Serokê giştî yê MHP’ê Devlet Bahçelî dîsa dest bi pêşandanên bi werîs kir. Kevneşopiya werîsan, bûye sîmgeya kevneşopiya komkujiyên ku ji osmaniyan vir ve didome. Dema ku kurd dibin mijara gotinê, herî balkêş dadgehên îstîklalê tê hişê mirov.

Di dadgehên îstîklalê de meseleya Kiliç Elî bi nav û deng e, bajar bajar digere û biryarên darvekirinan dide û paşiyê jî darvekirinan temaşe dike. Hewl dan ku bi werîsan hejandina Şêx Seîdan û Seyîd Rizayan kurdan bînin hîzayê.

Îhsan Sabrî Çağlayangîlê ku ji bona darvekirina Seyîd Riza ji Enqerê tê, di bîranînên xwe de wan rojan raberî me dike. Di ser de ew wêneyê ku li dika darvekirinê bi zehmetiyan kişandiye raber dike. Lewre diviyabû ji dîrokê re tomarkirinek nemaye. Heta berî Seyîd Riza, kurê wî tê daleqandin û tê armanckirin ku zêdetir êş bikşîne.

Dema ku xeleka werîs dikeve stûyê Seyîd Riza wiha diqîre; “Emrê min 75, ez jî tevlî şehîdên Kurdistanê dibim, wê torinên me tola me bigirin!” Helbet 150 hezar kurdên ku di serdemên 1925 û 1940’î de hatine qetilkirin û rêberê wan nehatiye jibîrkirin. Torinên wî mezin bûn. Bi gotina Nûrî Dersîmî; wê ji berbangên sorî ciwanên egîd ên Kurdistanê, li gorî pêwîstiya wesîyetê, ji bona erka xwe ya dîrokî bilîze rabû ser piya.

Serdemên 1940-70 bêdeng derbas dibe, heta ku afirînerê kevneşopiya berxwedaniya şoreşê derketin. Ciwanên şoreşger ên mîna mahîran, denîzan, îboyan rabûn ser piya. Dîsa Kiliç Elî dikeve dewrê, dik têne sazkirin, werîsên bi rûn dajon peyasê. Gotinên Denîz Gezmîş; “Bijî biratiya gelên tirk û kurd” ji dikê olan dide. Bi 18 deqîqeyan rih sendinê tê xwestin ku tol bê girtin, ya ku li hember Seyîd Riza jî hatiye kirin heman şêwe ye.

Ev koma ku bûna navê înkar, tunekirin, komkujî, darvekirin, şewitandin û rûxandinê; ku ji mirovantiyê para xwe negirtine û kiryarên wan ên di tevahiya dîrokê de hê jî di bin hişan de ye. Kurtemijarek jî, ji vegotina her tiştî re têrî dike. Rêber Apo ku vê hişmendiyê derxistiye holê, ev 35 sal in bûye mejî û dilê mazlûm û yên ku birîna wan hene.
Dîrok hîn dike, perwerde dike û rê nîşan dide. Yên mîna Kiliç Eliyan bi mahdekî nepixandî hewl didin ku Rêber Apo darve bikin. Bes rastiyeke ku hesabên wan xera dike heye. Ji ber tola milyonan ku dinyayê li serê wan xera bike, bi paş ve gav avêtin.

Tevgera Apocî û ew milyonên ku meyl daye, nêzîkatiya li hember Rêbêr Apo wekî hinceta şer-aştî rave kir. Divê Kiliç Elî, Elî Elverdîler û Çaglayanan bizanibin ku, dest dana Rêber Apo sedema mirina wan e. Pêkhatin bidin aliyekî, bûyîna mijara gotinê jî, sedema çalakiyê dihesibînin û di vê bingeha tolhildanê de wê arastebûn çêbibe.
Darvekirina rêberên welatparêz, demokrat û sosyalîstên ên mîna Şêx Saîd, Seyîd Riza, Denîz Gezmîş, Hidir Aslan, Erdal Eren û gelekên din, encax dibe sedema tolgirtinê. Divê neyê jibîrkirin ku, di vê wateyê de, tevgera Apocî ji bona vî hesabî derketiye ser dika dîrokê.

Yên ku di şexsê Rêber Apo de êrîşê hêviyên azadî û wekheviya gelê me bike, divê baş bizanibin ku, wê kirinên wan li cem wan kar nemîne. Bila Devlet Bahçelî û kurmikên wî, neyên eşqê. Li hember ew hêza ku faşîstan di xwîna wan de bifetisîne, êdî dema hatine seadetê ye.
Hêleke bi xêr a ku wisa li qadan hejandina werîsan nîn e. Wê piştre hinek derên, te jî li werîs daleqînin û wê haya te ji te çênebe.
Divê tu kes sebra tevgera Apocî neciribîne. Dilê ku li Îmraliyê hildavêje, ji bona azadiyê gel e. Yên ku dest davêjin dilê ku ji bona gelê me davêje, divê bizanibin ku, tolhildana Apocî wê mezin be.

Yên ku bi werîsan radibin û rûdinên, wê li werîsan bêne rêzkirin, bila ji vê yekê haydar bin!