Yekîneya xweser a Şehîd Viyan
 

vaye mîna ku tu dibînî
her şer dike xweşik dibe jin
na na,
ku tu nebêjê jî ez dizanim
pênûsa min ji te re şer venegot
min nekaribû bigota ya ku neyê gotin
bila were Abîdîn nîgar bike
wêneyê vî şerî
can yek, doz yek, rê yek, rêheval yek
û dema ku min soza
di xeta ku min xêz kiriye heta mirinê bimeşim da
min şiyara te diqîriya!
“Şoreş kesayetiyên bi bahoz dixwaze”
Şehîd Bêrîtan

Dîrok 15’ê Sibata 1999

Roja ku çira vemirîn, dil neman, mejî tevizîn, şev veneguheziya rojê, kûlîlk venebûn, çûk neçîkiyan…

Êdî ziman nediaxiviyan, kêliyên ku bi tenê çav diaxiviyaN bi ziman dibû… pirsên ku bersiv nayên zanîn, lê pirsên bi çavan dîsa dîsa dihatin pirsîn! “Rast e, çima? Emê niha çi bikin?”

Dinyaya li hember lêdana dilên bi şewata agirê laşan bêdenmayî…

Dîrok 15’ê Sibata 2008

Ji wê rojê heta niha tam 9 sal bihûrî…

Jiyan, têkoşîna berdewamkirî, lê ew ezaba wijdanî ku kêmrêhevalî afirandiye… Bi pejinkariya gotina, “Ey gerîla mejî û dilê xwe paqij bigire” qe nebe em gihîştin têkoşîna cewherê xwe.

Ji bona Rojê û zarokên agir ku li diyarên hêviyê ji bêhêvîbûnê re hatibûn mehkûmkirin, bi Roja ku ji bona ronahiya hêviyê, bi jiyanê re şitlên xwe bi axê re bike yek, laş germ dibin û pê re ax germ dibe…

Dil û mejiyê bi tijî hêvî hatiye afirandin, hêviyê li çiyayên ku xweşikahiyên bêhempa yê xwezayî ne berz dikin. Hele yek jî keçên Apocî? Bi şanaza kurdbûn û jintiyê, her roj hewl didin zêdetir serokatî hembêz bikin û pratîka wî ya pîroz hîs bikin. Bi hîskirin û jiyankirina serokatiyê, ne tênê di 24 saetan de, hewl tê dayîn di 25 saetan de xwerexneya kêmrêhevaliyê bê dayîn.

Afirandina hest û ramanên nepejirandina komployê re, piştre nûçeyên jahrîkirinê! Û careke din hemû jin ji bona serokatî hêsrên xwe herikandin dilê xwe. Hêsrên xwe herikandin, herikîn bi hêsran pêk hat û xwe gihande avên Marmarayê.

Te dî dibêjin ya, hîsên jinê bi hêz in, dibe ku vê gotinê yên ku herî zêde jiyan kirin, jinên kurd ên gerîla bûn. Hêsrên jinên kurd xwe gihandin avên Marmarayê, ku ev tenê ne ji çavan diherîkî, ji mejiyan diherikî.

Tenêbûn, xwedawendî û newekhevîbûna ku rû bi rû ma hîs kir. Jinên kurd hîs kir, hîs kir û pê re rastiya xwe dît. Ehrîmanan, serdestan ji her hêlê de êrîşên xwe berdewam dikirin. Li hember vê jina ku Rêber Apo afirandiye ma disekine? Wê çek bigire destê xwe û derê çiyê û li hemberî dijminê xwe sonda têkoşînê bide. Serokatiya xwe difikire û diçe çalakiyê, serdagirtinê, kemînê, sûîkastê, mayînê… û hinek jê tu car dîlketina serokatiya xwe qebûl neke û laşê xwe da ber agir.

Hest û ramanên xwe dide agir û bi her çirûskî ji dijminên xwe tolê digire. Bi bextewariya bêdawîn çirûskan daye, bi dirûşmeya “Bijî Serok Apo! Bijî Serok Apo! Bijî Serok Apo!” bi xweşikahiya agir re, dara jiyanê hemêz dike. Û agirê Viyan, agirê pîroz têk dibe.

Serkeftin a Viyanê ye, serkeftinên a jina kurd e, serkeftin a serokatiyê ye. Jina kurd her roja ku diçe bi hêz dibe. Xwerexneya me ya ji bona serokatiya xwe, ne tenê bi çekê, bihêzkirina hest û ramênên xwe dide. Jinên ku li çiyayên azadiyê şensê têkoşînê ditine, afirînerê rastîn ê vê jiyanê dizane û her roj soza xwe dide. Dibêje “Ya bi serokatî re ya jî qet” têkoşîna xwe hemêz dike û pêşeroja serkeftinê di xewn û xeyalên xwe de dibîne. Gerîlayên jin bi xewnên xwe dijîn. Li ew çiyayên ku serokatî 40 sal hesretiya wê kir, serokatiya xwe hîs dike û hesretê diqedîne. Dixebete jina kurd, dixebite û her dixebite.

Û bang li ROJ’ê dike;

“Serokê min, bi nirxên ku we afirandiye em îro dijîn û têdikoşin. Me pir bêriya te kiriye, em gelek gelek ji te hez dikin. We digot hezkirin ked dixwaze, emê jî ked bidin û we ji wê odeya biçûk derînin û bigihînin çiyayên azad ên Kurdistanê. Vaye ev roj bi tîrêjên we, wê hemû laş bibin yek.”

We digot;

“Em wekî jin û mêr ku ji azmûnên sotîner ên jiyanê derbas dibin, me ji hev û din re soza wekhevî û azadiyê da”

Vaye wê rojê, em zorokên rojê, emê li hevdu binêrin û bibêjin, “EM LISERKETIN”

Me gelek bêriya we kiriye û em gelek ji we hez dikin.