Di rastiya Kurdistanê de girêdana artêş û partiyê xwedan girîngiyeke mezin e. Li Kurdistanê partîbûn nebe pel jî ji cihê xwe naleqin û ev rastî îro hatiye fêmkirin. Civakekî ku ji xwe biyanî bûye li Kurdistanê serwer e. Biyanîbûneke wiha gelê Kurd bi rastiya xwe rêknexistin, şernekirin û neaxivandinê re rû be rû hiştiye. Mejî, dil û hênaseya gel hatiye dîl girtin. Rastiyeke Kurdan ew e ku ji bo kesên din xebitîne, ji bo kesên din şer kirine û ji bo kesên din jiyane. PKK li Kurdistanê di nav van rastiyan de derket holê. Bû partiya dîroka ku ji xwe biyanî bûye vajîkirin û sererastkirinê. Bi vê rêxistinê re gihişt rastiya gelekî ku ji bo xwe dihizire, rêxistin dike, şer dike û dijî. Ji bo bahsa hebûna gelekî ku bi tunekirin û mandelkirinê ve rû be rû maye were kirin, divê gihiştibe hişmendî û rêkxistineke berxwedaniyê. Em dikarin bi sazîbûneke partiyê re vê hişmendiyê, bi artêşê jî vê berxwedaniya rêkxistî bibînin. Gelê Kurd di dîroka xwe de hindik şer nekiriye. Wekî gelekî ku herî zêde çek bikaranîye derbasî dîrokê bûye. Di şerê yeka yek de qet bi bin neketiye. Di gel vê rastiyê qet ji bo xwe şer nekiriye, çek li ser navê kesên din û bi çewtî bikar aniye. Mirov nikare bahse rêxistineke leşkerî bike. Partî di vê wateyê de bi rolê beralîkirinê ve derket pêş û pêkhat. Di şert û mercên Kurdistanê de destpêkê bêyî partîbûnê wekî hêzeke şer artêşek sazkirin bê derfet bû. Di dîrokê de piştî Medan li dervayî demên sînordar tu rêxistineke leşkerî ya Kurdan çênebûye. Li ser navê hêza şer çetegerî, peşmergetî û rêbirî hatiye kirin. Bi hêzeke wiha li hember artêşa dijminekî berxwedanî ne pêkane. Di vê bingehê de hêzên şerker berjewendiyên teng, ên mabatî û êlî derbas nekirine. Piranî ji bo van berjewendiyan ya bi hev re pevçinîne, ya li ser navê hêzên dîtir şer kirine yan jî li ser bingeha hevkariyê çûne xiyanetê û bûne sedema windakirina hêzê. Li vê derê sedemê windakirina hêzê ne şert û merc an jî kêmbûna hêza mirov e. Li vê derê tişta kêm armanc û îdîa bûn. Ango rêxistineke ku van biafirîne nebû. Ji ber vê yekê berî her tiştî li Kurdistanê amrazekî ku bibe dengê civakê û riya rast nîşan bide hewce dikir. Ev amraz jî partî ye. Diyardeya partiyê her çiqas di civakê de tenê berjewendiyê qismeke civakî vegotin bike jî diviya PKK li Kurdistanê bi awayekî cuda pêşbiketa. Di vê wateyê de PKK wekî partiyên dîtir nola partiyeke çînî an jî partiya hinek kesan pêşneket. PKK bû hêza tevahî civakê. Heta mirov tenê nikare vê yekê wekî netewbûnê jî bigire dest.

