Di her demên têkoşînan de demên derbasbûnê hene. Di van deman de livbazî û tevgerîbûn zêde bal nakşîne an mîna berê dixuye. Yan jî dema ku pêngavek bê avêtin, berî wê bêdengiyek çêdibe. Di van deman de her kes hêvîdar û bendewar e. Şîrove bi pêş dikevin. Şerên taybet ên qirêj dikevin dewrê. Ev demeke ku rewşeke wisa xuya dike.
Tevgera Azadiyê 30 salî zêdetir e ji bona jiyaneke azad û bi rûmet, ji bona ku gelê kurd pêşeroja xwe bi awayekî azad diyar bike, ji bona tola hezaran salan ji dîrokê bigire; bi taybet li hember dewletên kevneşop ên mîna Tirkiye, Îran, Sûrî serî rakir û piştre dinyayê li hember xwe dît û li hember dinyayê jî sekinî. Di her demên têkoşînê de Tevgera Azadiyê ji bona ku bêyî xwîn birêje, kete nava hewldanan. Şerekî tebat li hember van rejîman lidar xist. Di encamê de me xwe gihand rojên îroyîn. Digel ew qas pêşketinan, gav nehat avêtin û her gavên aştiyane wekî qelsî, lewazî hate dîtin. Piştî ku rewş ev e, Tevgera Azadiyê niha jî hatiye qonaxa şerekî çalak ku lidar bixe. Ji bilî vê riyek nehatiye hiştin.

Ku dahûrîneke baş bê kirin, rewş aşkere ye. Ne sedî nod, sedî sed biryara jiholê rakirina Tevgera Azadiyê û qirqirina gelê kurd li çar parçeyan hatiye girtin. Nêzîkatiya dewletê li hember serokatiya me, kêr gihandiye hestî û niha hestî jî diqurisînin. Kuçikên xwefirotî yên mîna Umîd Firatan, Metîneran û Tanan têxistine dewrê û ji xwe re li ser sergoyan diewtin. Her li fersendek digerin ku komkujiyan bikin. Li Şengalê li hember çavê dinê komkujî kirin. Wê êrîş û komkujiyên wisa her biçe zêdetir bibin. Ne ji PKK’ê be, ku ew hêza me nîn be, wê di çend rojan de li ser rûyê erdê kurdek xwedî rûmet nehêlin. Yanî dema biratî û çareseriyeke demokratîk di kokê de nehatiye hiştin. Di rastiyê de piştî vê kêliyê jî pir ne xema me ye jî.

Tevgera Azadiyê di pêşengiya Rêber Apo de, di her demê de bi gel re bûye yek û hev temam kirine. Sekna me ji gel re hevî û moral e, ya gel jî ji me re wisa ye. Di rastiya şeran de kî li ser kê serdestiya psîkolojîk pêk bîne û kî îradeya kê bişkîne ew li ser dikeve. Niha rewşa heyî artêşa tirk her roj windahiyan dide, bes tu mirî û birîndarek xwe nabêje û bi awayekî veşartî dişîne malbatan. Çapemenî li gorî fermanên serfermandariyê nûçeyan saz dikin. Li hember vê yekê em wekî tevger, li gorî berpirsyariyên xwe yên şoreşgerî malbatên şehîdan agahdar dikin û şehîdên xwe îlan dikin. Di demên dawîn de mîna ku her roj gerîla şehîd dikevin, artêşa tirk windahî nade, ew serketî ne, wisa here wê qira wan bê û hwd. nêrîn bi pêş dikevin. Rast e di demên dawîn de hevalên me yên leheng, hevalên me yên ku her yek bedelî vê dinyayê ne, bi egîdî xwe gihandin qonaxa herî pîroz a şehîdiyê. Li di rastiyê de ev ne ji ber bi hêzbûna artêşa tirk e. Mîna ku tê nîşandin nîn e. Artêşa tirk her çiqas bi teknîka xwe bawer e, li çiyayên Kurdistanê ev teknîk li hember gerîla ew qas bi bandor nîn e. Ku rêzik û pîvanên gerîlatiyê tam pêk bê, difna hevalek me jî xwîn nabe. Bila gelê me ji van êrîşên psîkolojîk re hişyar be. Ev sî sal in dijmin dibêje me qedand, çend heb man, filan û bêvan!

Li hember vê yekê dijmin li çiyayê Kurdistanê her roj derbeyên giran dixwe. Gerîla ji bona pêngavên mezin amadekarî dike, ji bona şerek mezin û demdirêj li dar bixe, di nava hewldanan de ye. Di pêvajoyên ku amadekarî têne kirin de, her dem bi xwe re rîskan tîne. Ji ber ku hêzên te di rê de ne, bi cî nebûne, li eraziyê ku dikeve şer li hember teknîka dijmin nikare xwe biparêze. Lewma demên dawîn şehadetên me çêbûn. Li hember vê dijminê gelê kurd, bi avakirina dîwaran, bi herêmên tampon dixwaze amadekariyên pêngavekê bide rawestandin. Tiştê ku dijmin niha dike ev e. Rê li ber pêngavek dixwaze bigire. Zêdetir tiştek ku bike jî nîn e.