Dîroka nivîskî her dem ji hêla sinifên serdest ve hatiye nivîsandin.

Hêzên desthilatdar di dîroka xwe de, tenê şerê ku wan lidarxistiye nivîsandine. Bes dîroka rastîn, ji hêla bindestan ve li hemberî hêzên serdest ên îktîdara dewletparêz de hatiye afirandin.

Di rastiyê de, gerîla hêzeke ku têkoşîna gelan ku ji bona demokrasiyê dane berdewam kiriye û li hemberî zihniyeta dewletparêz têkoşîn daye. Gerîla bi têkoşîna xwe ya çekdarî, li hemberî her cure polîtîkayên çewsandin û tunekirinê yê hêzên emperyalîst, bûye bersiva daxwaza gel a azadî û demokrasiyê. Sîstemên dewletparêz her dem xwestine demokrasiyê bi sînor bikin, gel bênefes bihêlin; li hember vê yekê gerîla bi têkoşîna çekdarî rawestiyaye û ji bona jiyaneke azad û demokratîk gel rakiriye tevgerê.

Li hemberî artêşên bi pergal ku xwedî teknîkeke pêşketîne û hejmarên wan digihê milyonan, gerîla bi xweseriya tarza xwe ya şer, bi komên biçûk, di şûna teknîk de zêdetir bi îrade û ramana însan ku li pêş e, artêşên bi hejmar gelek zêdetirin têk biriye. Di dîrokê de mînaka herî mezin û balkêş, şerê gerîla yê Vîetnamê ye. Emerîka ku xwe wekî hêza herî mezin a dinyayê dihesibîne, gerîlayên Vîetnamî bi şerê gerîlatiyê li ser ketine.

Di vê wateyê de, herî zêde erdnîgariya Kurdistanê bûye qada çewsandin û qirkirinan. Vaye PKK û milê wê yê leşkerî gerîlayên Kurdistanê, di zirûfeke wisa de derketine. Gerîlayê ku xwe bi çekên partiyê xemilandiye, gelê kurd ku bi tunebûnê re rû bi rû hatibû hiştin, ji xwebûna xwe hatibû derxistin, li hember vê rastiyê gerîla bi têkoşîna xwe ya çekdarî gelê kurd bi rastiya xwe da nasandin, azadiyê û demokrasiyê bi gel da fêmkirin û di vê oxirê de bedelên mezin da.

Gerîla ne tenê bi têkoşîna çekdarî ku daye, bi afirandina kesayetên milîtan li gel bandor kiriye. Piştî bi pêşveçûna têkoşîna gerîla, di nava gel de ev dihatin gotin: “Em dikarin hemû keçên xwe bi dilekî rihet radestî gerîla bikin.” Bifikirin di rewşeke ku kuştinên bi navê namûsê di asta herî bilind de dihatin jiyandin û bandoriya feodaliyê ya giran ku li ser gel hatibû ferzkirin, radestkirina keçên xwe ji bona gerîla, di civaka kurdan de pêşketineke şoreşî ye.

Di salên destpêkê yên têkoşînê de, dema komên gerîlayan diçûn gundan, bi hal û tevgerên xwe li gel bandor kirin, ji bona ku gel vekêşin nava têkoşînê û bi rêxistin bikin ev roleke sereke lîst. Ji ber vê sedemê, di gerîla de ya herî girîng çand û tarza jiyanê û bi tevayî asta partîbûyînê ye. Bêyî partîbûyînê, jiyankirin û li Kurdistanê gerîlatîkirin ne mûmkûn e.
Me di dîroka têkoşîna xwe ya çekdar de dît ku, nêzîkatî û feraseta çeteyan ku ji çanda partiyê û exlaqê partiyê dûr ketibûn, zirarên mezin dan û kirin ku ew baweriya ku gerîla bi jiyan û sekna xwe dabû gel bişkê, sîstema cahşîtiyê bi hêztir be û bûn sedem ku hinek eşîr bi me re dijminahî bikin.

