Erdal Dêrik

Min berê xwe da saetê. Ji donzdehan re çend xulek mabûn. Em ketin rojeke nû. Saeta di destê min de saeteke dijîtal bû. Lewra wê piştî çend deqîqeyan tevahî reqamê xwe wê biguhertana, wê bibûya “Mon 98.9.14”

Belê!

“Mon” bi îngilîzî yanî roja duşemê. Roj jî çardehê îlonê bû. Lê ger saeta min a badanê bûya, wê tevahî derzikê wê li ser reqema dozdehan biciviyana û nîşaneya rojeka nû bikirina. Her wisa çavê hejmara saetê bi roja nû re wê werin guhartin. Wer xuya bû ku sibeyî jî wê tev di nava guhartinan de be.

Piştî em kombûn, fermandarê eyaletê heval Cemal hat pêşberî me. Ev cara yekem bû, ez rastî tiştekî wisa dihatim. Lewra jî ev dîmen pir ji min re balkêş hat. Erê, dem nîvê şevê ye. Stêrk li ezman dibiriqin, dem bi dem dengê topên hawanî tê. Em jî di kurtecivîna nav Katoyê de ne. Pir xerîb bû ev dîmen. Lê gava şerê duh dihate bîra min, pêwîstiya civîneke kurt xwe ferz dikir. Min guhê xwe baş vekirin û çavê min jî li reşê fermandar e. Ji ber tarîtiya şevê, dîmenê rûyê hevalê Cemal baş diyar nedibû. Lê gava dest bi axaftinê kir, hemû hişê min çû ser axaftina wî. Vê carê jî weke her car bi axaftina “hevalno!” dest bi civînê kir.

“Hevalno! Wekî hûn dizanin me pîlansaziyek çêkiribû. Lê ev pîlan wekî ku me xwestî pêk nehat. Sedema vê piştre emê gufûgo bikin. Piştî ku pîlan nûçû serî, me biryar girt ku em Katoyê berdin û vala bikin. Hûn hemû jî vê yekê dizanin. A niha ez baş dizanim ku gelek pirs di serê hevalan de digerin. Serê van pirsa de pirsa “Em çima vegeriyan Katoyê tê?” Bi kurtî sedema xwe ya bingehîn ev e; me li cîhaza bêtêlê yê dijmin guhdar kir. Em di cîhazê de fêrbûn ku, dijmin her der dorpêç kiriye. Hemû rê xistine bin kontrolê û kemîn vedane. Ferman ji tevahî leşkeran re hatiye dayîn ku di kemînan de hişyar bin. Lê sedem ne tenê ev e. Sedema dinê ev e ku, şev dereng bû. Hêza me jî giran e. Hejmar zêde zêde ye. Ne ku me nekarî em Katoyê berdin. Me dikarî, lê ciyê ku em pê ve biçûya piraniya xwe zozan in, rût in û ji bona pevçûnê pir zêde baş nîn in. Lewra ger rewşeke pevçûnê çêbibûya wê rîskeke pir mezin bi xwe re bianiya û çi hêz biketa pevçûnê wê bi windahiyên mezin re rû bi rû bimaya. Li ser vî esasî me biryar girt em vegerin Katoyê. Di Katoyê de herî kêm mirov dikare bêminet şer bike û li ber xwe bide. Dijmin jî wê bi rihetî nikaribe bi ser me de bê, lê dîsa jî ez dibêjim; pêwîst e rêzik û ziraviyên şer wekî saetê bişixulin. Ji bo vê, ger me berê îhtîmala şer datanî, ji niha û pê ve emê vê îhtîmalê ji holê rabikin û ez zelalî dibêjim, ji sibê de şer e. Hem jî şerekî bêhempa ye. Dijmin dixwaze hêza me tev têbixe nav şer de û me bike hedefeke vekirî ji teknîka xwe re. Jixwe bê teknîk nikare were ser me de bê. Emê jî neyên lîstika dijmin. Hûn hêza me dibînin, ji sed hevalî zêdetir e. Ji van hevalan teva tenê bîst heval wê ji bona pevçûn û şer çeper bigirin. Wê şer li ser milê van bimeşe. Ez di wê baweriyê de me ku, her bîst hevalê me wê bikaribin bibin bersiv ji êrîşên dijmin re. Tenê ya pêwîst heval li hev hişyar bin. Wê demê tevahî êrîşên dijmin wê bêencam bimînin.

Li derveyî bîst hevalan li vir bimînin. Wê tevahî hevalên din biçin xwe bidin ciyekî saxlem. Li gorî pêwîstiyan wê alîkariya tê xwestin çêbibe. Aniha piştî ku hevalan sererastkirin çêkirin, hevalê ku li vir bimînin pêwîst e biçin çeperên xwe baş amade bikin. Pêwîst e heval tev li ser tetîkê bin û wê di mesafeya bombeyê de li dijmin bidin. Ji ber ku gava ku dijmin bikeve mesafeya bombeyê, nikare bi rihetî teknîka xwe bikarbîne. Li gorî guhartinên ku çêbibin emê perspektîf û fermanên pêwîst bigihînin hevalan. Em di vê hêlê de bi tevahî hevalan bawer in û ji niha de serkeftinê dixwazin.”

Wê bidome…

<nêvîsên berê>