Diviya partî di warê felsefîk, birdozî û ramyarî de ji bo gihiştina armancên civakê bibûya şêwazekî rêxistinê. Ji bo vê jî hewcedikir ku pergaleke ramanê ya bi vî rengî vegotin bike û ji vê re bibe hêza pêşeng. Sazîbûna artêşê û rêxistina wê jî di bin rêbertiya partiyekê de afirandin ya herî rast bû. Jixwe wisa jî bû û pêşket. Diviya li Kurdistanê hêz û artêşeke wisa hebûya ku ji aliyê tu kesî ve nikarîbûna werin astengkirin. Dîsa heta gihiştina armancê di bingeha birdoziyê de divê karibe gelê xwe rêxistin bike û astengên ku dertên holê derbas bike. Ji bo van erkan di serî de bawerî, vîn û bixwe bawerî ferz e. Evana jî bûyerên ku ji aliyê partiyê ve tên afirandinin. Ji bo artêşeke xurt, nekeftî û rêzkarî rêbertiya partiyê ferz e. Tiştê ku berê çekê diyar dike, û tundiyê rast beralî dike divê birdoziyeke xurt be. Pêşketin û têkiliya PKK-ARGK jî bi vî rengî bû. PKK hate rêkxistin û pêşket. ARGK hate damezirandin. PKK û ARGK di nav hev de hate rêkxistin. Wekî goşt û neynûk bi hev ve hat girêdan. Tişta ku li ser artêşê serwer û meyla artêşê diyar kir partî bû. Mîlîtaniya PKK dihat wateya şervan û fermandarekî xurt.

Di paradîgmaya serdema nû û stratejiya parastina rewa de, pêşengtiya partiyê xwedan girîngiyeke mezin e. Îro jî serkeftina artêşê di partîbûyinê re derbas dibe. Tevgera me ya azadiyê xwe bi her awayî nû kiriye. Ji gerîlatiya klasîk derbasî gerîlatiya nûjen bû. Ji ARGK derbasî HPG’ê bû. Ev guhertinên qewimîn tenê di têşeyê de nebûn. HPG di sazîbûna xwe ya serdema nû de, di mîsyon û rêkxistina xwe de hin guhertin kir. Ji sazîbûna wê ya kevin cudatir e. Di serî de di bingeha nûbûna birdozî de rastiya wê ya bûna hêza parastinê heye. Şîddet, bi qasî ji bo çareseriya siyasî pêwîst dike tê bikaranîn. Ne ji bo êrîşê ji bo parastinê esas tê girtin. Ango şîddet ji bo hinek erkan tê bikaranîn. Ev erkana jî; Serokatî, gel, nirxên têkoşînê û xwe parastin e. Gava ev nirx ketin xeteriyê, dê bi tundiyê vê xeteriyê ji holê rake.

Di roja me ya îroyîn de rêbertiya partiyê di nav Hêzên Parastina Gel de xwedan girîngiyeke mezin e. Di HPG’ê de pêwîst e pergala partî û artêşê di bingeha paradîgmaya serdema nû de bê pêşxistin. Partî di nav pergala KKK’ê de wekî hêzeke pêşeng a birdozî û felsefik cih digire. Ji tevahî pergalan û rêxistinên xweser re pêşengiyê dike. HPG di nav pergalê de wekî hêza parastinê cih digire. Xwedan rêxistineke xweser e. Partî û artêş di nav pergala KKK’ê de di nav hev de nehatiye birêkxistin. Her yek ji wan di nav xweseriya xwe de cih digire. Saziya partiyê di warî birdozî û felsefîk de hêza pêşeng e. Ev pêşengiya wê ji bo HPG’ê jî derbasdare. Dîsa HPG di nav pergalê de koma mîlîtana ye. Çavkaniya hêza pergalê ye. Saziyeke ku kadroyên ji partîbûyinê re namzet in di nav de cih digire. Di wir de cih girtin nayê wateya partîbûyinê. Wekî stratejiya me ya berê partî û artêş di nav hev de nehatiye sazkirin. HPG rêbertiya birdozî-felsefîk esas digire. Di vê wateyê de partî bi rolê vê rêbertiyê ve radibe.