Divê em ji bîr nekin ku, milê herî girîng ên gerîla gel e. Bêyî gel jiyankirina gerîla û têkoşîndayîn ne mûmkûn e. Wekî mînaka masî em her car dibêjin; “masî” gerîla be, gel jî “bahr” e. Ji ber vê yekê dijmin ji bona ku gel û gerîla ji hev biqetîne, li Kurdistanê bi hezaran gund şewitand û xwest erdnîgariya Kurdistanê vala bike. Her wiha di nava gerîla de jî, nêzîkahî û çalakiyên li dij xetê, ji polîtîkayên dijmin re xizmet kir û bi salan têkoşîna vê yekê hate dayîn. Li hember vê yekê bi rêberiya serokatiya me ev nêzîkahî û ferasetên çetevanî têk çûn.
Di gerîlatiyê de xaleke girîng jî, jiyana gerîla ye.

Hêza gerîla ku çiya herî baş dinirxîne, bi berfirehî û bi kûrahî bi dest digire, operasyonên dijmin ên ku ji 50 hezar leşkerî pêk tên vala derdixîne.

Artêşa tirk ku bi hejmar di nava artêşên dinyayê de ciyê xwe digire, li hemberî wan û li hemberî hêzên paşverû yên dewletên heyî, ji bona ku gerîla şer bike, li ser bikeve, xala herî girîng ku li ser bê sekinandin disîplîn e. Li hemberî êrîşên dijmin, encax em dikarin bi sekneke disîplîn û bi rêxistinî dikarin bisekinin û ji dijmin re bibin bersiv. Yekîneyeke gerîla ku bê dîsîplîn be, wê nikaribe li hember dijmin bisekine û li ser bikeve. Windahiyên berê nîşan da ku, nêzîkahiyên ku dijmin cîdî nagrin, kêyfiyet, bêdisîplînî û tam pêkneanîna rêgezên gerîlatiyê bi me dide windakirin.
Vaye ji bona erzakek, ji bona torbeyek ar ketina gundek, bi saetan an bi rojan li gund mayîn, her wiha bi awayekî vekirî, bê tedbîr li erazî ger, regeza veşartîbûnê esas negirtin, mîna ku di salên dawîn de bi pêş ketiye bi telefonan axivîn, dike ku ew yekîne bikeve bin kontrola dijmin û ji holê rabûnê re rû bi rû bimîne.

Ji ber vê sedemê gerîla li ku derê dibe bila bibe, dibe ku zirûfeke ku derfetên wê zahf be jî an dibe ku li ciyekî ku derfet bi sînorbin jî, pêwîst e jiyana leşkerî û disîplîn di her kêliya jiyanê de bê pêkanîn. Divê disîplînê ne ji bona ku mecbûr e pêk bîne, pêwîst e ji xwe re bike rêgezeke jiyanê û ji dil û can bîne cî.

Bi disîplînê re di gerîlatiyê de veşartîbûn û tevgerîbûn jî divê bingeh bin. Dema ku em bi awayekî veşartî tevbigerin, ji nişka ve li dijmin bidin û bi awayekî ewle xwe bi paş ve bikêşin, di şer de afirîner û xwedî însiyatîfbin, emê tu carî nekevin bin kontrola dijmin û emê derbeyên giran li dijmin bidin.

Yekîneyeke gerîla ku di warê îdeolojîk de xwe bi pêş ve biriye, li gorî rihê pêvajoyê di çalakiyên xwe de taktîkên dewlemend bikar bîne, wê tu carî ji dijmin derbeyên giran nexwe û şehadet çênebin.

Divê gerîla di şer de li hemberî dijmin bi lez û kone be. Li hemberî her cure êrîşên dijmin, xwedî zekayeke pratîk be da ku di heman demê de bibe bersiv, taktîkan bi pêş bixe û dijmin şaşwaz bike. Divê gerîla di çalakiyan de bi plan û hesab be, taktîkên pir cure û dewlemend bi pêş bixe, moral û motîvasyon û afirîneriyê tu carî winda neke.

Divê di serî de, her yek ji me di zanebûna partîbûyînê de be û bizanibe ku disîplîna leşkerî û hemû rêzikên gerîlatiyê wê me ber bi jiyaneke azad de bibe û van hemû tiştan bi dilsozî û ji dil û can kirin, wê rê li ber serkeftinê veke.

Encax em xwedî pratîkeke wisa bin, emê bikaribin layîqî şehîd û serokatiya xwe bin.