Her pêvajo di rastiya xwe de pir tiştên cuda diafirîne. Bi taybet ji bo kurdan her pêvajoyekî derbas dibe wateyekî cuda hildigre. Çimkî di her kêliyên demê de di navbera mirin û jiyanê de, li ser xetekî tenik de derbas dibin. Ji bo wê her pêvajoyeke ku derbas dibe, di rastiya xwe de serkeftineke veşartî hildigre. Çimkî xeta mirin û jiyanê, ber bi jiyana azad ve xwe dide afirandin. Belkî ev di vê pêvajoyê de neye fêmkirin, lewre dîrok di hişê xwe ya mirovahiyê de vê yekê dinivisîne. Niha jî ev xet xwe veguheztiye, yek rê. Yanê ji kurdan re tenê riyekê hiştine, dibêjin bimire! Di dema par bombeyeke ku li Amedê teqî, di wir de ji me re gotin ku, êdî tu jiyan ji bo we nîn e. Dema gotin “Kurdên herî baş, kurdên mirî ye” bi awayekî zelal rastiya dîroka ku tê jiyankirin eşkere kirin.

Di vê bingehê de polîtîkaya înkar û îmhayê di her pêvajoyê de domandin. Lewre di sala 2007’an de ev êrîş xwe veguhezte asteke pir dijwar. Tu qadên jiyanê nema ku dest navêtin. Serokatiya me di bin zext û zoriyeke mezin de ye. Gelê me li ber xeteriyeke pir mezin ve diçe. Li dijî Tevgera Azadiya Kurd, hêzên şerker ên azadiyê operasyon bê navber berdewam kirin.

Niha jî dixazin Tevgera Azadiya Kurd ji tevahî holê rabikin. Hem artêşa Tirk, hem hikumeta wê di vê bingehê de gîhaştine peymanekê. AKP ji bo ku xwe li ser lingan bigire, ji artêşê re dibêje tevgera kurd tune bike. Ji bo wê hemû derfetan bikartîne. Li gel vê rola AKP’ê, bi nijadperezên kurd ve, bi polîtîkaya birçîkirinê ve dixwaze hêza gel tune bike. Di vê pêvajoyê de du êrîş li pêş hev têne meşandin. Yek siyasî, yek jî leşkerî ye. Em niha li ser milên siyasî bisekinin.

AKP di Tirkiyê de li dijî xwe tu hêzên dijber û azad nehiştiye. Yê ku herî bingeh de li dijî van êrîşan tevdigere, têkoşîn dike, gelê kurd e û ev yek ji bo xwe xeteriyeke pir mezin dibîne. Lingên vê yê destpêkê jî li dijî Serokatî li pêş dixe. AKP dizane ku di milê raman, hest û bîrdozî de nikare Serokatî tune bike an jî ji bo xwe bikarbîne. Ji bo wê jî jehrdayîna Serokatî xist rojevê. Lingên duyem jî, li ser gel tê meşandin. Gelê kurd dixwaze bi nijadparezî û xeta nokertî ji vîna azad dûr bixe. Di milekî de şekir dide, di milekî de jî hezar car dikuje. Xwe nêzî gel dike, lewre wek moriyekî dixwaze bikeve nav raman û hestên azad ê gel. Dixwaze kurdên mirî ava bike. AKP vê polîtîka xwe li ser bingeha serkeftina hilbijartinê digire dest û pêş dixe. Lewre li gor min di encamên hilbijartinan, ne serkeftina AKP’ye. Bi awayekî zanistî di çapemenî û TV’ de tînin ziman. Li dijî DTP’ê bi awayekî şerê psîkolojîk bikartîne. Yanê dibêje “Hûn binketin, dev ji vê têkoşînê berdin”. Bi vê ve dixwaze hêza gel pasîf bike. AKP bi taybet li ser gel disekine. Li gor min ji şerê ketina Tirkiyê ya başur wêdetir, şerê herî mezin û bêdeng li Kurdistana bakur li ser gelê me yê welatparêz tê meşandin. Talûkeya herî mezin li ser Serokatî û gelê me tê meşandin. Ger em êrîşeke tunekirinê bikin rojevê, êrîşa herî mezin di vî milî de tê meşandin. Yê ku herî xeteriyê de ye Serokatî û gelê me ye. Gelê me bila bi zanistiya parastina rewa tevbigere. Li dijî êrîşên her awayî hêza xwe ya azad bikarbîne. Wisa bêdeng nabe, êdî pêwîst e bersiveke tund we re dayîn. Di vê rê de şîdeta ku bê bikaranîn jî rewa ye. Ger bi hêsanî mafê gel nadin, wê demê gelê me bi tundî mafê xwe bi xwe bigire dest. Pêwîst nake ew bidin, emê ji xwe van mafan bistînin, çimkî ew maf jixwe yê me ne. Ji bo wê pêwîst e ev rastî bi awayekî baş bê dîtin.

Di milê êrîşa leşkerî de jî, jixwe ji destpêka 2007’am vir ve êrîşên li dijî gerîla ranewestiya ye. 2007 bû sala şerên dijwar. Niha ketina başûr a Tirkiye di rojevê de ye. Jixwe teskere jî ji meclîsê girtin. Lewre pirsgirêk ketin û neketina başûr nîn e. Pirsgirêk di vir de bi vê rojevê ve hindek polîtîkayên xwe ji hêzên başûr ê Kurdistanê re, Emrîka re û hêzên din ê heremê re bide kebul kirin. Dîsa ji hêla tevgera azadiyê ve acîliyeta rewşa serokatî re girêdayî kampanyaya “Êdî Bes e!” hate destpêkirin. Ev nîqaşên badilhewa yên operasyona dersînorî, pêngava ku gelê kurd bavêje û ji bona azadiya serokatiya me hewl dide ji rojevê derxe. Jixwe Tirkiye dizane bikeve başûr nikare serbkeve, an jî nikare PKK tune bike. Ev genelkurmay bi xwe jî baş dizane. Lewre wek amûrekî tehdîtê ye. Çend eskerê wan hate kuştin, di Tirkiyê de tofan re kirin, wek ku cara yekem e leşkerên tirk dimirin. Na! Çima ji bo eskerê din wisa nekirin, mirina eskeran jî ji vê polîtîkayê qirêj re dixwazin bikin amûr. Yanê hurmeta Tirkiyê ji miriyê xwe re jî nemaye. Ji bo Tirkiyê çend leşker bimirin jî pirsgirik nîn e. Tu fikarên wan ê divê milî de jî nîn e. Di milekî din de jî, hindek dibêjin qey şerê leşkerî nû destpêkiriye, yê ku wisa dibêjin, emê ji wan re bibêjin Rojbaş! Ma hûn heta niha çi dikin! Ev yek tiştekî ne nû ye. Lewre ger Tirkiye bikeve başûr, wê çawa bê pêşwazîkirin jî dizane. Ma gerîla li başûr de rûneniştiye. Ji xwe em êdî pir hêrs bûne. Dilê me wek volqanê tol dikele. Ger tirk bên, hêzên me jî wê wan baş pêşwazî bike. Bila tu kes hesap neke ku PKK tenê li başur de ye, di başûr, bakur, rojhilat û rojava, derveyî welat, PKK wek tovekî di nav xaka Kurdistanê de belav bûye û wek rojê ronahiyekî dide Rojhilata Navîn. Bila Tirkiye teknîka xwe ya modern re jî bawer neke, insan teknîka herî pêşketî ye. Wê ew baweriya Tirkiyê mirina Tirkiyê bi xwe re bîne. Şaşitiyeke pir mezin tê kirin. Bila tu kes şaş nebe!