Saet ji sisêyan bihûrîbû. Fikr û bala me bi tevahî li erazî bû. Ji nişka ve weke ewrekî bêwext dengê roketavêjek di nava heft qatê jorîn ê asîman de veda. Êdî ne dengê daholên cengê bû, ceng bixwe bû. Xeyalên me, çavên me, guhên me, hestên me tevan berê xwe da ciyê teqînê û bêhemdî xwe, me xwe avête çekên xwe. Heçko li cem me jî wê dest pê bike. Lê ev nebû!

Ji ber ku niqriskên fîşekan, ji cem koma hevalên me yê li Deriyê Hirçê bi cî bûbûn dihat. Pê re jî hevalekî got; “Bi xwedê ev şer li cem hevalên tepecî ye!” Hevalekî din; “Ma ne pêwîst bû hevalên di kemînê de destpêkê lêdabana?” Careke din hevala Leyla bi xwînsarî axaftinên xwe kir û got; “Heval ma her tişt li ber çav e. Şer li cem tepeciya ye. Em niazanin çima ev rewş wisa çêbû. Ji ber ku divê hişyariyek mezin hebûna. Xuyaye hinek tişt weke ku hatî plankirin pêk nehatiye, qe nebe ji niha û şûn ve em hişyar bin û baş bişopînin.” Di vê navberê de, di cîhazê de bangî tîma me hate kirin.

- Hevala Leyla!

Piştî bersivdayîna “guhdar im!”

- Heval, hevalên li gir in bi dijmin re ketine şer. Divê hûn hişyar bin. Ku guherînek çêbû, emê ji we re bêjin. Ger ku we jî agahiyek girt, demildest em agahdar bikin. Bila cîhaza we timî vekirîbe.

Dengê teqînan her diçû zêdetir dibû û şerekî dijwar li dar bû. Her diçû dengê narîncok, fîşek û qarewara leşkeran di nav de olan didan. Dengê bîksiyê (BKC) weke tilîliyan dirêj dirêj olan dida. Gurmîniya narîncok û guleyên arpîcê, fena gurmîniya tavanên bihara bûn. Çirûskên agir li ser tahtan diçûn û ev dîmen û dengê şer, kela dilê me gihande asteke bilind. Gurmînî û teqîn bê rawestîn bû. Ger mirov jê re bêje daweta şer, wê di cî de be. Lê a rast ne dawet bû û bi hemû sotîneriya xwe şerek dijwar û di nav hev de.

Tîma me li ciyê xwe di çepera xwe de rûniştîbû. Li çepera me liv û lebat nîn bû. Lê hest û dilê me li cem hevalan bû. Mereqa me ya li ser hevalan, hundirê me diheland. Her wisa bê navber bi wîzînî û gurmîniyên bê navber, şer du saetan berdewam kir. Dengê perwaneya kuçikê belek –kobra- li nav tahtan olan dide û taht dilerizîn.

Ax! Kelecana dilê me wer lê dida, lê mixabin tiştekî ku me bikirana nîn bû. Tenê me hêvî û xweziyên dianî ziman, ew qas. Her meraqa me, rewşa hevalan bû. Me digot, hema heta bibe êvar, tiştek ji hevalan neyê temam e. Pê re jî hêdî hêdî şevê qirasê xwe yê tarî avête ser meydana şer.

* * *

Bi tarîtiya şevê re her tişt guherî. Bêdengiya şevê û lalbûna şevê nemabû. Tenê çek diaxivîn. Dil lêdidan. Herset û meraqa hevalan jî hundirê me diguvaşt. Her diçû fena ku em bifetisin bêhna me teng dibû. Hevaltî şîrîn e hevalno! Ha tu ha hevalê te!

Her çû tarîtiya şevê serdest bû, dengê çekan her çû kêm bû. Ev dihate wateya ku rewşek din destpê dike. Careke din wîzînî bi cîhazê ket:

- Leyla! Leyla!

Ev hevalê Eşref bû. Pirs kir ka tiştek nû heye an na û da zanîn ku bi awayekî baldar destê xwe bidin me.

Axaftinên hevalê Eşref gelek ji me re balkêş hatin. Ji ber ku me tiştekî wisa texmîn nedikir. Lê xuyaye ku hinek tiştên cuda hene. Jixwe dema ku hevala Leyla got, tiştekî nû nîn e, ne ji dil bû. Bi her awayî di rû û çavê me de, diyar bû ku tiştek heye. Lê hinek tişt hene ku bi cîhaza nedihatin gotin.

Di mejiyê me de gelek pirs hebûn û her diçû zorê dida fikrên mirov. Gelo çibûye? Emê çibikin? Heval çi difikirin? Çima bang li me kirin? Pirs ketibûn pêşbaziyê û li benda bersivên xwe bûn.

Belê, bersiva pirsên me li jêr, li cem hevalan bû. Di nava pêşbaziya pirsan de me çentê xwe girt û çek di dest em ketin tevgerê. Berî ku têkiliya cîhazê, me texmîn dikir ku, wê hevalê me yê li jêr wê ber bi me ve werin. Beravajî vê berê me li nişûfê (berjêr) ye. Mîrata tahtên katoyê, fena birekê ne. Divê em bi lez herin, bes her em lez dikin jî, solan dibire. Hêdî hêdî di tarî-zilûmatê me xwe gihande yekîneya hevalan.

Saet dehê şevê bû. Heta tu bêjî di nava hevalan de bêdengiyeke fena ya stêrkan serdestbû. Lê liv û lebateke fena zivirîna stêrkan jî hebû. Me dest bi amadekariyan kir, bes em zêde serdestê planê nîn bûn. Hevalê Eşref, dest bi axaftinê kir û me li dorê xelekek ava kir. Hevalê Eşref; “Heval, wekî ku em difikirîn plan pêk nehate. Xuyaye dijmin hindek tişt di planê me de ferq kiriye. Ji ber vê yekê dijmin nekete dafik û kemîna me. Bi qasî ku me di cîhazan de fêm kiriye, hevalan hindek dîmen dane ku ev jî mijareke ku em piştre nîqaş bikin e. Hevalan derbeyek baş li dijmin daye. Çar hevalên me şehîd ketine. A niha emê birêkevin. Bila her heval tevlî tîma xwe bibe.” Wê bidome…

nêvîsên berê>>