Rizgar Ararat

Bi hêrseke mezin dîmenên hovîtiya polêsên faşîst ên tirk, me ji radyo û tv’yan bihîst û temaşe kir. Wisa dixuye ku li hember van dîmenan, cîhana qaşo demokratîk e erka sê leymûnan dilîzin. Dema ku li devereke din a dinyayê ev hovîtî pêk bihata wê herkes rabûna ser piya. Bes ku mijar kurd bin û berjewendiyên qirêj ên dewletan derkeve pêş, herkes famkorî dibe û ji nedîtî ve ser qebas dikin.

Li çiyayê Kurdistanê li hember berxwedaniya gerîlayan, bi taybet leşkerên tirk, di warê derûnî de têk çûne û her dem bi tirsa mirinê tevdigerin. Bi taybet piştî ku li Zapê çikiyan û bi sedan mirî li pey xwe hiştin û vekişiyan, di warê derûnî de artêş bi tevlî generalên xwe ve têk çûne.

Lê heman rewş li bajaran wisa nîn e. Li hember berxwedanî û daxwazên azadîxwaz ên gelê kurd, çeteyên fermî xwe ranagirin û her diçe xwe têdixin rojeva gerîlayan. Ev demeke dirêj e ku li bajaran li hember polêsan çalakî bi pêş neketiye. Di çalakiyên demokratîk ên gel de, nêzîkatiyên polêsan çawa ku hêrsa gelê kurd rakiribe, di heman astê heta gelek gelek zêdetir hêrsa gerîla mezintir kiriye. Hovîtî û kîna wan a li hember gelê me, gelek peyaman dide. Ev peyamên qirqirinê ne û înkareke kûr e. Çima ew hov dibin, çi dibe sedem ku ew qas bi dilrihetî û bêyî ku bitirsin, li hember çavê gelê kurd û dinê wisa hovîtî dikin? Wê demê yek encam dertê ku, van çeteyên fermî û hov, ji zû ve ji wan hesap nehatiye pirsîn.

Dema em li salên 90 û heta salên 99’an binêrin, polêsên faşîst digel ku bi hişkî êrîşî gel dikirin bes, bi tirs dikirin û tu carî newêribûn xwe bedrin tax û kuçeyan. Piştî ku Tevgera Azadiyê pêvajoya aştiyê da destpêkirin, van derdoran mîna gurên harbûyî, tirs li ser wan neman û her çû hovîtiyên xwe zêde kirin.

Di warê leşkerî de dema em binêrin, hêzên herî tirsonek, bi metirsî û bi fikar in ev hêz in. Ji ber ku, van derdoran xwedî mal û xwedî zarok in. Zêdetir girêdayî malbata xwe ne û xwedî mal in. Van polêsan bi taybet têne hilbijartin û yên xwedî hestên faşîzane ne, di van hovîtiyan de bikartînin. Ev hêz dema ku li hember xwe hêzek nebînin, dikevin derûniya lehengî û mêrxasiyê. Ji ber ku li hember wan tenê ciwan, dayîk û jinên bê parastin û di rewşa dawîn de bi kevirek an molotofek bersiv didin hene. Ev jî li gorî xwe tedbîrên xwe digirin û êrîşên xwe yên hovane bêyî ku bitirsin dikin.

Sedama ku ev polêsên xwedî vê ferasetê ne, li bajaran e û xwe wisa ewle dibînin ku ji çiyayan û ji gerîlayan gelek dûr in. Pêwîst dike ku tahma berxwedaniya Oramar û Zapê de, bersivek ji wan re bê dayîn û wê bê dayîn jî. Ji niha de, tirsek wisa ketiye dilê wan, êdî ji siya xwe ditirsin. Ewlekariya lojmanên wan zêde bûne, gelek ji wan navnîşanên xwe diguherin û dibe ku hinek ji tayînên wan derên. Bes hinek ji wan polêsan hene ku, ew heft qat bikevin binê erdê jî wê hesap ji wan bê pirsîn. Madem kî tu bêyî ku bitirsî, li hember qemerayan poz didî û destê zarokan dişkînî, wê demê tu jî hesabê wê bidî. Di rastiyê de di pratîkê de nîşandayînê re gotin, ji me re rêgez e, bes bila gelê me bizanibe, di asta herî jor de gerîla di wê biryariyê de ye ku hesap ji van derdoran bipirse.

Wê roj bê, ji ciyek ku qet texmîn nakin, di dilê wan teqîn pêk bên.