Di nav civakê de gotinekî heye. Dema ku kesekî gotin an kiryarên ne di cîde bike dibêjin te eyb kir! Ew kes amade nebe jî dema ku qala wî kesî bê kirin, dibêjin wî kesî bi filan gotin û kiryarên xwe eyb kiriye.
Mam Celal jî di civîna çapemenîyê de dibêje "bila PKK û PJAK çek deynin û bê çek siyasetê bikin"

Dibe ku hinek kes bibêjin siyasetê dike. Heta dibe ku bibêjin rast jî dibêje. An hinek kes bibêjin 'Mam Celal e, berê her tim tiştên wisa gotiye çi bibêje normal e'.

Lê kî çi dibêje bila bibêje şert û mercên ku niha cîhana me ketiyê, dihêle ku ev gotinên wî gelekî bi hesas bên nirxandin. Lewra mijara hebûn û tunebûna gelekî (gelê kurd) wê bikeve rojevê.

Em werin ser gotinên Mam Celal!

Her kesekî ku rastiya Kurdistanê, ya Rojhilata Navîn û netew-dewletên herêmê nas bike, an kêmekî xwe nas bike, an derdêkî wî/ê yê azadiyê hebe wê ji bo Mam Celal bi tenê yek gotin bibêje. Ew gotin jî ev e: Mam Celal ey dike!

Eger mirov vê mijarê hinek hûr lê bikole dibîne ku Mam Celal bi tenê eyb nake; hewl dide ku ji bo encamên xeternak bingeh ava bike.
Mam Celal kesekî nezan nîn e. Kesekî normal jî nîn e. Serokkomarê Iraqê ye û bi nasnama kurd bûye serokomar. Ji bo ku bi nasnama kurd bûye serokomar her çend nabe cudatiyê bixe nav gelê Iraqê, lê neçar e rêz li gelê kurd bigre.

Xaleke din ew e ku Mam Celal bê îrada Emerîka gav navêje. Yanê gotinên wî divê di hevrasta plansaziya Emerîka de bên bidestgirtin. Mam Celal her tim gotinên balkêş, piştî hevdîtinên bi Emerîkayiyan re tîne ser ziman. Hêjayî gotinêye ku ev daxuyaniya Mam Celal piştî hevdîtina bi serokê Emerîkayê George Bûsh re çêkir û civîna ku li Silêmanî hat kirin hatiye dayîn.

Divê siyaset li ser bingeha hinek mebdeyan bê kirin. Di serê van mebdeyan de jî esasgirtina berjewendiya hemû gelê kurd hebe.
Ev statûya ku niha li Başûrê Kurdistanê çêbûye û em hemû neçar in xwedî lê derbikevin, divê baş bê zanîn ku di berdêla tunekirina rêbertî û tevgera PKK’ê de çêbûye. Ji hêlê pratîk de destpêkirina komploya ser Rêber Apo di 9’ê Cotmehê de digihîje sala 9'an. Ev heşt sal û nîv in roj bi roj Rêber Apo di zîndana Îmraliyê de dihêle. Di şûna wî de kî di nav vê dojeha Îmraliyê de bûna niha ji zû ve serê xwe xwaribû. Lê dîsa jî hemû hewldan û jiyana wî ji bo afirandina kurdê azad û bi rûmet e.
Piştî vê trajediyê û ew qas êşkence, kuştin û pêrîşaniya gelê kurd û tevgera azadîxwaz divê herkes gotin û kirinên xwe baş bipîve.
Partiya AKP ku niha li Tirkiyê desthilatdar e, bi ser navê siyasetê taciriyeke gelekî qirêj û bêpîvan dike. Ji bo vê jî AKP ji CHP û MHP gelekî xeternaktir e. Piştî derketina meqama serokomariyê, Mam Celal teqlîdkirina AKP, di şexsê kesayetê kurd de şermeke gelekî mezin e.
Çi li gel Emerîka û çi li gel Tirkiyê û Îranê dibe ku hevdîtin çêbibin. Ger ev hevdîtin ji bo çareserî û rûmetdana gelê kurd alîkarî bike, bi rûmet in. Lê pratîkên ku berê encam dane û sînyalên ku niha tên dayîn der barê pêşerojê de fikarên tirsnak tînin bîra mirov.

