Dewleta tirk û her hikûmeta ku tê ser kar, di nava fetlonekeke stewr de diçin û tên. Di tu serdemê de di nava hikûmet û artêşa TC’ê de lihevhêniriyeke wisa kirêt nehatiye jiyandin. Du kirû û saziyên ku wisa dijberên hev in, dema ku mijar dibe kurd, bêyî ku di bêregeziyên xwe de sînoran nas bikin polîtîka dimeşînin. Her çiqas divê di dewletan de artêş bi awayekî girêdayî rêveberiya siyasî kar bike jî, bes artêşa tirk ji bilî peywirên xwe, fena partiyeke siyasî, di her şane û di her biryarên ji bona civakê de, fena mînaka mirîşkê, difna xwe tevlî her tiştî dike. AKP’ya ku qaşo di asûna hikûmetê de ye, di her carê de xuyanga mîna ku artêş li hember demokratîkbûyînê asteng e dide û bi vî awayî hewl dide ku artêş û gelê kurd zêdetir berde hev û bi vî awayî gelê kurd û Tevgera Azadiyê ku vîna gelê kurd a azad e, biecqîne û radest bigire.

Hikûmeta AKP’ê û serkêşên mîna Erdogan û Gul ku bazirganê olê ne, hewl didin bi bikaranîna pirsgirêka kurd re, kurdan ji bona daxwazên xwe yên qirêj bikin qurban û bi vî awayî polîtîkaya bi tevahî serdestî dewletê bibin dimeşînin. AKP ku şûna bibe vîneke siyasî, bi polîtîkayên xwe yên qirêj û bi bazirganiya xwîn û olê, neçareseriya pirsgirêka kurd kûrtir dikin.

Digel ew qas fedakariyên tevgera û serokatiya me ji bona aştî û demokrasiyê, di vê demê de bangên radestbûnê kirin, tê wateya banga zêdetir mirina ciwanan. Tu ciwanên kurd û ciwanên dîtir ên ji gelên din, ji bona ku radest û poşman bibin dernektine van çiyayan. Her cara ku van zagonan derketine, gelê Kurdistan û ciwanên wê, bi dirûşmeya “Em poşman nîn in, em PKK’yî ne!” bersiva pêwîst li qadan dane. Ya ku serokwezîrê tirk fêm nekiriye, van ciwanên ji bona nirxên berz û mezin li van çiyayan e. Li hember van bangên ku bêrûmetiyê ferz dikin, bersiva ciwanên Kurdistanê jî, zêdetir beşdariya refên gerîla bûye. Wê demê ev encam dertê ku, divê serokwezîr û rayedarên artêşê, ji bona xwe Zagona Poşmaniyê derxin. Ji ber ku pratîkên wan, kirûyên poşmaniyê ne.

Dewleta TC’ê û yên ku van bangên bêrûmetiyê dikin bila bizanibin ku, ma me bi deh hezaran welatparêzî qetilnekiriye ku em poşman bibin, ma me 4 hezar gund neşiwitandiye ku em poşman bibin, ma me di şer de gazên kîmyevî, bombeyên mîsketê û napalmê bikarneaniye ku em poşman bibin, ma me dîlên şer înfaz nekiriye ku em poşman bibin, ma me zimanê tu kesî qedexe nekiriye ku em poşman bibin, ma me li ser navê olê û îslamê dînsizî nekiriye ku em poşman bibin.. Welhasil, tu prtatîkeke me ya ku em poşman bibin nîn e. Nemaze em ji kirinên xwe serfiraz in. Gelê me jî bi çavekî pîroz li me dinêre û hetanî dawiyê jî bi me re ye.

Dibe ku kurdên Erdogan ji me hez nekin. Ev tiştek asayî ye. Ji ber ku van bêşimşatên ku xwe difiroşin, ne kurd in û ji ber ku ne kurd in jî, hezkirina wan an nehezkirina wan ne girîng e. Van derdoran an wê riya rast bibînin an jî fena Cemîlê Çeto di nava rûpelên dîrokê ji xwe re cî bibînin.

Heta ku zihniyet ev be, gelê me yê bi rûmet û leheng, wê li qadan bi dirûşmeya “Em ne poşman in, em apocî ne!” hetanî ku Kurdistaneke azad û xweser bê avakirin wê van çiyayan vala nehêlin û tu carî poşman nebin…