ERDAL DÊRIK

Ger aşiq bin, maşûq kî ye?
Ger evîndar bin, evîndara/ê wan kî ye?

Ev ne evîneke kor e,
ev rastiyeke vê yarê ye,
yara bedew,
çelengiya wê,
şepaliya wê dila dikşîne ber xwe,
ji vê yarê re dibêjin Kurdistan!

Sed kes bûn. Tev jî di temenê xwe yê ciwan de bûn, 64 kur û 36 keç. Gelo wê bi ku ve biçin, kî ne, çi dixwazin? Dibêjin ku eşqa azadiyê xwe li perdeya dilê wan daye.

Ev sed kesê ku me behsa wan kirî, tev jî bûne evîndarê vê yarê. Îro wê xwe bixemlînin, lê xemleke bi dilê yarê be. Ev yar jî her xemlê nas nake. Li gorî yarê, xemla klasîk bê wate ye. Xemla demê bi çek û rexte, xemla demê bi şal û şapik e.

Gelo şal û şapik û çek çi ne?

Ev cilên xemlê, cil û bergekî ji bav û diyên van gerîlayan hatine. Li gorî erdnîgara ku têdene hatine dirûtin û amade kirine. Ev wekî çandeke gelê kurd ji dîrokê ve hatiye û heta roja me ya îro rastiyek e. Hebûne xwe diparêze.

Niha wekî dewameke vê çandê û parastina wê bûye. Cil û bergên gerîlayan, ev cil û berg li gorî zirûfê gerîla di çiyan de dibe avantajeke baş ji bo jiyana gerîlayan. Yanî li gorî rengê erdê reng cuda dibin. Bi çend taybetmendiyan, ez dixwazim bidim nasîn.

Şal; bi giştî fireh e. Ji jêr ve teng e, bi qurmîçûnkê xwe hîn bi xeml in. Li kêleka wî du berîk hene. Li navtengê, bi circirtan kemerek hatiye çêkirin. Li pişêyê ji herî kêm sê pîle, çep an rast hatine bicîkirin.

*Îşlik; temam karê şal ê xemlê ye. Her dem bi mil in. Zenda mil û berîk, bi circirtan bi hev ve dikin. Bi zincîr e û du berîk li pêş hene. Carnan jî pir xweşik tê dirûtin. Berîkên taybet li jora berîkê tê bi cî kirin. Di binê îşlik de jî, her dem fanîleyên bi qirik tê li xwe kirin.

Parçayê sêyemîn jî, *çekbend e. Ev parçe jî ji gerîla re pir pir pêwîst e. Wekî çenteyekê timî pêre digere. Carnan yek alî carinan jî du aliye. Herî kêm deh berîk li ser hene. Kûrik pêve hene, wekî mala gerîla her tim bi wan re ye. Gerîla her tiştê ku xwe yê pêwîst, mîna –pênûs, defter, şe, neynik, pîl û hwd.- tê de bi cî dike. Mîna çenteyekê ne di dest de, li ser milan tê gerandin.

A niha jî rêz şûtikê tê. Parçeyekê caw an go qumaş e. Tenik e. Yê leşkerî û gundiyan hene. Lê zêdetir ên gundiyan tê bikaranîn. Ew jî di nav xwe de, yê sentetîk û yê bi sîm hene. Yê herî baş, şûtikên bi sîm in û rengo rengo ne. Li ser nava xwe digerînin û girêdidin. Her gerîlayek li gorî xwe ji 5 heta 20 mîtro li nava xwe dipêçe. Di destpêka fêrbûna girêdana şûtikê bi serê xwe pirsgirêkeke. Ji ber ku hilgirê rextê ku ji 4 jarjûran û 2 narîncokan pêk tê, pêwîstî bi pisporiyê heye ku wekî qalibekî bisekine. Tevayî gerîla di girêdana rext û şûtikê de bûne pispor.

Niha jî em li desmalê gerîla an jî li kefiyê wan temaşe bikin. Bi giştî gerîla, ji rengê kefiyê leşkerî hez dikin, yên leşkerî fireh in û germ digirin. Bes kefiyên gundiyan jî hene. Ew sivik in û bi piranî havînan têne bikaranîn. Li hinek ciyan dibêjin, şeml jî. Piştî ku gerîla kefiyê xwe digirin, pêwîst e werin xemilandin. Yanî rîşikên wan werin çêkirin. Di çêkirinê de, hevalên xort pir zehmetî dikişînin. Lê hevalên keç pir hosta ne. Gelek caran van kefiyan dikin şaşik û didin serê xwe. Wisa jî bejn û bala wan xweşiktir dibe.

Pêlavên gerîla jî ne wekî tu artêşên cîhanê ne. Bi giştî em jêre dibêjin MEKAP. Rengê wan piranî zerekî tarî ye û reş jî hene. Pir sivik, têkûz û rihet in. Piranî bi girêdaneke çep û rast têne girêdan û şidandin.

Piştî ku alavên gerîlayek lê têne kirin û qilêşa xwe jî girt, pir hêja ye mirov ji nêz ve wêneyekî jêre bikişîne û vî wêneyî mezin bike. Lê bila niha, ev wêne bibîne. Ta ku em biçin ciyê lê jiyan dikin.

*îşlik: gomlek
*çekbend: yelekê leşkerî
 

[nivîsên berê]