Di HPG’ê de li ser bingeha çanda partî-artêşê têşegirtin heye. Di warê birdozî de gihiştina civaka demokratîk-ekolojîk û azadîxwaziya zayendî hedefa sereke ye. Bi vê îdîayê re mirov afirandin û di vê bingehê de jî gihiştina binesaziya civakê erkeke pîroz e. Li dervayî pergalên dewletî, jiyan û ramana mirovên azad afirandin xwedî girîngiyeke mezin e. Divê kesayet destpêkê vê di xwe de biafirînê û di civakêk de jî jiyanî bike. Dîsa sîstema dewletên desthilatdar ya ku mirovan dixe nav têkiliyên koledar û bi nêzîkatiyên antî-demokratîk re rû be rû dihêle pêwîstê bên derbaskirin. Rastiya civakeke ku bi nirxên serdemê re bûye yek, mirov bi mirov re û bi xwezayê re di nav ahengekê de ye, tê pejirandin. Divê di serî de di nav HPG’ê de paradîgmaya nû bi xeta leşkerî re bi her awayî bê jiyanîkirin. Jiyana artêşê jiyaneke bi rê-rêzik û rêzkariyê. Bi rihekî fedaî ku xwedan hişmendiya partî û rêzkariya artêşê ye, jiyanî dibe. Ev jiyan çand û şêwaza jiyana Apoyî ye. Di çanda me ya jiyanê de guhertin û veguhertineke her daîmî heye. Ev têkoşînek e. Her tim ya kevin bihurandin û gihiştina ya nû tê hedefkirin. Çeka me ya herî girîng ya ku çanda me ya jiyanê pêşve dibe çeka rexnekirin û rexnedayinê ye. Rêber Apo di vê çanda jiyanê de li hemberî kêmasî û çewtiyan helwesteke radîkal raber dike. Van kêmasiyan di serî de ji bo xwe û ji bo derûdora xwe napejirîne. Di her şert û mercî de ya nû afirandin ji bo wî bengîniyeke mezin e. Dixebite û dihgihêje vê. Afirandina pêşketinan di asta jiyanîbûnê de digire dest û li anagorî wê nêzik dibe. Ji ber vê yekê Apocî rast û tijî dijîn. Gava kêmasiyan dibînin rexne dikin û li hember rexneyan jî rêxnedar nêz dibin.

Di nav HPG’ê de di jayana partî-artêşê de mijareke jêveneger jî çanda demokratîk e. Di tu şertan de nêzîktedayinên desthilatdar û koledar napejirîne. Bi xweşbînî heq û hiqûqê mirov esas digire. Di jiyanê de ji bo biryar girtinê ji nêrîn û pêşniyariyan re bi xweşbinî nêz dibe. Wekî pêdiviya demokrasiyê cudatiyan nola zengîniyekê dipejirîne. Van ji bo armancê werdigerîne ser hêzê. Vê hêzê dike biryardarî û bi rêzkarî emir û fermanan pêk tîne. Di nav HPG’ê de, di çanda partî û artêşê de wekî pêdiviya demokrasiyê jiyana bi rêzik û rêzkarî bingeh digere. Vê yekê ne mîna mecbûriyetekê nola pêwistiyeke hişmendî bi bawerî, hezkirin û ji fedilê dil dike.

