyên Erdogan ên demên dawîn ji vê re mînak e. Dibêje ku, em mafê zimanê kurdan bidin, wê laz û çerkez jî bixwazin. Ê bila bixwazin, ma qey ji kîsa bavê Erdogan wê zimanê xwe bikarbînin û bixwazin. Ev zihniyeteke şoven û nîjadperest e.

Pêşketineke din jî, daxuyaniyên bêçap û bêast ên Talabanî û Barzanî ne. Bi van daxuyaniyên xwe girênadana xwe ya efendiyên xwe baş nîşan dan. Fena ku tu karekî wanê dîtir nîn e! Hele ji wan daxuyaniyên Talabanî hene ku, mirov ecêbmayî dimîne. Talabanî bi awayekî aşkere Erdoganê ku bazirganê olê ye û li hember gelê kurd ji komkujiyan dike, wesfê wî dide. Em hêvîdar in ku ev nûçe, ji yek nûçeyên derewîn ên çapemeniya tirk bin. Nexwe ev daxuyanî, erêkirina înkara kurdan û tunekirina kurdan bê hesibandin û ev jî ji gelê kurd re îxanet e.

Ez jî yekî ji Amedê, ku bi salan li wir mame, wir baş dizanim û dinasim; didim diyarkirin ku, divê malbatên ku zarokên wan bi ew leşkerên ku termên wan bi lez û bez ji ciyê bûyerê rakirine re mirine, neyên polîtîkayên qirêj ên dewleta TC’ê. Di encamê de ji mirinan ku hatine jiyandin, yek berpirs ev dewleta faşîst û nîjadperest e.