Piştî têkoşîneke dûrî dirêj, pirsgirêka kurd xwe gihand merheleyeke dijwar. Dijminên gelê kurd bi piştgiriya hemû hêzên cîhanî û bi her cure şerê qirêj di tunehesibandin û tunekirina kurdan de ji berê zêdetir israr dikin. Piştî sî sal têkoşîn û şerê tevgera azadiya kurd a di pêşengiya PKK’ê de, dijminên gelê kurd bi ser neketin û tevgera azadiyê ji her demê bêtir xwe xurt kir û xwe gihand van rojan. Bes digel ew qas ked, şehadet, fedekarî û girêdana gel; welatek azad, jiyanek bi rûmet nehate sazkirin. Gelek sedemên hûndirîn û derve kir ku azadiya gelê kurd bi paş ve bikeve û dereng pêk bê.

Dewleta tirk, îranî, sûrî û hêzên herêmî digel ku nakokiyên wan ên dîrokî, siyasî, bîrdozî û leşkerî hene jî, dema ku dor tê kurdan bi heman dengî li defê didin. Tirkiye, di bin şerê ku ev sî sal e didome de dinale û tiştek wan ê ku pêşkêşî emperyalîstan bikin jî nemaye; rejîma sûrî polîtîkayên erebkirina kurdan têxistiye rojevê û bi gavên biçûk û xapînok gelê me yê başûrê biçûk dixwaze bê îrade bihêle û bike ereb. Îran li ser navê dîn û şerîatê her cure pêkanînên dijmirovî pêk tîne û şer li hemberî kurdan vekiriye. Herî dawîn êrîş li hember gelê me yê êzîd li Şengalê pêk hat û peyam dan netewa kurd. Di vê êrîşê de tiliya van dewletan heye. Ev tê wateyê ku, kurd li ku derê gaveke pêşketinê bavêjin, dijminên gelê kurd qebûl nake. Lewra bi komkujiya Şengalê re, baş hate selmandin ku, ku kurd di demeke nêzîk de yekîtiya xwe pêk neynin, wê bi tevahî netew bi komkujiyan re rû bi rû bimîne. Li hember vê yekê herî zêde divê kurdên me yên başûrê Kurdistanê ji bona yekîtiyeke netewî pêk bê, li hikûmeta xwe zextê bikin û ji bona yekîtiyê biryarîbûna xwe nîşan bidin.

Kurdistan ku di nava van dewletan de parçe bûye, her dewlet ji aliyek ve herêmên sînor ji kurdan paqij dike û herêmên tampon ava dikin. Bi vê yekê jî hewl didin ku kurdan bi tevahî ji hev qut bikin. Dewleta îranî bi sûbayan tirkan re ev demeke qaşo amadekariya operasyonek li hember herêmên parastina medya dike. Bang li gel dike ku herêmê vala bikin û bê navber katûşa û hawanan dişîne ser sivîlan. Ev zext, zirt û tehdîtên tirk û farisan ji bilî xwexapandinê ne tiştek in. Gerîlayên ku bi dehan salane vê axê kirine qadên azadiyê û tê de bi cî bûne, wê êrîşên hewayî û bombebarankirin bi kêrî tiştek neyê. Jixwe dema li encama bombebaranên tirk û farisan bê nêhirtin, ji bilî xwezaya delal û rengîn a Kurdistanê xerakirinê wêdetir zirarek neda. Jixwe destpêkirina şerekî bejahî jî daxwaza me ye. Qe nebe wê bersiva wan bê dayîn. Gerîlayê ku kun bi kun vê axê dinase, binesaziya xwe çêkiriye û li her derî erazî bi dest xistiye, wê bi hatine wan tirk û farisan re têkçûyîneke mezin bi wan bide tamijandin. Mînakên vê yekê gelekên. Gelek caran tirkan hewl da. Bi hêzên başûrî, îsraîl, Emerîka û gelek hêzên dîtir hatin, bes derfet nebû ku paşka stûyê xwe bixurînin, bêyî ku li pişt xwe binêrin xwe bi paş ve vekişandin.

Ev 15 sal in di pêşengiya Rêber Apo de PKK, ji bona ku dewletên mîna Îran, Sûrî û Tirkiye li gorî xweseriyên parçeyan pirsgirêka gelê kurd çareser bike şer lidarxist. Bi deh hezaran mirin û bi sed hezaran birîndarî çêbû. Xweza ser û bin bû. Di serî de gelê kurd, gelê tirk û ereb di vî şerî de xizantir bûn û her çû zêdetir bûn koleyê rojavayiyan. Herî zêde têkoşîna azadiyê meyla xwe da bakûr. Ji ber ku mifta çareseriyê û girêka heyî encax bi bakur wê bihatna çareserkirin. Lewre eniya herî mezin a şer bi dewleta tirkan re hate vekirin. Li hember vê yekê di serî de dewleta tirk, dewleta faris û sûrî înkara heyî kûrtir kirin. Şerê ku hate lidarxistin, ji bona van rejîman ber bi çareseriya demokratîk ve kişandinbû. Bes bersiv nehat dayîn. Wê ji niha şûn ve çi bê kirin? An divê çi bê kirin? Dema şerê pasîf qediya. Bendewariya ji dewletan qediya. Ku sîstemek bê sazkirin, ewê bi destê gerîla bê sazkirin. Nehate hiştin ku sîstemeke komûnal bê afirandin. Wê demê emê bixwe saz bikin. Wê demê jî li hemberî vê çi astengî hebin, pêwîst dike bêne rakirin. Di serî de derdorên kontra, JÎTEM, cahşên ku li eywanên Genelkûrmaya tirk xwe firotine, derdorên nirxên tevgera azadiyê xerc dikin, rantxurî dikin, divê hedef bêne girtin û wê hedef jî bêne girtin. Dîsa kurdên xwefirotî yên ku li ser navê partiyên faşîst, oldar û nîjadperest kar dikin, bûro vedikin, ji bona rayek ji gelê me bigirin her cure rêbazên qirêj bikartînin, yên bi dewletê re bi torbeyek meqerne bi rûmeta gelê me bilîzin, wê hedefa yekem bin. Li Kurdistanê her ferdê qaşo ku li ser navê demokrasiyê, qaşo li ser navê partiyan kar bike, îxaneta ku li gelê me dike xwezayî dike, nûnertiya partiyên mîna AKP, CHP û MHP’ê bike û di van partiyan de cî bigire; ajan in, alçax in û destê wan xwîna gelê kurd de ye. Ew di nava îxanetê de ne. Ji me gotin; gelê Amedê, gelê Êlihê, gelê Çewlikê û hwd. ne bêxwedî ne. Wê li hember van pêkanînên ku bêrûmetiyê ferz dikin, bêdeng nemînin. Ku ev yek berdewam bike, wê demê wê gelek kes li dîrekên trafoyan laşên wan ên qirêj ên ku di devê wan de lîreyek an tûmenek pere hebe bê dîtin…