Agîd Nûcan

Li warên azadî û berxwedaniyê ji bilî lûtkeyên çiyayan hema hema her dever, bi rengî şînî ve xemiliye. Di nava keskeşîniyê de kulîlkên beîvan xweşiktirîn vê dîmenê nîgar dikin û kevalên bihûştî diafrinin. Tu dibê qey ji eksa sazûmanên ku rengan qedexe dikin re vê axê dixemilînin. Digel ew qas lêdan û texrîpkirina neviyên Ehrîmanan, xweza birînên xwe dipêçe û bi rik û inyad, kirasê xwe nû dike. Bi 4’ê Nîsanê re jî gelê kurd ji gorên betonkirî xwe libitandin û hetanî di salên heştêyî de vegera Roja gelê kurd a warê Ehmedê Xanêyan pêk hat, ev beton bi tevahî hate parçekirin û bi guleya yekemîn re, tirs û xofa dijminan ji ser gelê kurd rabû û ev roj ev roj e jî bêyî gavek bi paş de bavêje, gelê kurd di pêşengiya Rêber Apo de li deşt, çiya, zozan, bajêr û gundan ji bona azadiya xwe, ji bona Kurdistaneke Azad li ber xwe dide.

Di demeke ku hest, raman, xewn, hêvî û bendewariyên gel, gerîla û roja ku her sibehî ji giravê hildibe bûne yek û di heman çavkanê de ber bi azadiyê ve rê digirin. Îro bi hezaran dil ber bi qiblegeha vejîna gelê kurd ve di rê de ne. Gelê ku ji hêla Rêber Apo ve hatiye afirandin, bê navber di nava berxwedaniyê de ne, her rojan li qada ne. Bes meşa Amarayê, meşa vegera warên vejînê û bi dirûşme û alan vê axa pîroz xemilandin, çalakiyeke herî pîroz e û kêlî kêlî me nêzîkî roja me dike û bersivên mezin dide dijminên gelan.

Di van rojan de, dil û hest hem xwedî hêrseke mezin û hem jî ji ber cejna zayînê ya Roja xwe gelek bextewar in. Li lûtkeyên herî jor ên kela berxwedaniyê Şikefta Birîndaran, Besta, Çarçela, Cudî, Andok, Gabar û li hemû warên azadiyê, nêrînên berxwedêran bi tavanên biharî re bi keskesoran silavên xwe dişînin deverên dûr û dirêj û meşa ber bi Amarayê silav dikin.

Di van rojên ku bêhna axa nûşilbûyî, dengê teyr û tebayan û bêhna gul û kulîlkan, mirov mest dike. Hest û hizirandina mirov bi ya xwezayê re dibe yek, tu dibî xweza û xweza jî dibe tu. Çawa ku gelê kurd bûye Rêber Apo û Rêber Apo jî bûye gel, heman diyalektîk heye. Roj her sibehî bi hemû xweşikbûn û delaliya xwe hiltê û rih û can dide gul û kulîlkan û mîna sîwaneke keskesorî parastvaniya berxwedêran dike. Roja ku ji Amarayê derket û îro digel her cure zehmetiyan ji giravan tîrêjên belav dike, rih û can dide milyonan.

Çente li ser pişt, dest li destikê rêwîtî ber bi azadiyê, ber bi hêviyan dest pê dike. Bi vebûna pelan re û bi xemilîna xwezayê re, berxwedêr derdikevin pratîkê û êdî mîna werzên kambax ên dîtir, bandora çekên dijmin ên hewayî jî namîne. Meşa gelê ku hesreta azadiyê dimeşe û ya berxwedêrên çiyê di heman hevsengiyê de dibin. Meşên layîqbûna gelên azadîxwaz, meşên tolgirtina ji dîroka kambax, bi yek lêdana dilan her diçe dirêj dibe.

Xwezaya ku di nava hevsengiyekê de zindîbûna xwe her her diparêze, di vê mehê de zayîneke pîrozî, zayîneke vejînê, zayîneke seridandina hêviyan jî pîroz dike. Bi xeml û xweşikahiya biharî, 4’ê nîsanê Roja jidayîkbûna gelê kurd e û di vê rojê de her şaneyek me vê helecanê û kêfxweşiyê jiyan dike û gelê kurd û berxwedêrên gelê kurd, bi yek dengî “Bê te jiyan nabe” diqîrin û rojgiravan silav dikin.