Serokwezîrê Tirkiyê Erdoxan wê di rojên pêş de biçe Emerîkayê û bi namzeta seroktiya Emerikayê Hîllarî Clînton re jî hevdîtin çêbike. Weke ku tê payîn li gor texmînan, di hilbijartinên 2008'an yê Emerîkayê de hatina ser desthilatiyê ya Demokratan misoger e. Wateyê gotinên Mam Celal, hevdîtina Erdoxan ku bi Hîlerî Clîntonre çêbibe û hevdîtinên dema pêş ku Mam Celal û AKP bikin ev tişt tîne bîra mirov: Wê li Iraqê raporta ku Backer-Hamîlton pêşkêş kiribûn bikeve meriyetê, li gel Îranê têkiliyên dîplomatîk ên Emerîka pêş bikevin, statûya ku hetanî niha li dijî kurdan hatiye meşandin wê dubare bikeve pratîkê. Her çend ev tişt ne li gor berjewendiyê Emerîka û Îsraîlê bin jî, di berdêla têkçûnên mezin de dibe ku demokrat vî tiştî qebûl bikin û Mam Celal û AKP jî di navbera dewlet-netewên Rojhilata Navîn û Emerîkayê de navbeynkarî bikin.

Wê demê ji bo kurdan yek alternatîf dimîne: An bê rûmetî û nokerî, an mirin.

Pêvajo gelekî hesas e.

Her kesekî ku dilê wî/ê ji bo kurdînî davêje, bêşerefî û bêrûmetîyê qebûl nake divê li hember vê pêvajoyê gelekî hestiyar tevbigere, êrîiş û bangewaziyên ku li hember PKK û PJAK’ê tên kirin di vê çarçovêde bigre dest û qebûl neke. Lewra ji bo gelê kurd dem dema man û nemanê ye.

Komala û Demokratên Îranê çekên xwe danîn û çûn teslîmî Mam Celal bûn, çi bi serê wan ve hat tê zanîn. Ger PKK û PJAK jî çekên xwe deynin wê weke wan bibin, heta wê bikevin nav rewşeke gelekî xirabtir û gelê kurd li ber dest û lingan de biçe.

Turkiye, Îran û Sûriye hîna hebûna kurdan qebûl nakin, tu mafekî siyasî, çandî û civakiyê kurdan nîn e. Gelê kurd bi birçîbûnê tê terbiyekirin. Nezan tê hiştin. Bi riyên serok eşîr, serokcahş, tarîqet û rêyên din yên cûr be cûr bîo-îktîdarekî bêhempa li ser gelê kurd tê meşandin. Ji bo hemû kiryarên xwe yên qirêj, tevgerên azadîxwaz û berxwedaniyê weke sedem nîşan didin. Lewra kurdên ku teslîm nabin xewa wan direvînin. Rehetîya wan xira dikin.

Bi kurtahî ji bo birêz serokomarê Iraqê Mam Celal peşniyariya min ev e û ez bawer dikim hemû kurdên dilsoz jî wisa difikirin:

Divê cudahî nexe nav gelê kurd.

Divê careke din deftera kurdan a kevn veneke.

Ger dixwaze çareseriya pirsgirêka kurd çêbibe, rûmeta wî bilind bibe, di nav gelê kurd de weke serokekî bê pejrandin û piştevaniya gelê kurd bigre; ew zanebûn, siyaset û ezmûnên xwe ji bo bihêzkirin û yekîtiya gelê kurd bi kar bîne. Naxwe felaketên pir mezin li benda gelê kurd in.