Erdal Dêrik

“Ma wê rojek were ezê te bibînim…”

Kî dizane?

Ji hev û din dûrketin bûye wekî parçeyek ji mirinê. Nizanim! Ne ev şensê her dilekî ditepite û lê dide an jî çarenûs e. Rastî ye an derew e. Ne diyar e.
Ji hev û din dûr ketin, di hundirê xwe de bi êş û hesretan têjî ye. Di dilan de birînên bêxwîn vedike. Carnan ji axîn û keserên kûr ji nav lêvan derdixîne û pê re jî rojên hatine jiyankirin, wekî xeyalan di ber çavan re derbas dibin. Lê nabin rastî.

Ji bêrîkirinan roj dirêj dibin wekî roja herî dirêj ê salê. Şev jî ne bi çîrok û ne jî bi çîvanokan naqedin û dem bi dem di nava damarên mejî de ev hevok derbas dibin; “Ma wê rojek were ez te bibînim”

Dayîkekê reş girêdaye û bi hesreta dîtina lawê xwe yê çeleng û keça xwe ya bedew, bi bendewarî bi vê hevokê dilê xwe germ dike. Evîndar ji evîndara/ê xwe re di kêliya xatir xwestinê de vê hevokê ji hev re dibêjin. Ji bo hevdîtinê çav li riya dimînin. Mirovekî penaber jî, bi hesreta axa welatê xwe ya ku di biçûkaniya xwe di nav gundekî çiya de derbas kiriye, bi hêviya roja vegerê li warê ku lê dayîk bûye. Axa wê hemêz dike, ew jî vê hevokê dibêje. Jin jî bi azadiyê re dipeyivin û bi xeyalên rojên xwedewendiya jin-dayîkê dixebitin û têdikoşin.

Mirovên dîl, di nava çar dîwarên reş û tarî de, bi hêviya ku rojên azad jiyan bikin dibêjin. Ma gelo! Ezê te bibînim…

Gerîla jî ji serê çiyayên bilind, ketine pêvajoya xelasiya ji zilm û desthilatdariyan û ji bo dîtina rêberê xwe yê ku ew gihandine vê astê û afirandinê bi devê çekên xwe pêlên deryaya reş didirînin ta ku xwe bigihînin rêberê xwe û hemêz bikin.

Armanc yek e, daxwaz yek e, hest û hesret tev de yek in. Ev daxwaza dila ye. Daxwazên dila di dilan de veşartîne. Ger em ji vê yekê re bêjin birîna bêxwîn, ma wê derman çi be?

Em hemû dizanin dermanê birînê bi xwîn, diyar in. Pispor û doktorên van birînan pir in û rêka wê jî bi dermanên li hev çêkirî peyda dibin. Lê birînên bêxwîn rihet nabin.

Li ser vê yekê min lêgerîn û lêkolînan kir û ez li vê têgînê di pirtûkan de geriyam. Lê min ne derman ne jî wate dît. Min rakire tûrikê xwe yê sebrê û min berê xwe da ber bi mirovan û ber bi mirovên xwedî ezmûn. Ji bo vê yekê jî ez meşiyam. Gava ku min xwe gihand, min careke din axîneke kûr kişand û ji xwe re got; piştî ku min ji mirovên bi ezmûn ku riyê wî jî vi tecrûbeyên jiyanê spî bûbû û li eniya wî gelek diyar bû pirs kir, min jî ji xwe re digot; êdî derd neman. Lê mixabin mirovê bi ezmûn jî berê min da riyeke dûr, deryayek bêbinî û warekî nenas. Ger min got rêka min yek e, bûne deh. Her yek jî ji ya dinê zehmetir e. Ew dem çîroka lawikê xerîb hate bîra min. Ma hûn dizanin çîroka lawîkê xerîb çawa ye? Kurt be jî ezê bêjim. Belkî bi sûd be.

Tê gotin ku lawikê xerîb ji bo xwe gihandina Cudiya mirada û ciyê ku sefînî ye. Keştiya pêxember Nûh ku ji tofanê xelas bûye û li Cudiyê rawestiyaye ketibû rê. Lê kes nizane eslê vî lawikî çi kes e. Lewra jî jê re dibêjin lawikê xerîb.

Piştî ku çend salan dimeşe, bi pirsan û vir de wê de xwe digihîne çiyayê Cudiyê û bi qasî nîv saet maye ku xwe bigihîne ciyê ku keştî lê rawestiyaye, di vê navberê de rastî mirovekî xêrnexwaz tê.(bi zimanê çîrokê jê re tê gotin şeytan) Di wir de kurtediyalogeg di navbera mirovê xêrnexwaz û lawîkê xerîb de çêdibe û mirovê xêrnexwaz dipirse;

-Lo lawiko! Te xêr e, tê bi ku ve biçî lo! Ma te riya xwe winda kiriye?
-Ezê biçim ciyê ku keştiya pêxember Nûh lê aliqiye. Merem û mirada dilê min ev e. Ma gelek maye ku ez xwe bigihînim gelo?
-Ma ew çiqas e ku tu dimeşî?
-Ev heft sal e ez dimeşim û her pirsyar dikim.
-Bibihûrîne lawo ev heft sal e tu dimeşî, lê divê bi qasî ku tu meşiyayî bimeşî encax tu xwe bigihîniyê.

Bi vî rengî mirovê xêrnexwaz, dilê lawikê xerîb sar dike û ji kerba re taqet dibe û bi qrîza dil li wê derê diçe ser dilovaniya xwe. Heta niha jî goristana lawikê xerîb wekî ciyekî pîroz tê hesibandin. Ji ber ku dilê wî paqij bû û daxwaza wî ji dil bû.

Belê, nîv saet mabû ku merama lawikê xerîb were cî û pêk were. Lê mirovên dilreş û tarî nehiştin ku merama lawik were cî û hesret û hêviya di dilê lawik de hîn jî li wê xakê bêhna xwe dide û xwe tîne bîra her kesî.
Piştî ku ev çîrok hate bîra min, min careke din rakir tûrikê xwe yê sebrê û min ji xwe re got; her çiqasî derd, kul, birîn hebin jî; bêguman bê derman nîn in. Wisa jî ez gihîştim vê baweriyê. Ger tu bixwazî bigihîjî merama dilê xwe, tê tu carî bêhêvî nebî. Dermanê hevdîtinê sebr e, têkoşîn e, bendewarî ye, ked e û hêvî ye. Wekî ku rêberê gelê kurd û mirovahiyê timî aniye ziman û em fêrkirine; “Hêvî ji serkeftinê bi rûmetir e”

Wê rojek were, avên zelal wê di cihokên xwe re biherikin. Mirovên xêrnexwaz û dilreş, wê li ber bayê hêviyê werin paqijkirin. Dayîk wê lawê xwe bibînin, evîndar bigihîjin evîndaran. Penabar wê li xaka dê û bavên xwe vegerin. Her kes wê bi azad bijî. Têkoşer û şervan wê bi rêberê xwe re hevdîtinek bêhempa çêkin û li nava xaka pîroz, li paytexta dila li Amedê bi tilîlî û pêşwaziya gel re wêneyan bikşînin.