Duh çawa bû îro çawa ye. Feylezof û zanyar ji xwe ve nabêjin “Dualîtiya jiyanê” ji ber ku hetanî şevê din Girê Reş xirxalî û vala bû. Tenê qirik û qijik lê diman, kundan lîsên xwe lê çêkiribûn. Îro jî li şûna qir û qijikan, ew polat û celadên botreş lê diyar in. A rast xwediyê botên reş jî ji qij û qijîşka ne cudatir bûn.

Di ber keşfê re me xwarina ku ji bo pênc kesa hatibû veqetandin derxist, xwarina me savar, pênc nan û çend kirtê şekir bûn. Vexwarin jî bîdonek av bû û qederek berfa ku me ji kunan derxistibû. Di rojeke wisa de hebûna van tiştan ne tiştên hesan bû, ji xwe min berê jî gotibû ev tiştane li beramberî bîr û baweriyê nabin pisgirêk, me bi nanekî îdare kir û xuriniya xwe şikand. Hevalên cigarekêş berî xwarinê xuriniya xwe bi kişandina cixarê şikandibûn. Piştî xwarinê jî her cixarekêşek, yeke din pêça û avêtin nav lêvên xwe, di firtên kişîna wan de diyar bû ku vê carê ji ya berî xwarinê xweştir bû.

Em li gorî rêzik û hişyariyên ku ji me re hatibûn kirin tevdigeriyan, guhê me geh li ser cîhazê bû geh jî li ser derdoran bû. Ji ber diviya ku her kêliyekî de her tişt bihata guhartin, lewra jî em pir hişyar bûn.
Saet dihate 12’an, roj ji milê Katoyê navîn ve bilind dibû. Yek li ser serê me ye. Germahiya wê xwe avête nav germahiya mejiyê me de. Piştî ku me xwarina xwe ya nîvroj an go firavîn xwar, ji nişka ve xişînî bi cîhazê ket, guhê me tevan di ber xwe de zîç bû, lerzok li ser bedena me jan dida, ji ber ku heya wê demê deng bi cîhaz neketibû. Lewma meraqa me tevan ketibû ser cîhaz, me ber xwe de digot: Gelo ev dengê xişîniyê yên heval bû yan ê dijmin bû. Cureya cîhaza me ye ji marqa “YASO”, du alî bû, ev jî tê wê wateyê ku dikare du aliyan sînyal bigire, vê yekê jî nehişt em fêrbibin ka kîjan bû. Hevala Leyla bi leza brûskê destê xwe avête berîka xwe û cîhaz da ber çavan û lê temaşe kir. Carek dît xişînî bi cîhazê ket, hevala Leyla got: “ev xişînî ji qenala dijmin tê, xuyaye wê têkevin tevgerê” Min di wê navberê de dûrbîn ji hevalên dî xwest û da ber çavên xwe. Hûr hûr, zirav zirav li leşkeran nihêrt, pê re jî dîtina min dît ku piraniya leşkeran rabûne ser piyan. Wisa xuya bû ku ji yên sibehê zêdetir bûn. Ji nîvê leşkeran zêdetir çentên wan li pişta wan bûn û ketin rêzê. Ji vê û şûn ve bi navber ketin xetek ava kirin, xwe ber bi tengava ku ber bi Kato ve tê berdan, hejmara leşkeran ne kêmî 150’î bû, ketin rêka piyade ya ku tê Katoyê. Di nava destê leşkerê pêş de cîhaza kontrolê hebû. Piştî vê dîmenî rewş tev hate guhartin, êdî şer li ber derîbû.

Her ku rêza leşkeran nêz dibû, hestê me jî dihatin guhartin, me ji xwe re digot “de werin de” ji ber ku em dizanin çi li pêşiya wan heye. Belê sûprîzek heye sûprîza kezeb qetandinê.

Şelîta leşkeran a weke marekî reş, di wê rêka xilxalî de, çep û rast didane xwe, her ku nêz dibûn dengê dahola cengê dihat. Berê leşkeran rasterast ne li tîma me bû, li milê me yê çepê ku dibû aliyê rojavayê Kato an go li wî milî deriyê Berana heye dihatin. Tîmek hevalên me jî li wir bûn. Berê leşkeran jî li wan bû. Min gotibû her tişt dihate guhartin, heçkû saetê jî xwe giran dikir, dengê têla xwe ya deqîqan dipûlpiland, çirk jî meşa xwe kire meşa “keybanûyan” Tiştek di xema wê de tune bû, ne saeta têlkurt, ne deqîqeya bejin zirav, ne jî çirka qure, bi kelecana dilê me nizanî bûn. Nizanin ku ev şev û rojeke em li benda vê cengê ne, kêmek maye emê qehr û kerba dilê xwe, bi libên qilêşên xwe biwerînin ser koma leşkaran. Her diçû herkîna leşkeran jî bê nav ber didomiya.

Saet dihate dudiyan, êdî rêza leşkeran ji me ve xuya nedikir, tat û zinarê Katoyê xwe dikirin perde li pêşiya çavên me. Em ji xwe re dibêjin ha heval lêdin ha lêdin, ji ber ku di planê de hebû; beriya ku dijmin bikeve nava Kato, bikeve bin gulebaraneke bê ser û bin a komên kemînê, lê deng nehat, wê demê guman ketin serê me, êdî me teva li çavên hev nêrî û dibêjin, ma çima hevalan lênedan? Bersiva vê ya jî peyda nedibû. Bi gotinek gelêrî ku dibêjin “yê deng mayî ew dizane çima deng maye” me sedema nelêdanê pir bir û anî, her yekî ji me sedema nelêdanê bi tiştekî ve girê da. Lê di encamê de tenê ev dibû texmîn û nêrîn, ji ber ku rastiya nelêdanê li jêr bû. Lewra derfetên ku em xwe bighînê tunebû. Vê yekê jî em di bendewariya ku hinava dilê me disojîne de hiştin. Çav û guhên me li milê çep û li jêr bû, destê me jî li ser dilê me bû…

Wê bidome…..

Nivîsên wî yê berê>>>