Erdal Dêrik

Li ser bîranîna Şehîd Brûsk Dêrîk
 

Wê gora min be rojekê, ev axa sar.

Ewê min hEmbêz bike, di nava qelşên xwe yê tî û ziwa de û min veşêre ji dîrokê re.

Bi xwîna min wê tîna xwe bişkîne, û bi xwêdana eniya min wê rewa bigre.

Hestiyên bedena min jî, wê ji axa sar re bibe hêz. Lewra jî ez natirsim ji mirinê.

Ji ber ku wê rojek were axa sar wê singa xwe yî qelişî veke, bipeyive û bêje:“ Li vê erdê û li xakê li ser singa min a tî û qelişî şevekê lawikekî delal û xwînşêrîn hat ba min û li min bû mêvan. Saet derengî şevê bû, tava heyvê jî tunebû, lê stêrkên asîmanan diçirisîn û bêdengiyek mezin hebû, carnan deng û vîzevîza bayê dihat û carnan jî dengê lawirên dianî. Di vê navberê de lawikê delal xwe gihand min û bi xwe re diaxivî, dengê lawik li min biyanî ne dihat, lê min çikir û nekir min nekarî ez binasin, min ji xwe re got: ma gelo ev Brûsk e yan jî Hesen e. Hemû dengên min bihîstibûn min di xeyalên xwe re derbas kirin, lê min nekarî ez binasim.

Ji xwe di van rojên dawiyê de jî dengê top û vîzevîza fîşekan bîrweriya min jî tevlîhev bibû. Lewra jî min nekarî ez lawik ji dengê wî nas bikim û min xwe li hêviya hilatina rojê re girt. Tiştê balkêş lawik bi tena serê xwe bû û rêka xwe jî şaş nekiribû, xuyabû wî jî ez baş dinasîm.

Di wê rojê de ne li cem min, bi nêzîkahiya nîv saet li kêleka min dîsa dengê topên bê rehm dihat, min ji xwe re got dîsa qiyamet rabû. Xwedê xêrke! Lewra jî ev hizir hate bîra min! Dibe ku ev lawik ji vê cengê hatibe, lê ma kanîn hevalên wî yên rê?
Piştî ku lawikê şîrîn serê xwe danî ser sînga min, dem bi dem dengê nalînên kûr dihate min vê yekê jî hîn ez dema ponijandin û min got: ma gelo lawik birîndar e? Bi guman, pirs û bersivan şev li min derbas bû û bûrî. Û ez mame li benda weriya hilatina rojê, ku ez bi rehetî bikaribim li ser û çavên lawikê mêvan tameşekim, belkî ez binasim.

Wê demê kêlî bi kêlî stêrkan xatirê xwe dixwestin û şefeqa serê sibê bi hilatina tîrêjên rojê re hilat. Piştî ku min dîtina yekê li lawik mêze kir, ji qehra re qelşên singa min zêde bûn, wey mala felekê xirab e lawikekî ciwanê di temenê xwe yê 23 salî de, ji birîna li ser singa wî, xwîneke sor î zelal diherike û toza cenga giran li ser xwêdana eniya wî şil bibû, hengê min lê mêze kir, min kir nekir min nenasî. Her çiqasî rengê rûyê wî dişibe Brusk jî, lê ez zelal nebûm. Wî jî, bi rûkenî li qelşên singa min a tî tameşe dikir û weke ku bibêje: “ Ez berê jî hatibûm li cem te bibûm mêvan ma te ez nasnekirim? Navê min Brusk e, birînên min kûr in û ez pir tî me ma tu dikarî ne ji min re avê bînî? Mixabin ne dest hebû ne jî ling hebû û ji pîrbûna re jî çavên min baş nedidîtin. Tenê tişta li cem min hebû ku ez dilê xwe vekim û rojek were ez şahidiyê bikim. Ji ber ku min dizanî ku lawik mavîka xwe ya jiyanê qut kiriye û hatiya birîn, hatina wî ya li cem min jî ku ez wî hemêz bikim.

Min zanî ku Brûsk cengawerekî çiyayê bilind bû bi dehê cengan jiya bû. Lê nesîb hat ku îro li min bibe mêvan û xatirê xwe yê dawiyê bixwaze, xwe û bedena xwe radestî min dike ku ez rojekê lê şahîdiyê bikim lewra jî ew namire jiyan dike.

<nivîsên berê>