Piştî ku hevalê Eşref axaftina xwe qedand, kêmek be jî em ketin ferqa rewşa heyî. Lê gotina wî ya ku “windahiyên me hene” kizînî bi dilê me xist. Hestên me yê tolhildanê di çavên me de diçirisîn. Lê pêwîst bû her tişt di bin kontrolê de bana. Ji ber ku şer tenê bi hestan birêve naçe. Rastiya şer jî, ji vê yekê hîn dijwartir e.

Piştî ku çar şehadet jî bûn pirs, me ji bo demekê vê carê civîna pirsan avête bin hişê xwe û ketin rêzê û birêketin. Piştî ku em gihîştin hevalên xwe yên din, hingê em fêrbûn ku biryara berdana Katoyê hatiye dayîn û emê bi paş de vekişên.

Ji bona paş de vekişandinê hejmara me pir pir zêdebû. Vê yekê jî bi xwe re giranî çêdikir. Dijmin jî dem bi dem ji tirsa xwe re, bê ser û ber eletexmînî erazî gulebaran dikir. Carnan jî li hewayê şiltaqê êgir difirandin. Van şiltaqê êgir jî tevgera me hindek girantir dikir.

Hetanî ku dengê cengê hebû, derziya xulek û çirkên saetê weke “Tiralê Bexdayê” dilebitîn. Niha jî fena mehîneke germbûyî tu nikare serê wan bigire. Belkî jî ji me re wisa dihat. Bi rastî jî wisa bû. Niha jî têla xulek û deqeyê du xetê pênc deqîqeyî, bi pişt xeta nehê ketiye. Yanî saet ji nehan deh dibûhurî. Di vê kêliyê de me xwe ji nava tahtên Kato yê asê ku giranî çêdikirin xelas kiribû û em li cem ava rûbara di ber Katoyê re diherikî, rawestiyabûn. Xuşîniya avê ji me re digot ku; “lêvên xwe şil bikin, tîna xwe bişkînin, dibe ku careke din ev derfet bi destê we nekeve” Me jî xatirê avê neşikand û bi ava sar qirika xwe şil kir. Lê tîna hundirê me, emê bi çi sar bikin. Kerba Dilşêr, Botan, Dijwar û Siyabend ku dilê me sotandin, ne bi avê ne jî bi bayê sar dişikiya. Encax û encax tolgirtina hevalên şehîd wê bikaribûya kerba dilê me yê şewitî hindekî rihet bikirana.

Ciyê ku em tê re bi paş de vekişiyana, ji bilî giyayê zozanan ên zerbûyî û çend kevirên belave tiştek nebû. Li derdoran cî bi cî agir bi giya û guniyan jî ketibû. Şewqa êgir li hindek naverastan li me jî dida. Lewra em di ciyê rût û tazî de bi meşa qazan derbas dibûn. Ji bo ku em kêfa dijmin xweş nekin, çi pêwîst bû me dikir. Gava dijmn agirê hewayî yê şiltaqan jî davêt, em tev bi erdê re dibûn yek. Heçkû evîndarek evîndara xwe ramûse, me jî wisa axê radimûsa. Çekên me jî di hemêza me de bûn. Me çekên xwe fena zarokên di hemêza zarokên xwe de diparast, da ku neçirisin.

Bi qasî bîst deqîqe an nîv saetê, bi vî şiklî em tevnedigeriyan. Bêdengiya me di nava teqûreqa fîşekan de li nav hev diket. Fermanên ku dihatin dayîn, weke herîkîna ava çeman pêk dihatin.

Belê; di nava vê hewaya cengê de, di nava germahiya hestan de, bayekî sar ji gundikekê li jêr dibaliviya û enî û rûçikên me dialaste. Lê ne sûda sira bayê payîzê ne jî cemeda qutban dikaribû tîna dilê me sar bikirana. Dilê me fena volqanekê difûriya û em hîn jî dimeşiyan.
Piştî çend deqên bêhnvedanê, di bêdengiya ziman û lêvan de me dest bi meşa xwe kir. Lê dil û mejî yek kêlî jî ranediwestiya. Dil hestan diquluband, mejî jî bûyerê rojê mîna fîlmekî zindî di ber çavên me re dibir û dianî. Carinan bi lez, carnan jî bi tebat, li ber çavên min, keşfa saharê, bêdengî û xwînsariya hevala Leyla, dijmin, şerê ku qewimî û dîmenên hevalên şehîd… Di nava van xeyal û hizirandinan de, di carekê de berê min ket asîman. Stêrkan tu tişt ji rewnaqiya xwe berze nekiribûn. Ew bûbûn şahidê bûyerê rojê. Lewra jî bi rengekî matmayî li me mêze dikirin, fena ku bipirsin, ma xêr e çibûye? Lê min nedikarîbû tu bersivek ji wan re dana. Tenê min ji xwe re got, hûn bi me re bin, bes e, hûnê fêm bikin….
Wê bidome…

nêvîsên berê>>