Di HPG’ê de yek şertê bingehîn jî çanda jiyana kolektîf e. Ezparêz û li gorî xwebûyinê zêdetir parvekirinê esas digire. Ev parvekirin di serî de di warê manewî de dest pêdike û pişt re jî parvekirina madî pêş dikeve. Jiyaneke hevpar esas tê girtin. Bi her awayî nêzîkatiyên ezparêz û xwe dana jiyînê hatiye mahkum kirin. Di çanda me ya partî û artêşê de parvekirin arîşeyeke mezin diafirîne. Xwesteka xebatkirinê hîn zêdetir dibe. Di têkiliyên nav mirovan de, çanda ku bingeh tê girtin gelekî girîng e. Bi her awayî nêzîkatiyên berjewendparêz, herêmî, ehbap-çewiş, malbatî, êlî, hemşeritî û zayendî wekî têkiliya pergalê dibîne û red dike. Têkilî bi rengekî siyasî tên destgirtin û di bingeheke rêzkarî de jiyanî dibin. Li ser esasê rêhevaltiyê nêzîkatî tê pêşxistin. Ji her curî ol, ziman, mezhep, qewm, çîn û zayendê re nêzîktedayineke xweşbînî heye. Mirovan bi nasnameya wan naskirinê esas digire. Yê me jî xeteke me ya birdozî heye. Hemû nêzîkatiyên çînî xwe bisepînin dê ev yek ne di cih de be. Di ronahiya van rastiyan de ji ber zayend an jî nasnameyê cewaziyê naxe nav mirovan. Jiyaneke wekhev û azadîxwaz heye. Jiyana artêşê jiyaneke leşkerî ye. Di jiyana leşkerî de tanzîm, rêzkarî û têkiliyên jêr-jor heye.
Di serî de her endamê artêşê divê nêzîkatiyeke li anagorî hewcedariyên şer esas bigire. Dorhêla şer dorhêleke agir e. Cihê hebûn û tunebûnê ye. Yê ku li anagorî rêzikan tevbigire mafê jiyînê bi dest dixe. Bêrêzikiyeke herî biçûk jî carnan dibe sedemê mirina mirovan. Ji ber vê yekê rêzkariya jiyana leşkerî jidest neberdan gelekî girîng e. Jiyana artêşa me jiyana gerîla ye. Gerîla ew kesê ku rê û rêzikên gerîla bi cih tîne ye. Gerîla, li hemberî hêzeke mezin di nav bê derfetiyan de tevî hêzeke biçûk têkoşîn dayin e. Rihê vê, dêrûniya vê, afirîneriya vê û hêza vê destnîşan kirine. Gerîla ji bo hedefên xwe pêk bîne divê di armanca xwe de kîlit bibe. Gerîlatî hostetî û qabiliyetê dixwaz e. Hêza wî/ê ya herî mezin hêvî ye, bi rêgezên xwe ve girêdayî mayin e. Rêzikan yeka yek pêk tîne û wêrek e.

Serkeftin, armancên xwe pêkanîne. Ev pênas bi gelemperî rast be jî ne bes e. Di gel vê serkeftin xistina ewlehiyê û her daîmkirin jî xwedan girîngiyeke mezin e. Carna di encama tesadufan de jî serkeftin tên bidest xistin. Lê ev serkeftin mayinde nabin. Li Kurdistanê pêşketinên bi vî awayî çêbûne lê belê bi êş û jan encam girtine. Bi vê re li Kurdistanê di asteke jor de ked, û hewl hatiye dayin, wekî lehiyê xwîn hatiye rijandin lê dîsa jî serkeftin nehatiye bidestxistin. Sedemê vê nebûna hêzeke pêşeng a birdozî, ramyarî û rêxistinî bû. Ger hêzeke girêdaniyê ya birdoziyê nebe vîneke serbixwe jî dernayê. Birdozî ji bo afirandina jiyana pêşerojê ye. Pêşeroja mirovan li ku derê ye wê dest nîşan dike. Bi van armancan re dilsozî û li anagorî vê sekneke hêzdar vînê derdixîne holê. Ev yek jî arîşeke xurt diafirîne. Tiştê ku me ber bi van armancan ve ango ber bi pêşerojê ve dibe amraza partîbûyinê ye. Bi rêbertiya partiyê her serkeftina ku bi rengekî zanyarî dertê holê mayinde dibe. HPG jî ji bo pêkanîna armancan hêzeke leşkerî ya gerîla ye. Gava ber bi armancê ve çûyin pêşdikeve vîn û arîşeya vê afirandin jî bi birdoziyê dibe. HPG saziya pêkanîna erka ye. Divê serkeftina van erkan jî hebe. Zêde şensê windakirinê tune ye. Pêwîst e bibe gerîlayê serkeftinê. Di xeta parastina rewa de, serkeftin û serxistin bi rêbertiya partîbûyineke rast ve dibe.